1916698771

Terug naar New York dan maar.  Andrew Abott is in zijn dertiger jaren en meer uitleg hoeft dat niet als je zijn beelden ziet en zijn vrij kort statement:

  I don’t believe in resumes

 I don’t believe in references

 I don’t have a car

 I don’t have a gun

I don’t have a computer

 people pay me for paintings sometimes

 thank god

Los van het doek, schetsen op oude notitieblaadjes, papieren winkelzakken, je zou kunnen zeggen: op alles wat een achterkant heeft, al mag zelfs de voorkant meespelen mocht dat goed uitkomen. Eens een tekening of zeggen we beter ‘kunstwerk’ verkocht, verwijdert hij de titel en staat er gewoon SOLD. Bot?

cruiseship-albott

Cruiseship pleads guilty to sex charge’ is de titel van het werk waarop een soort drie-eenheid laat raden wat de ‘offence’ zou kunnen zijn. Bij nader bestuderen is er trouwens nog iemand aanwezig. Of is dit een spiegeling, een voor en na?

De betekenis mag best vervallen.  Voor de houdbaarheidsdatum overigens. Abott houdt het duidelijk bij de notitie-stijl, alsof zijn werk nog maar in een soort voorbereidende fase verkeert, een schets van een idee dat misschien niet eens levensvatbaar zal blijken maar toch aan de kijker (voyeur is ook zo’n beladen woord nietwaar!) wordt overgeleverd.

Ontdoe de ruimte van zijn overbekende inhoud door ze overvol voor te stellen.  Of hoe je leegte verkrijgt door het effect van een overvloed aan cliché’s zowel wat vormgeving als betiteling betreft.  Het medium speelt mee.  Papier, knipsels, notities.  Op het eerste gezicht is de overbodigheid troef.

corpulence-abott

‘Corpulence’.  Een bekend beeld dat dadelijk net zo bekende associaties oproept.  Monotoon uitgevoerd.

De verzameling liggenden, doden, wachtenden, je kunt zelf nog origineler zijn en misschien een magazijn bedenken waar de menselijkheid inruilbaar is voor een andere menselijkheid al vergeet ik met opzet er het voorvoegsel on- voor te zetten.

De achterwand is immers ondoordringbaar.  Had je een hemel verwacht, dacht je aan jachtvelden of de Parnassus? Hun witheid kan een glans van een ‘ander’ leven als een overbeklemtoning van het dode betekenen.

Waarom ik dan toch van zijn werk hou?

Waarschijnlijk omdat het telkens weer alle kanten uitkan in mijn verbeelding. Het ketent me niet met dwingende voorstellingen. Het heeft een dynamiek die je laat glimlachen en ook een zekere meewarigheid oproept naast het schouderophalen voor de protserige betiteling.

Bekijk de dagelijkse post, de publiciteit. Haal er enkele scherven uit die je treffen, die je zou kunnen noteren.  Dat grondwerk heeft Andrew Albott gefixeerd met de bedoeling echter dat het je geest van dwingende voorstellingen waarmee we via media worden overspoeld, zou doorprikken en herleiden tot hun ware (en quod est veritas?) proporties. En die waarheid zal gelukkig voor iedereen heel anders in het wonderlijke hoofd betekenis kunnen krijgen.

dear stomach-albott.jpg