The naughty scribbles of a precocious boy: Aubrey Beardsley (1872-1898)

la ballerina

1. Een tijdsbeeld

Wil je zijn werk begrijpen dan moet je terug naar het Verenigd Koninkrijk in de 1890-jaren. Hij heeft ze in zijn bijna zesentwintigjarig bestaan niet eens helemaal uitgedaan, maar zijn toonaard, onderwerpen en vormgeving die Aubrey Beardsley tot de kunstenaar maakten zoals hij nu nog steeds uit zijn werk naar voren komt, zijn duidelijk in het doen en laten van dat tijdperk terug te vinden.

Nooit was de macht van het imperium zo groot. Maar de vragen naar het onderhouden van die sterkte brachten twijfelachtige antwoorden mee.
Darwin’s ‘survival of the fittest’ maakte angsten wakker waarop door wetenschappers als Francis Galton, Darwins neef, driftig op zoek werd gegaan naar de genetische stock van de natie, een project door hem gemunt als ‘eugenics’.


Een andere ‘denker’ uit die decade, de Oostenrijker Max Nordau: de oorzaken van de Britse morele degeneratie moet je zoeken bij kunst en cultuur beoefenaars inzonderheid de estheten en de decadenten met Oscar Wilde als ‘chief corrupting influence’, en om nog te zwijgen van Aubrey Beardsley, de grootste decadent van het tijdperk. ‘Degeneration’ heet zijn succesboek. Zeven drukken in enkele maanden.

Vanuit deze praktijken is Oscar Wilde’s ‘portret van Dorian Gray’ (1890) beter te begrijpen waar het kunstwerk veroudert terwijl de kunstenaar eeuwig jong blijft. Een zelfportret?


Voor ‘eugenetics’ was een van de methodes om een ‘degenerate’ working class te bemeesteren ‘isolatie’, niet in een gevangenis maar in een asiel. Sommigen verloren hun vrijheid door ‘hereditary influence’, andere door de zogenoemde ‘sexual transgression’.
De ‘ondeugd’ van masturbatie werd gezien als het ondermijnen van de vitaliteit van de natie. En het idee van ‘sexual transgressie’ drong in het Victoriaanse bewustzijn nooit meer door dan toen in 1895 Oscar Wilde schuldig werd bevonden ‘of gross indecency’ en tot twee jaar dwangarbeid werd veroordeeld.

under the hill

2. Leven en werk

Zijn vader erfde een flinke som van zijn grootvader, maar beheerde zijn inkomen slecht.
Zijn moeder, pianiste en schilder van silhouettes, kwam uit een gegoede familie en ervaarde haar huwelijk als een mesalliance, een huwelijk beneden haar stand.
In 1872 werd hij geboren, zijn zusje Mabel ieen jaartje vroeger.
Uitgebreide gegevens zijn op het net rijkelijk aanwezig.
Een mooie samenvatting van zijn jonge jaren:

Little Aubrey’s talents showed quickly and equally quickly were they put to use to make the living for his family. Together with his sister Mabel, he performed piano concerts. At school he enjoyed literature and drawing: he drew caricatures of his teachers, aged 14 he published in school magazine his first poem (called The Valiant) as well as a series of sketches titled The Jubilee Cricket Analysis. However, he often didn’t attend school as he suffered from tuberculosis from the age of 7 and needed to stay in bed to rest, as depicted in this self-portrait, accompanied by a note in French “By the gods not all monsters are in Africa.” (Very dark humour, don’t you think? A thing typical of Aubrey, as you will see.)
(Magda Michalska Daily Art magazine)


Financiële problemen dwingen het gezin de kinderen bij een grootoom onder te brengen. Ze maken lange wandelingen en ontdekken er een kerk met prachtige Pre-Raphaelitische glasramen (Dante Gabriël Rosetti)
Ook bellen ze aan bij de bekende Edward Burne-Jones die in Fulham zijn studio heeft.
“His kindness was wonderful as we were perfect strangers, he not even knowing our names.”
Hij bekijkt het werk van de jonge kunstenaar:
“There is no doubt about your gift, one day you will most assuredly paint very great and beautiful pictures…All [these drawings] are full of thought, poetry and imagination. Nature has given you every gift which is necessary to become a great artist. I seldom or never advise anyone to take up art as a profession, but in your case I can do nothing else.”
Burne Jones wordt zijn mentor en introduceert hem bij renaissance-kunstenaars als Sandro Botticelli en Andrea Mantegna.
En er komen de opdrachten. Te beginnen met Le morte d’Arthur.

la mort

Overall, it is calculated that Aubrey drew about 362 designs for Le Morte d’Arthur, some of them now considered among his best work. When Aubrey first began working on the illustrations, he tended to create figures reminiscent of Burne-Jones’s artwork, however as time went on, his interest in Japanese woodblock prints began to show through. This combination of influences created an interesting amalgamation of Medievalism and Japonisme, as can be seen in How Sir Tristram drank of the Love Drink (1893). (Corryn Kosik 2018)


