ernest hader

Als kunsthandelaar speel je natuurlijk in je eigen beeldverhaal door de keuzes die je maakt, of door confrontaties met kleine of grote meesters die je vlug op de vergankelijkheid der dingen wijzen.

Zo is er van deze Ernst Hader (1866-1906) nog wel werk op de markt maar je vindt de late Biedermeier-schetsen vooral terug als posters waar ze zonder moeite de tijd hebben overleefd.

We leven hier in een tijd dat de spoorwegen Europa hebben verkleind, nieuwe uitvindingen als electriciteit, telefoon en telegraaf, deze landelijke ruimte nog meer verkleinen, massaproductie de middenklasse welvarender maakt, Engeland de wereld koloniseert en Duitsland een rijk samensmelt dat in het continentale Europa de dienst zal uitmaken.

En dan schildert ene Ernst Hader deze succesvolle prenten.

‘ There was nothing so very remarkable in that; nor did Alice think it so very much out of the way to hear the Rabbit say to itself, `Oh dear! Oh dear! I shall be late!’ (when she thought it over afterwards, it occurred to her that she ought to have wondered at this, but at the time it all seemed quite natural); but when the Rabbit actually took a watch out of its waistcoat-pocket, and looked at it, and then hurried on, Alice started to her feet, for it flashed across her mind that she had never before seen a rabbit with either a waistcoat-pocket, or a watch to take out of it, and burning with curiosity, she ran across the field after it, and fortunately was just in time to see it pop down a large rabbit-hole under the hedge.’

(Alice adventures in Wonderland, Lewis Caroll)

Caroll leefde van 1832 tot 1896, het is dus goed mogelijk dat Hader zijn werk kende, ofwel was de confrontatie van de zeer jonge Alice met een konijn niet zo vreemd in deze steeds maar meer geïndustrialiseerde maatschappij waar naast productiecijfers en koele berekeningen ook spookverhalen en geestesverschijningen opgeld maakten.

“But I don’t want to go among mad people,” Alice remarked.
“Oh, you can’t help that,” said the Cat: “we’re all mad here. I’m mad. You’re mad.”
“How do you know I’m mad?” said Alice.
“You must be,” said the Cat, “or you wouldn’t have come here.”

You must be, zegt de kat hier. Je moet ook gek zijn. Anders was je niet naar hier gekomen.
De confrontatie tussen kleine mens en dier, tussen twee vormen van ‘niet-aan-tijd-gebonden-zijn’ hebben ons altijd aangesproken.

Daarom ook is het zo potsierlijk dat het konijn een grote horloge bijheeft in Caroll’s verhaal: het is al net zo gek als de drukke producerende mensen, het moet namelijk OP TIJD komen.

En al was Caroll erg op wiskunde gesteld, zijn contacten met jonge meisjes en de foto’s die hij van hen maakte, verraden nu nog dat hij de wonderlijke kant van de korte kindertijd zijn leven lang is trouw gebleven.

Er wordt tot in ‘Alles uit de kast’ over geroddeld, maar dat is nu eenmaal de functie van televisieprogramma’s en wie de politieke show in jullie lage land heeft meegemaakt, zegt met zekerheid:
‘You are mad!’

Maar het konijn en het kind moeten geen begroting maken.
Ze hebben nog even de tijd.
Daarna kunnen ze hem alleen nog maar verliezen.