-de-beurs

Was het familiekapitaal niet gegrond op de eclatante verkoop van pas verworven titels toen de Belgische Staat de ‘Société des chemin de fer belgo-luxembpurgeois’ terugkocht en de beloften van bankier Simon Philippart in klinkende munt veranderden?
Het gezegende jaar 1873: rijkdom en de geboorte van Léon. Troonopvolger en het verguldsel voor troon, troonzaal en het nog in te richten paleisje in de landelijke gemeente C. waar de de Lundens de vroegere gezangen van de moniken in een neoklassiek optrekje met neogothische kapel verwereldsen.
Het jaar ook dat de Brusselse Beurs de plaats van het oude franciscanerklooster innam en een jonge familie de priorij der reguliere kannuniken als Kempische pied à terre verwierf.
Zelfs de filosofie had een onderkomen in een kasteel gevonden,  le chateau d’ Acoz, waar Octave Pirmez zijn ‘Jours de solitude’ neerschreef en net zijn ‘Heures de philosophie’ had gepubliceerd.

2000328360
Vader Emile de Lunden, van opleiding burgerlijk ingenieur, pleitte na de hoogmis bij een volkse pint de gevolgen van de ijzeren weg niet te onderschatten.
‘Welvaart, dat is zeker.  Maar ’t zal ook hier – waarbij hij op ’t eigen gekrulde  hoofd sloeg- iets veranderen. De wereld krimpt. We komen dichter bij elkaar.  In minder dan vijftig jaar zijn we geburen geworden.  Amsterdam of Parijs, dat zal zoals van hier naar Mol of Turnhout zijn.’
De mede-drinkers knikten zwijgend.  Om discussies met Edmond-de-socialist te vermijden werd er gedronken op de pas geboren Léon.
Maar het schot dat de negenentwintigjarige Verlaine diezelfde zomer op Rimbaud loste, bleek zijn oorzaak bij die bejubelde ijzeren weg te vinden.  Emile  de Lunden kocht zijn patronen bij Montigny in de Sint Hubertusgalerijen die ook Verlaine van pistool en munitie had voorzien, hij wist dus waarover hij sprak.  De dichter Rimbaud had zijn terugkeer naar Parijs aangekondigd en eiste geld voor een spoorwegticket van mevrouw Verlaine.  Zo was het begonnen die tiende juli in het Hotel de Courtrai in de Brusselse Brouwersstraat. Een geluk dat de schutter stomdronken bleek, want nu bleef de schade beperkt tot een polskwetsuur.
Montigny had hem gezegd dat hij vijftig patronen aan Verlaine leverde, samen met een zeven millimeter-revolver. Vijftig. In de stilte die op dit getal volgde, zagen de toehoorders het bloedbad voor zich want zo’n bezopen gek zou op alles wat bewoog geschoten hebben.

monet_le_pont_du_chemin
De vraag van de Brusselse universiteit een polytechnische school op te richten en in vijf afdelingen te voorzien, namelijk mijnuitbating, metaalkunde, industriële chemie, mechanische constructie en bouwkunde en Emile als docent voor mechanische constructie te vragen, was de derde pijler waarop het wonderjaar rustte. Hij had zoals het hoorde niet dadelijk ingestemd maar bedenktijd gevraagd goed wetende dat hij liefst diezelfde dag een contract had getekend.
Waren de vorige rectoren zolas Ginderachter, d’ Udekem en Crocq het project genegen, de faculteit voor wetenschappen reageerde telkens negatief.  De universiteit mocht immers niet worden meegesleept in ‘une entreprise difficile, dispendieuse et pour laquelle le succes demeurait incertain.’
Er waren ook de buitenlandse voorbeelden met Freiburg op kop waar al in 1765 een Technische Universität ontstond, in 1799 die van Berlijn en daarna volgden München, Darmstadt, Hannover en vele andere Duitse steden, tot in 1870  Aachen zelfs een Polytechnische School begon, en Leuven  in 1864 al een ingenieursopleiding had. Onder het beleid van rector Schmit (met wie Emile in Hannover had gestudeerd) ontstond ‘l’ Ecole Polytechnique’ van de Université libre de Bruxelles.

Zoveel gouden toekomst zou zelfs de goden verontrusten.