He realized that the nascent poster genre offered a new potential outlet for artists and inspired by the modern developments of theatre, he wrote an essay The Art of the Hoarding (1894) that the advertisements should be beautiful since they seem unavoidable in modern life: “London… resplendent with advertisements, and, against a leaden sky, sky-signs will trace their formal arabesque. Beauty has laid siege to the city, and telegraph wires shall no longer be the sole joy of our aesthetic perceptions.”
(Magda Michalska Daily art Magazine)


The “Beardsley Boom” of April 1893 began when Aubrey was featured in the keynote article of The Studio, an art publication in London, titled “A New Illustrator: Aubrey Beardsley.” Within this article was also a drawing from “The Climax” of Oscar Wilde’s Salomé entitled J’ai baisé ta bouche, Iokanaan. When planning their English translation of the play from its original French, Wilde and his publisher, John Lane, already thought of Aubrey for the job because “he had grasped the essential nature of what was required.” (ibidem)


En ‘The yellow Book, een viermaandelijks art-magazine (1894)
Beardsley became the art editor of the quarterly and managed to persuade William Rothenstein, Charles Conder, John Singer Sargent, Philip Wilson Steer, Frederic Leighton and Walter Sickert to contribute material for the journal. Harland also commissioned H. G. Wells, William Butler Yeats, Arnold Bennett, Max Beerbohm, George Gissing, Henry James, Edmund Gosse and Arthur Symons for the new venture. (John Simkin)

When The Yellow Book was first published, in April 1894, the Times referred to the ‘repulsiveness and insolence’ of the first cover and went on to describe it as ‘a combination of English rowdyism and French lubricity’ (quoted in Slessor, p.53).

Bij Wilde’s proces echter wordt de beschuldigde vaak ‘in het bezit van een geel boek’ vernoemd dat verkeerdelijk als een nummer van The Yellow Book wordt aanzien. Door de publieke ophef moet Beardsley zijn geliefde ‘Yellow Book’ verlaten.

Alan Crawford has pointed out: “By the spring of 1892 he had begun to draw in the linear style which would make him famous, though nothing was published at this stage. He would sketch a design in pencil and then work over it in black ink, producing images of the strongest contrast: black, white, and no greys. He seems to have grasped the potential of the new process blocks, which were replacing wood-engravings at this time as a medium for reproducing images alongside letterpress. Process blocks were made, not of wood, but of metal, on to which the image was transferred photographically. Being stronger than woodblocks, they could sustain finer lines without breaking down in the printing press. The thin, isolated black lines which sweep so voluptuously across the white in some of Beardsley’s most famous drawings are a tribute to the process block, which no other illustrator of the 1890s exploited quite so tellingly.” (Simkin)

von einen novizen

That, classically, is the purport of lyrical art. Aubrey Beardsley was above all a lyrical artist — but one who was pounded and buckled into an ironist by the pressure of knowing, which he did virtually from the outset, that for him death would be not later but sooner. (Brigid Brophy)

Beardsley is lyrical by virtue of his gift of line, which resembles the gift of melodic invention. Sheerly, Beardsley’s lines, like great tunes, go up and down in beautiful places… A Beardsley sequence is like a sonnet sequence. Yet it is never the literary content of an image that concerns him. His portraits, including those of himself, are less portraits than icons. He is drawing not persons but personages; he is dramatizing not the relationships between personalities but the pure, geometric essence of relationship. He is out to capture sheer tension: tension contained within, and summed up by, his always ambivalent images. (Simkin)


Instead, Beardsley approached his art as an act of complementary interpretation rather than literal visual translation — his drawings are in intimate dialogue with Wilde’s text, often talking back with their own subversive symbolism. Wilde himself likened Beardsley’s drawings to “the naughty scribbles a precocious boy makes on the margins of his copybook,” which he meant as admiring praise rather than belittlement. (idem)

It is the characteristic of precocious children that, in childhood, they are astonishing because they resemble adults. In adulthood, they are often — like Mozart and Beardsley — astonishing because they resemble children. (idem)

Wilde’s biographer, Richard Ellmann has argued: “The young man (Beardsley) was strange, cruel, disobedient. He was making his way from a Japanese style towards and eighteenth English one. Wilde had expected a Byzantine style like Gustave Moreau’s. Instead Beardsley combined jocular impressions of Wilde’s face, as in the moon or in the face of Herod, with sinister, sensual overtones.” Wilde described the drawings as “quite wonderful”. However, he could not resist making a joke about his influences: “Aubrey is almost too Parisian, he cannot forget that he has been to Dieppe – once.”


“People hate to see their darting vices depicted but vice is terrible and it should be depicted.”
All humanity inspires me. Every passer-by is my unconscious sitter; and as strange as it may seem, I really draw folk as I see them. Surely it is not my fault that they fall into certain lines and angles.

