EFFECTEN MET WEINIG AFFECTIE: VALERIE HEGARTY

3714867217

In diezelfde Orchard street, nu nummer 21 kom je terecht bij de Nicelle Beauchene Gallery. En omdat in New York iedereen iedereen schijnt te kennen kun je ook terecht in de Derek Aller Gallery om werk te duiden van Valerie Hegarty (1967) waar ze met negentien anderen de welluidende titel ‘Perfectly Damaged’ waar maken. Is Beauchene haar meest gekende uitvalsbasis, werk is er  op alle continenten van haar verspreid.

Ken Johnson schrijft in de New York Times van 7 juli over de 20 participanten van ‘Perfectly Damaged’:

‘Damage is romantic. Our hearts go out to the broken, wounded and wrecked. The works in this evocative exhibition are not literally but only apparently damaged. The 20 artists included in “Perfectly Damaged” (selected by Isaac Lyles) traffic cleverly in the soulful poetry of ruination.

Meteen vat hij de kern samen van Valerie Hegarty’s werk die hier vertegenwoordigd is met een ‘smeltende’ Georges Washington schilderij.
Kijk naar haar ‘Childhood Bedroom’ uit 2004.

346832453

Valerie Hegarty recreates her childhood bedroom using layers of colored paper adhered to the walls. During the course of the exhibition, her installation will be stripped from the walls, a process analogous to memory and loss. Hegarty describes the installation as “An archaeology of my past, the recreation impulse taps into the power of make-believe where I create a space of a remembered place, which I can re-enter and excavate in order to discover something about the present. In this way, I become my personal history’s creator, archaeologist, and historian – a concept that can extend out to our dynamic relationship to the past.”

Gedurende de tentoonstelling van deze archeologie van haar persoonlijk verleden zal er steeds meer papier van de muur verdwijnen, alsof je de lagen van die lang voorbije kindertijd nog eens wegschraapt om naar haar eigen zeggen een persoonlijke geschiedenisschrijfster te worden, je eigen archeoloog waarmee je dan zogezegd  een ‘dynamische relatie tot het verleden opbouwt’. Hum. Inderdaad romantisch.

3794737321

Ik begrijp de aantrekkingskracht van dergelijk werk, vooral voor internationale tentoonstellingen.  Net zo zeer als haar tafel vol opgezette kraaien die ter gelegenheid van het Artist’ s Ball als tafeldecoratie fungeerden.
Ook in haar vroegste werk uit 2002 is diezelfde sfeer al aanwezig.  Kijk naar de ‘Hotel Lobby’ tentoongesteld in Chicago in Gallerie 400.

2648092363

Based on the lobby of an apartment building I used to live in, the back of Gallery 400 was transformed into an aging hotel lobby. The work was constructed from layers of fabric, painted paper and cardboard that were applied to the walls, floor, and ceiling that were then peeled back. The viewers could enter the space and wander until they were lost in what was in effect a still life painting. Both nostalgic and ironic, the space questioned the erasure of the past in the path of progress and also the validity of the ideas of authenticity.

hegarty6

Ik kan me voorstellen dat je een onderdeel van je werk aan dergelijke shock-effecten wijdt, liefst in je vroege werken, maar de eindeloze herhalingen op hetzelfde thema -en geloof me, hier kun je nog enkele jaartjes mee bezig zijn- verraadt een soort trukkendoos waar wel meer moderne kunst gebruik van maakt.  De effecten, en helaas zelfs zonder neveneffecten.
De liefde voor ruïne’s uit de achttiende eeuw had dan nog het voordeel dat je met die romantische gevoelens een soort melancholie koesterde die je in Hegarty’s werk zeker niet terugvindt.  Integendeel.  Wel een botheid waarmee op de kansel de vanitas over de hoofden van de zondaars werd uitgestort, een overduidelijk statement:  voilà, dat is het staartje van het varken met de lange snuit, een waarheid overigens die ons allen intussen ten zeerste bekend is.

hegarty10.2
Dit is éénlagige kunst.  Zo eenlagig als de consumptie zelf is ook haar antwoord.
Het verleden immers vat je niet met de vernietiging.  Wil je die zien dan bezoek je best gebombardeerde steden of blader je in geschiedenisboeken die het over de jaren 1944-45 hebben.  
Zoek je zoals Proust naar de smaak van het verleden dan is er niet alleen de kant van het voorbije maar vooral de aanwezigheid van het intussen ongrijpbare zoals je eigen kindertijd achter de ouder geworden mens is weggezonken maar des te heviger aanwezig wordt in datzelfde oude geheugen. De mysterieuze kant van het verhaal waarom het povere nu zo snel verglijdt in het verleden en wij dat verleden à volonté vervormen is een meerlagig uitgangspunt.
Sic transit gloria mundi werd al meer gebruikt als vinger in de lucht, als aanzet tot braver gedrag, duidelijk aanwezig in de Amerikaanse (protestantse) cultuur.
Hegarty’s werk is naar mijn mening in dat bedje ziek. Shock-drama, makkelijk te begrijpen, éénlagig.  Ze is niet alleen in de hedendaagse kunstwereld.  Het wemelt er van goedkope filosofie, opgeblazen ego’s en verdwaalde zielen zonder zeggingskracht.
De trukken van de foor bespeelt Valerie als geen ander.  Meer van die trukken zijn ook in de biennale van Venetië te zien, maar gelukkig begint het publiek ook de meerlagigheid en het mysterie op te zoeken naarmate de kunstpausen hun wafel houden en het kunstwerk laten spreken.