1.jpg

Even na zeventien uur, zaterdag 24 maart.

Dit zachte, eerste lentelicht heeft een bijzondere tonaliteit. Een bril ligt op tafel.  Het licht uit de tuin heeft een reis langs de muren gemaakt en is nu laag genoeg gekomen  om bijna de vloer te raken.

Buiten valt de zachtheid van het licht je niet dadelijk op. Wandel je in de natuur dan kijk je eerder naar de nog kale omgeving waarin bij nader toezien de lente toch aan het werk is.  Binnen echter kun je de verspreiding van het licht, het omgeven der dingen, beter waarnemen. De intensiteit is op zijn mooist als het licht gaat verdwijnen. Woorden zijn eerder een hindernis, daarom een beeld.

2.jpg

Dit soort licht spiegelt de dingen makkelijker omdat het niet verblindt.  De werkelijkheid is de werkelijkheid niet meer: buiten wordt binnen en omgekeerd.  Ik wandelde in een soort droom waarin het woord ‘gestalte’ beter op zijn plaats zou zijn. Ook de logica van het perspectief telt niet meer.  In de diepte verschijnt een ander beeld dat zich normaal links of rechts van je bevindt.  Die spiegelende kracht hebben de impressionisten ook ontdekt.  Licht niet als verduidelijking van de werkelijkheid, als ‘onthuller’ maar als mogelijkheid om kleuren los te maken van hun onderliggende materialen en ze een zeer tijdelijke aanwezigheid zichtbaar maken, want het volgende moment is deze waarneming al in een andere overgegaan.

5.jpgHet bekende sfumato, of de zachte waas die het reële omringt is in dit licht eveneens waarneembaar. De kwetsbaarheid. De vrouwelijke kant van het licht.  Het ongrijpbare, maar langs zijn vriendelijke zijde. Bijzondere momenten die vlug voorbij schuiven.  Nog maar net had ik de foto’s genomen of de kamer was leeggelopen, begon zich aan het duister te wennen van de naderende avond. De troostende inhoud van dit licht vind je in de zachtheid waarmee het de kaalte van de voorbije winter omgeeft.  Kwetsuren van de voorbije strenge koude zijn minder pijnlijk in dit licht.  Want er zijn de piepkleine blaadjes, de vroege narcissen, de duizende nog bijna onzichtbare details waarin het leven wakker is geworden.

De broosheid der dingen en wezens is er voelbaar in zonder de bekende vergankelijkheid te maskeren. Maar ze omhult het bestaande zoals je iemand in je armen neemt of liefdevol bekijkt.