I see everything in a grotesque way. When I go to the theatre, for example, things shape themselves before my eyes just as a I draw them — the people on the stage, the footlights, the queer faces and garb of the audience in the boxes and stalls. They all seem weird and strange to me. Things have always impressed me in this way.
(From an interview given in 1894, as quoted in Aubrey Beardsley : A Biography (1999) by Matthew Sturgis, p. 220)


In December 1896, Beardsley suffered a violent hemorrhage while walking with his mother at Boscombe. Afterwards, he moved to the nearby town of Bournemouth to dwell in the mild climate. On March 31, 1897 Beardsley chose to be received by the Catholic Church before his death, and as repentance for what he felt were his sins, he wrote to Leonard Smithers imploring him to destroy all copies of Lysistrata in addition to any other obscene drawings. Smithers ignored Beardsley’s request.


During the last year of his life, Aubrey Beardsley moved to the French Riviera where he died on March 16, 1898.

“There were great possibilities in the cavern of his soul, and there is something macabre and tragic in the fact that one who added another terror to life should have died at the age of a flower.” (Oscar Wilde)


Tate Britain: 4 March-25 May 2020: The largest exhibition of his drawings for 50 years.

Aubrey Beardsley shocked and delighted late-Victorian London with his sinuous black and white drawings. He explored the erotic and the elegant, the humorous and grotesque, winning admirers around the world with his distinctive style.

Spanning seven years, this exhibition will cover Beardsley’s intense and prolific career as a draughtsman and illustrator, cut short by his untimely death from tuberculosis, aged 25. Beardsley’s charismatic, enigmatic persona played a part in the phenomenon that he and his art generated, so much so that Max Beerbohm dubbed the 1890s the ‘Beardsley Period’.

This will be the first exhibition dedicated to Beardsley at Tate since 1923, and the largest display of his original drawings in Europe since the seminal 1966 exhibition at the V&A, which triggered a Beardsley revival.

The over 200 works include his celebrated illustrations for Le Morte d’Arthur, Lysistrata and Oscar Wilde’s Salomé. It will also show artworks that were key inspirations for Beardsley, including Japanese scrolls and watercolours by Edward Burne-Jones and Gustave Moreau.


Net voor een zomerregen (2)


Langs het verlaten wandelpad kwam ik in de bijna uitgebloeide rozentuin terecht.
Ontstond Venus uit het schuim van de zee, het schuim veranderde op aarde in de eerste rozen.
Of wil je geloven dat zij ontstond uit de ster van Venus, de avondster (Stella Veneris)?
Rood geworden omdat Eros, zoon van Afrodite, tijdens zijn dans wijn morste op de bloem.
In Zwitserland wordt de dodenakker van de kinderen het rozentuintje genoemd.


Eenvoudige aanzet tot een liedje:

Je kunt de rozen bezingen, maar zij zijn het lied.
Zie je: hoe moet de stamelaar een liedje zingen
terwijl het voor zijn ogen klankloos de ogen en het hart vult?
Gertrude Stein wist het al: ‘Rose is a rose is a rose.’

Ook de camera wist het.
Net voor de zomerregen langskwam.
Zag scherper dan de loslopende de vogel-veer
die een wandelaar bij het rozenboompje had gestoken.

Om haar vleugels te geven voor haar rozenziel?
Om met de vogels over de winter te vliegen
en in de kille dagen achter onze ogen open te bloeien?

Gevleugelde roos.
Leg een vogel-veer bij wie je lief is geweest.


Toen, alsof een kostbaar moment kort moet blijven,
zong de zomerregen een korte maar voelbare aria:

Johann Sebastiaan B. op zijn manier, voor de Pinksterzondag. Hij laat het water golven!
Door de lieve lezer(es) in drogere omstandigheden te beluisteren, ter ere van God of de Schoonheid ad libitum.
(BWV 165: Aria. O heil’ges Geist- und Wasserbad)

O heilges Geist- und Wasserbad,
das Gottes Reich uns einverleibet
und uns ins Buch des Lebens schreibet!
O Flut, die alle Missetat
durch ihre Wunderkraft ertränket
und uns das neue Leben schenket!
O heilges Geist- und Wasserbad!

O heilig bad van geest en water
dat ons inlijft bij Gods rijk
en ons in het boek des levens schrijft!
O vloed die met wonderkracht
alle het verkeerde verdrinkt
en ons het nieuwe leven schenkt!
O heilig bad van geest en water!



En zo kwam de duivenveer weer bij de (Heilige) Geest terecht.
Wees lief voor de duiven: zij hebben veel gezien.
Hoog vliegend zien zij ons gedoe en gejakker
in een juist perspectief, wetend dat de Geest waait waar hij wil.
Geef de rozen hun vleugelslag om in onze bange zielen thuis te komen.


(eigen foto’s gmt)

Net voor een zomerregen (1)


Net voor een zomerregen.
Langskomen, zoals een mooie uitdrukking zegt:
ik kom wel even langs, een bekende vorm van afstandelijke vertrouwelijkheid.
Wandelen tussen de broeders en zusters van het dahlia-wezen.

