GROOTVADER, VADER EN DOCHTER

 

dyn005_original_476_294_jpeg_20344_d50d44c4e7d14d9161cdfe411a6a2086.2

Waarschijnlijk zoeken mannen la beauté op een verkeerde plaats, want ik denk dat de schoonheid van meisjes en vrouwen juist ligt in het hanteren van hun lichaam tegenover de buitenwereld.

dyn005_original_476_309_jpeg_20344_1582b68c3af44ae5bafaa38e8e9e9ca5.2

De statische schoonheid is de poupée de cire, maar de bewegende, de manier waarop ze schoenen aantrekken en ermee lopen, de innige relatie tussen hun kledij en hun lichaam, ik denk dat het meer in die richting te zoeken is, en dat mannen eerder sukkelachtig omgaan met die geheime relatie die het vrouwelijke met de aarde en het aardse heeft.

dyn005_original_476_336_jpeg_20344_0114088f52e2dd603e5de2ba138d2dc3.2

Panta rei, dat alles in beweging zetten en bewogen worden verbindt bijvoorbeeld de jongen met het vrouwelijke.
Stoerheid is statisch en daarom ook vaak lachwekkend.
Stoere bewegingen echter kunnen heel teder overkomen.

In de prachtige foto’s van Henri Meunier bewonder ik juist die relatie tussen innerlijkheid en de beweging van het meestal vrouwelijke wezen.

En met beweging bedoel ik niet alleen de lijfelijke, maar het zichtbaar maken van de innerlijkheid, ideeën en emoties in het portret.
Zonder die beweging zou je wel ‘vertederende’ beelden kunnen maken, maar dan missen ze net die diepgang, het ware geheim van het vrouwelijke, het bijna speels omgaan met eros, leven en tanatos.

En vanuit die beschouwingen denk ik ook dat André Gide in de kleine Catherine dat vrouwelijke dat hem zo eigen is ontdekt.

Toch weet hij vaak geen raad met zoveel raadsels die in het kleine wezen beetje bij beetje worden geopenbaard.

Maar goed dat jullie er zijn, zegt hij tegen Maria en Elisabeth, want ik zou met het jochie allerlei experimenten uithalen, bijvoorbeeld door haar phytine te geven om te kijken of ze niet plotsklaps zou beginnen spreken.
En bezorgd als hij is zegt hij als Catherine in haar kinderwagen op het terras slaapt:
‘Vous n’avez pas peur qu’on la vole? unse si gentille!’

En misschien hebben sommigen onder U al gevraagd, en Theo? Theo Van Rysselberghe, echtgenoot van La Petite Dame.

Misschien ook de tijd om even te wijzen op het gemeenschappelijke van het schilderwerk van Theo en de foto’s van Henri Meunier.

Staat Theo bovenaan het lijstje van mijn lievelingsschilders, dan is het vooral omdat in al zijn doeken het licht zo’n voorname plaats inneemt, zuiders licht dat je terugvindt in de foto’s van Meunier.

dyn005_original_304_458_jpeg_20344_3e029330c726c7ea7b256428784aadda.2

Als je naar het mooie schilderij van het zich wassende meisje kijkt, of je vergelijkt de foto’s van Henri’s vrouwelijke huisgenoten, dan is er meteen dat licht, de beweging van het innerlijke die samenvalt met de beweging van het licht.
Vitaliteit.

dyn005_original_419_278_jpeg_20344_7144e0dad58b28ecbf7be4d53151b7f8.2

‘Amelie se coiffe’ heet de foto hier boven, en ook hier die overvloed aan licht die bij het badende meisje interieur nog eens door het beeld in de spiegel wordt benadrukt.

Sinds de geboorte van Catherine heeft Theo Elisabeth niet teruggezien.
Tijdens het verblijf van La petite Dame in Parijs ontmoet hij haar in La Bastide in gezelschap van Suzanne Schlumberger.
Catherine is dan zes maanden.

Naar aanleiding van dat bezoek schrijft hij aan La Petite Dame:

‘C’est n’est pas la peine de dissimuler une paternité, qui se lit si clairement dans tous les traits de ce petit visage. Je n’avais que des soupçons, maintenant j’ai une certitude.’

Maria kan hem alleen maar bevestigend antwoorden.
Schilders hebben vaak diepe ogen.