dyn001_original_466_340_jpeg_20344_7d58792e87121b62dbbc36fe0c410037

Tussen deze twee werken van Evans (zie eergisteren) steek ik voorzichtig mijn hoofd buiten.
Tussen ‘de wereld’ en ‘Gulliver’.

Die ‘voorzichtigheid’ leren we onszelf aan.
Wie vele malen een bloempot met inhoud op zijn hoofd krijgt eens hij het heeft buitengestoken, kent die reflex.

dyn001_original_379_261_jpeg_20344_da7e99945a12d4bf7c811163c20ec313

Een van de oplossingen is dan op de hoogste verdieping gaan wonen.
Bij gebrek aan lift, kost je dat nogal wat inspanning als je je in ‘de wereld’ gaat begeven, of van ‘de wereld’ terugkomt, tenzij je het idee creëert dat je ‘Gulliver’ bent en door die blikverschuivng (je woont nu eenmaal hoog) er zekerder van wordt dat de anderen lilliputters zijn.

In perspectief gezet brengt zoiets aardige beelden op: bijvoorbeeld een lege wereld omdat alle lilliputters de hoogste verdiepingen hebben bezet en wij bij het buitenkijken dezelfde hoofden als het onze zien.
Op dezelfde hoogte.
Met dezelfde pleinvrees.

dyn008_original_451_301_jpeg__f1b116469c01503e935da6ba918d6098

De ontdekking van ‘het perspectief’ bracht de nodige diepte aan in het beeld.
Ook in het wereldbeeld.

Belangrijker dan de ontdekking dat de wereld rond is (je komt altijd weer bij diezelfde vervelende ‘jezelf’ uit) ontdek je -met schade en schande- dat de gelaagdheid der dingen en wezens het versimpelde levensbeeld dat ons wordt aangepraat, vernietigt of minstens voor de nodige vraagtekens en twijfels zet.

dyn009_original_364_310_jpeg__fc4bfc85bf1ea47391671257d7e138e0

Ook de reddingsplannen blijken niet te werken.
Escape wil zeggen: ontken jezelf.
Jij bent het niet geweest.
Het waren de anderen.
Het was de tijd waarin je leefde.
De opvoeding die je (niet) kreeg.

Redding beduidt dan:
Je als ‘slachtoffer’ voordoen, het makkelijke kruipkruid van zelfmedelijden woekert zo hevig dat het elke rede en gelaagdheid versmacht.
‘Wacharme en was ik uutgekropen’ om slak en Gezelle te citeren.

Het is een perspectief dat mij elke morgen overvalt:
De camera op grondhoogte.
Ik de lilliputter moet mezelf overtuigen dat de groeipijnen niet aan mij besteed zijn.
De overmoed echter van de late avonden (en laat de drank dan rijkelijk gevloeid hebben) lanceerde de camera naar het hoogste vogelperspectief zodat de wormen aan onze voeten smeken om vertrapt te worden terwijl Icarus achter de nevelen van cafépraat verdwijnt.

Dan toch maar weer eens de hoofdpijn verdragen.
Van de bloempot op mijn kop.

Het kan ons troosten als je denkt dat die bloempot misschien wel als decoratie of uit vriendschap was bedoeld.