P3020118 close

Je denkt: het is de veelvuldigheid in een niet verbeterbare ordening.
Dat is een goed begin.
Maar er is meer.
De nauwelijks aangezette paarse tinten op het bijna doorzichtig wit.
Of het glazige geel.
Ook het nog verborgen zijn in de zwellende knoppen.
Hoe je zoveel schoonheid opbouwt en samenvouwt
tot het licht haar verlossend zichtbaar maakt,
en loslopende wezens de pas inhouden, stilstaan en kijken.
Net voor een zomerregen langsgekomen.

O, zeggen hun ogen.
O, voor het oude hart.
O, voor de korstondigheid.
(De Forficula auricularia -oorwormen- zeggen niets maar verschuilen zich in hun talrijke compartimentjes)


(eigen foto’s gmt)


DE PET, een kortverhaal


Misschien was het om zijn beginnende kaalhoofdigheid te verbergen, al probeerde hij zichzelf te overtuigen dat een pet het onderscheid maakte tussen het gedwongen hoofddeksel van de ordehandhaver en de klassieke uitstraling van een borsalino.
‘Een snapback, een fitted cap of liever een strapback of denkt meneer eerder aan een Gavroche cap?’
‘Euh…’ antwoordde de man.
‘Kijk deze Flat Cap, een platte pet dus, zou u uitstekend staan. We hebben ze in verschillende uitvoeringen. Tijdloos zeg maar.’
‘Wel…’ antwoordde de man.
‘Een gavroche, deze hier is een echte Stetson Hatteras pet. Of verkiest meneer een Net Cap? Een lekker luchtige pet, ideaal voor zomers weer.’
‘Een schipperspet, heeft u dat?’
‘Dan moet u bij de fishermen collectie zijn. Kijk deze ‘hoed voor de zee’.
‘Tja, maar hij is wel erg gedecoreerd. Die lintjes en metalen knopen met een ankertje.’
‘Zeggen we dat deze fijne pet een samenvatting maakt van het begrip ‘schipper’, begrijpt u?’
‘Maar ik wil een pet zonder tralala en…’
‘Dan vrees ik u niet te kunnen helpen.’
‘Die pet helemaal achteraan. Ja, die zwarte.’
‘Dat is een pet die een klant hier heeft achtergelaten na aankoop van een nieuw exemplaar. Maar als ze u past is ze de uwe. Asjeblief. Daar is de spiegel.’
‘Helemaal wat ik zocht!’
‘Dan zijn wij beiden gelukkig. Netjes opgeruimde winkel en een tevreden bezoeker. Dag meneer.’


Nog maar net staat hij op straat of hij hoort een duidelijk stemmetje in zijn hoofd:
‘Wat een dwaze kop,’ zegt het stemmtje terwijl er iemand bijna tegen hem oploopt.
Hij schrikt, rukt de pet van zijn hoofd, zoekt naar een mini-luidsprekertje of een ander apparaatje maar vindt niets. Terwijl hij de pet weer op zet, ziet hij een dame de straat oversteken:
‘Hij doet me toch een beetje aan Josje denken die knul met die pet op zijn kop.’
Toen begreep de man dat hij de gedachten van mensen in zijn nabijheid kon horen en dat de pet daar de oorzaak van was.
Het stemmetje in zijn hoofd klonk uit verschillende richtingen. Meestal kwam het vanuit die kant waar iemand blijkbaar een gedachte formuleerde over hem. Hij zocht niet naar de oorzaken van dit vreemd verschijnsel. Hij had geleerd de dingen te aanvaarden en er zijn voordeel uit te trekken.
Hij was best blij met de pet.
‘Nu kom ik het te weten,’ dacht hij. ‘Hoe ik echt overkom bij anderen.’


‘Ik wil mijn nieuwe pet wel even ophouden,’ zei de man toen hij thuiskwam. Zijn vrouw bekeek hem aandachtig.
‘Je lijkt er twintig jaar jonger mee! Je doet me denken aan de dagen toen we nog niet getrouwd waren en ongeduldig om…Je weet wel.’
Maar tegelijkertijd hoorde hij het stemmetje: “Beetje zielig toch zo’n man op leeftijd met een pet.’
‘Vind je dat echt?’ vroeg hij haar.
‘Echt waar’, antwoordde zij. ‘ Twintig jaar jonger.’
Maar het stemmetje in zijn hoofd vertaalde:
‘’Nog enkele lieve woorden en hij smelt. Kan ik eindelijk over die diamanten-broche beginnen.’
‘Ik twijfel toch over die pet,’ zei de man. ‘Op mijn leeftijd…’
‘Je doet me denken aan een acteur uit een Franse film.’
Ze streek hem langs zijn wang.
‘Nu begin ik over die broche,’ hoorde hij het stemmetje. En hijzelf, onmiddellijk zonder nadenken:
‘Jaja en nu kom je met die diamanten broche te voorschijn, niet?’
Haar hand bleef even op zijn wang hangen alsof ze twijfelde tussen knijpen en liefkozen.
Ze stotterde.
‘Hoe kom je erbij,’ zei ze tenslotte. Vuurrood hoofd.
‘Mensenkennis.’ antwoordde de man. Het stemmetje in zijn pet zweeg in alle talen.


‘Had ik die pet niet gekocht’, dacht de man, ‘dan had ik haar geloofd. Nu ik weet wat haar echte bedoelingen waren voel ik me niet gelukkig.’
Hij stapte op de lijnbus.
Het stemmetje bleef een hele tijd stil tot er plotseling iemand links van hem begon te denken:
‘Had ik zo’n hoofd, zei het stemmetje, ‘dan kocht ik liever een bolhoed.’
De man keek achteloos naar de kant vanwaar de gedachte kwam.
Even kruisten zijn ogen die van een jonge vrouw. Net uit haar jonge-meisjeskleren gegroeid, op weg naar de boodschappen. Tot zijn ergernis herhaalde ze de gedachte:
‘Het moest toch een bolhoed zijn,’ zei het stemmetje.
De man boog zich naar de vrouw en zei abrupt:
‘Een bolhoed vind ik zelf niet zo leuk. Nogal opzichtig, niet?’
De mond van de vrouw viel langzaam open. Automatisch duwde ze op het stopbelletje, en bij de volgende halte vluchtte ze uit de bus en bleef die nog lang nakijken.
De man zelf begon te beseffen dat hij al meer dan twintig jaar een hoofd meedroeg dat vele mensen te denken gaf.


‘Kijk, zei hij tijdens de pauze op het kantoor, ‘dit is mijn nieuwe pet.’
Hij drukte ze vast op zijn hoofd en luisterde.
‘Ze staat u keurig, meneer,’ zei de jongste bediende. En terwijl hoorde hij het stemmtje luid lachen.
‘Ik moet hier dringend weg,’ zei het stemmetje, ‘ik moet hier dringend weg of ik proest het uit.’
Een secretaresse had het over de pettenmode.
‘Maar ze staat wel stoer,’ zei ze.
Het stemmetje vertelde dat ze hem een kalf vond, een kalf met een pet.
‘Een kalf met een pet?’ zei de man plots luidop.
De secretaresse werd helemaal wit rond haar neus.
‘Voelt u zich niet lekker, juffrouw?’
‘Ik…ik ben in mijn moeilijke dagen,’ zei ze. Ze nam haar handtas en verdween samen met de jongste bediende.


‘Ik haat die pet,’ dacht de man. ‘Ik haat die pet al wil ik ze toch steeds weer opzetten.’
Hij begon te begrijpen dat hij het stemmetje meestal voor was. Nog voor het in zijn hoofd klonk, kon hij de gedachten die het zou formuleren raden.
In de drukte van de koopjesdagen liep hij door een groot-warenhuis. Het stemmetje bleef zwijgen tot er plots een meisje zijn kant uitkeek.
‘Dat is een leuke pet,’ begon het stemmetje.
De man zuchtte opgelucht. ‘Eindelijk,’ dacht hij.
‘Maar die vent eronder hoort er niet bij. Karel zou er wel leuk mee staan.’
‘Zal ik ze meegeven voor Karel?’ vroeg hij het meisje.
Ze bleef hem secondelang met open mond aanstaren.


Ze dronken samen hun wekelijkse trappist.
Hij had zijn pet aan de kapstok gehangen. Een goede vriend mag denken wat hij wil, dat is het mooie van een goede vriend-zijn.
En of hij als pas gekozen burgemeester al een beetje zicht op de zaak had, vroeg hij Jan.
‘Het is niet makkelijk om te weten wat de mensen echt denken. Giswerk.’
‘Vertel me wat! Maar ik denk dat ik je kan helpen. Momentje.’


Je zou kunnen denken dat een politicus met een dergelijke wonderpet een blitz-carrière zou maken. Veelvuldig gebruik echter stippelde een andere weg voor hem uit.
Jan is nu abt van een kleine abdij die naast stilte en gebed veel aandacht voor de mensen van alledag heeft. De pet mag niemand nog opzetten. Hij gaat er zondags mee rond in de hoogmis om geld op te halen voor zijn vele goede werken.

De man uit mijn verhaal keerde zonder pet naar huis maar liep toch nog even langs de juwelier.
‘Doe er een mooi kaartje bij. ‘Van een zielige man die jou inderdaad al lang deze mooie broche had moeten schenken.’


To trust our intuition: DEB ACHAK

onder w

Deb Achak NY 1968, fotografe en filmmaakster, heeft iets met water. Maar ook met andere elementen: haar kinderen bijvoorbeeld, haar man, de dagelijkse dingen.
Is ‘beweging’ misschien een beter begrip?
Daarom maakt ze ook film. Vaak met diezelfde elementen. Ze ontwierp een serie mini-movies die net 15 seconden per stuk duren. ‘Mini-monday-movie’, ‘mini-october-movie’, enz. Iets langere filmische expressie in ‘spring memories’ of een vakantie in Tucson Arizona 2015.

Op het eerste gezicht denk je aan huis-en keukenwerk, maar de aandachtige kijker merkt dat net door de montage en het gebruik van muziek en geluiden zij een intuïtie ontwikkelde voor een bijna meditatief beeldgebruik, hoe flitsend ook.
Net door de aandacht voor de inhoud van de spreekwoordelijke seconde maakt ze de weemoed van het voorbijgaan wakker, blijft het na-beeld lang nagloeien, verbindt het zich met onze eigen kleine levens van alledag.
Wat er op een seconde kan gebeuren? Kijk maar:

Raised in New Hampshire, Deb Achak holds a master’s degree in social work and is a self-trained photographer and filmmaker. She lives in Seattle, WA with her husband and sons in a grand old home that was once a bed and breakfast. Deb’s fine art photography explores natural elements of water and grasses – earth elements with clean, simple compositions meant to calm and soothe. Her children are also a growing subject of her fine art work. Her photographs have been exhibited at the Black Box Gallery, Portland, OR; Sante Fe Photographic Workshops, Sante Fe, NM; the SE Center for Photography, Greenville, SC: and Vermont Center for Photography, Brattleboro, VT.


Through her photography Deb Achak explores her fascination with water and the ways in which we connect with it. She examines the texture, color, and poetry of the ocean, as well as the commonalities across cultures in the way we gather, find joy, relaxation, and contemplation at the beach.


‘My mother’s last words to my siblings and I before she died were “trust your gut instincts”. It’s struck me over the years how profound and revolutionary that one simple phrase is. It has become my mantra – my north star. When we still our mind, free it of conscious thought, intuition can be heard and felt, and becomes the perfect guide.


Some years ago, I started to notice that when I am in a deep flow with my art, it becomes a meditation and I am able to hear my inner voice with complete clarity. In this series I use water, color, movement and the human form to express the meditative quality I feel when I am in synch with the flow of creating. I seek to capture that single moment where my camera, my intuition, and the natural world are perfectly aligned, and to give gratitude to my mother for bestowing such a powerful parting gift.’ the weekend

‘I have been so delighted to discover what a meditative process making films is for me. When I am in the studio editing, I lose track of time and every possible distraction falls away. I can stay in that space for many hours at a time and I love it. It is also become a gratitude practice for me.


There is something about making these films that clears away all the tough parts of motherhood (the bickering, the grocery shopping, the long hours!) and extracts just the beautiful bits. I fall head over heals in love with my family and my life every time I make a film. For that reason alone, I would like to make them for as long as possible.’ spring memories

When we still our mind, free it of conscious thought, intuition can be heard and felt. This is the seat of my creativity. It has always struck me as ironic that I utilize a highly technical piece of equipment to express my intuition, but when I swim with my camera the act of shooting and the resulting images take on a meditative quality. The power and movement of water and the way the human form interacts with it are themes that repeat themselves again and again in my work. I seek to capture that single moment where my intuition, my camera, and the natural world are perfectly aligned. I hope the viewer will experience a sense of joy and awe at the resulting images.’






Blij zijn met een dode mus: met iets van generlei waarde dus, volgens mijn dikke Van Dale? Alle verhoudingen daarvan zijn sowieso zoek, sinds ik dit stervend mussenjonkie in mijn hand heb gehad. Met een bijtwonde onder de rechtervleugel en een gebroken pootje, helemaal uit de haak.

Terwijl, ondertussen, inmiddels, niettemin: zo mooi die oogjes, alsof met piepkleine kraaltjes rommedom. Die veertjes, zo zorgvuldig gerangschikt tot vleugeltjes. Dat bekje alsof van ivoor, gevat in een gele rubberen rand. Die flinterdunne pootjes, met teentjes & nageltjes zo doorzichtig, alsof het schilfertjes van melkglas zijn. Zo donzig dat kopje, zo hulpeloos dat piepje.


Versus die dikke volgestouwde katten, met hun vaak ronduit lachwekkende trilbekken, als ze zo’n vogeltje over zien vliegen maar er niet bij kunnen. Kwijlend van de goesting, alsof ze dat vliegwondertje al tussen hun tanden voelen zitten. Alsof ze de fladderende vleugeltjes al tegen hun bek horen slaan. Katten killen honderde miljoenen vogels? Even geen genade dus, ik jaag ze voorlopig allemaal de boom in. Had ik mijn Apeschrik nog maar met z’n pijnlijke schubben. Want wat een ongelijke strijd, zeker als het om nestvliedertjes gaat. En je zult maar net Max Porter willen gaan lezen: ‘Verdriet is het ding met veren’. Maar dàt blijkt bij nader toezien een reusachtige kraai te zijn.

sparrowfledgling2012 (1)

Achtergelaten op de mat voor de keukendeur. De rosse kat van de buren? Of die reusachtige ruigmans, waarvan wij onlangs even gedacht hebben dat daar een leeuwenwelp bij de vijver zat? Een kattecadeautje, zoals wordt beweerd, een lesje vogeljacht: voilà, zo moet je dat doen, mens? Laat me niet lachen, de volgende dagen krijgen ze allemaal de volle laag van mijn waterkanon. Ik laat mij niet meer bedriegen.


Beter een mus in de hand dan een kraai op het dak? Laat die kraai daar maar zitten, want die mus in de hand is meestal een doodje, of legt even later alsnog het loodje. En dat moet dan met z’n vlijtige vlerkjes de hongerige grond in. Dezelfde grond, waarin uitgerekend die vetkatten straks weer hun hemeltergend gevoeg komen doen.


Doodje ligt nog in de koelkast, in uitgesteld verval. Met z’n radeloze schoonheid waarmee ik mij gisteren geen raad wist. Vandaag laat ik het weer vrij, op figuurlijk ‘letterlijke’  wijze. Gevleugelde woorden, ze bestaan, maar ze laten zich niet beschrijven, dus hier laat het maar bij. Echter, met een punt erachter als een gat in de grond, zo diep als de put van Vrouw Holle. Doch dat kan Doodje gelukkig niet meer deren.


Een bijdrage uit het blog:

Al kun je verschrikkelijk boos zijn op het wollig rovertje, je kunt er ook bewonderend naar kijken en bij het afscheid een dierbare huisvriend betreuren, ‘the pain now is part of hapiness then’.
Lees het mooie requiem voor ‘Lieve kleine Kattekop’ in datzelfde blog:




Langs Steinbeck’s stad met Jessie Chernetsky


Je laten meenemen.
De eerste voorwaarde als je mooie dingen, landschappen, gebouwen, foto’s bekijkt.
Niet te veel tegenstand.
Niet te veel rationaliseren.
Mooie foto’s van een jonge Amerikaanse fotografe uit Salinas, Californië USA.
Jessie Chernetsky en één foto van fotograaf Gary Beeber waarover in een andere bijlage meer.
Salinas: East of Eden van John Steinbeck. Zijn hometown dus. Het huis waar hij zijn jeugd doorbracht, een heus gerestaureerd Queen Anne-stijl-huis, is nu een restaurant.


“It’s strange,” he wrote, “how I keep the tone of Salinas in my head, like a remembered symphony.” But he also wrote, “Salinas was never a pretty town. … The mountains on both sides of the valley were beautiful, but Salinas was not, and we knew it.”

En dan, de fotografe uit die stad:

Photographer Jessie Chernetsky was born and raised in Salinas, California. She received her BA in Art, with an emphasis in photography, from the University of California at Santa Cruz. In 2009, she received the William Hyde Irwin and Susan Benteen Irwin Scholarship, the university art departmentʼs most prestigious award given by faculty-nomination only for excellence in creative work. Chernetskyʼs Portraits of Salinas, her series of street scenes from her hometown, was displayed at the National Steinbeck Center in 2013. Her photography has been featured in numerous galleries inCalifornia, New York, and Illinois. She currently lives and works in Santa Cruz, California.

ttle jchernetsky

En haar statement:

For a brief time as a child I saw a grief counselor, where I was introduced to different methods of creating artwork to remember and honor my grandpa, as well as many unique ways that other people memorialize those theyʼve lost. The ways in which others make their memories into visual artifacts was particularly interesting to me. The creation of altars using a lost loved one’s favorite foods and belongings; the collection, reproduction, and manipulation of old photographs; and the public display of emotions by those left behind have all inspired my artwork.


The losses that Iʼve experienced have presented me with the desire to create portraits of people without having their physical body present for the image. Instead I focus on, for example, the things people display around their home and hang on their fridge; the settings in which important moments in someone’s life have occurred; and the imagery on a card that someone sends to a sick or grieving friend.


(201 Main street, Oldtown Salinas 2013)

De foto’s die mij ‘meevoerden’ brachten mij geheel toevallig langs Gary Beeber bij Salinas en Steinbeck. In haar statement zegt Jessy Chernetsky dat ze in plaats van portretten rond ‘their physical body’ te centreren zij eerder focust op dingen in en rond hun huis. Een keuze die ik ook heel intrigerend heb gevonden. Opschriften, etalages, nagelaten wanorde, toevallige combinaties: ze laten de kijker ruimte genoeg om via deze tekens van leven personages te leren kennen die via het alledaagse bereikbaar zijn of die aanleiding geven tot mee-voelen, ja zelfs meespelen.
Dus werden haar foto’s en eentje van Gary Beeber aanleiding tot het ontwerpen van een kleine monoloog die nog allerlei kanten uitkan.
Haar foto’s zijn meer dan toevallige incidenten, grapjes of gekke combinaties: ze drukken een ‘public display of emotions’ uit van de achterblijvenden. Maar eerst Gary Beeber, met:

Gary Beeber Call-JESUS

(Gary Beeber)

In trouble?
Wie niet, meneer Jezus? Wie niet?
U wil inderdaad bereikbaar zijn, dat siert u.
Maar u vraagt wel heel veel geloof als u het mij toestaat.
Niet dat het met een toestel zo eenvoudig is.
Maar zelfs met een mobieltje zou een nummer mooi zijn.
Ja natuurlijk:
U heeft een rechtstreekse verbinding met ieder van ons.
Ik moet gewoon bij het naar huis wandelen ‘hallo’ zeggen.
Of denken.
‘Hallo’ denken, dat hoort niemand.
Maar u hoort het.
Zou u iets in de wolken willen schrijven?
De ‘h’ van hallo.
Dat is een lus naar boven en daaronder een bankje.
Kwestie van zekerheid.
Stel dat ik iemand anders uit de hemel aan de lijn heb.


(Chernetsky Jessie, Sang’s Café, 2012)

Misschien kan ik u iets aanbieden bij Sang’s
‘where John Steinbeck ate’
Er staat wel een bordje met ‘closed’ achter het raam,
maar voor u zullen ze graag opendoen, Jezus.
‘If you’re in trouble, or hurt or need – go to the poor people.
They’re the only ones that’ll help – the only ones.’
Uit de Grapes of Wrath, een boek van John.
Dat klinkt bekend nietwaar?


Maar nu ik een beetje verder ben, bij 102,
zie ik op een deur ‘no solicitors’
naast een foto van je moeder Maria zoals ze in Fatima verscheen
en volgens de prent een boontje voor een zekere Nell zou hebben.
Die Nell wil gerust gelaten worden,
en huis-aan-huis verkopers kunnen haar niet helpen.
Of wordt ze met datzelfde vurige hart van de moeder maagd bemind?
Of ‘werd’ ze omdat ‘worden’ niet meer kan?


John, ex-dominee Jim Casey, niet toevallig met dezelfde initialen
als de man met de telefoon-zonder telefoon,
had het in jouw druiven der gramschap over zoveel heiligheid:
«En ik begon te denken, alleen was het geen denken, het ging veel dieper dan denken. Ik begon te denken hoe heilig we waren toen we één waren, en hoe de mensheid heilig was toen ze een eenheid was. En ze wordt alleen maar onheilig als één rampzalige kleine mens een ander de brokken uit de mond wegpikt, ermee vandoor gaat, om zich heen slaat en ruzie zoekt. Zo iemand vernietigt de heiligheid. “ (vertaling Alice Snijder, uitg Contact)


Dat veel dieper dan denken, Jezus en Jim,
Daar beginnen de troubles als we het denken overslagen
om dadelijk in de heiligheid te belanden.
Maar laten we samen logeren in hotel Franciscan
eens we de tijd achter ons hebben gelaten:
dat beetje heiligheid heb jij John wel verdiend
na een jeugd van sla, broccoli en ajuinen.

Missen we de hemel dan is er die mooie zonnige ochtend van John:

‘Wanneer de glinsterende dauw op het onkruid ligt, bevat elk blad een juweel dat prachtig is, zo niet waardevol. Dit is niet de tijd voor gehaast of drukte. Gedachten zijn in de ochtend langzaam en diep en glanzen als goud.”
“When the glittery dew is on the mallow weeds, each leaf holds a jewel which is beautiful if not valuable. This is no time for hurry or for bustle. Thoughts are slow and deep and golden in the morning.” (Tortilla Flat)

Voor trage gedachten doen we alles.

(Met dank aan de beelden van Jessie en Gary die ons op pad hebben gezet.)

born lost


Gary Beeber is an award-winning American photographer/filmmaker who has exhibited in galleries and museums throughout the United States and Europe. Solo exhibitions include two at Generous Miracles Gallery NYC and “Personalities” (summer, 2017) at Griffin Museum of Photography, Winchester, MA. Beeber’s work has also been included in juried exhibitions throughout the country. Among Fortune 500 companies who collect his work are Pfizer Pharmaceutical, Goldman Sachs and Chase Bank.

I’m sort of a hunter/gatherer, I find subject matter that speaks out to me. I’ll often see something as I drive around and either stop or return to take pictures. Sometimes I return several times. Although the process is digital (and fast) I put time into thinking about each image. I’ll start by making sketches (if you will) with my iPhone, then once I feel that I’m going in the right direction I’ll start using the camera. As I work I’ll scroll through the images and eliminate what’s not working.

(Gary Beeber)

KAMER IN OOSTENDE: radio-juweeltjes


Ze hebben een onderzoeksmethode die ze ironisch ‘het perspectivisme’ noemen, een manier om het verleden van hun personages binnen te kunnen stappen. Je moet het horen om het te begrijpen. (Klara-vermelding)


Klara-Kamer in Oostende 6-Constant Permeke



Het decor is Oostende.
Het boek ‘Kamer in Oostende’ van Koen Peeters. (uitgave De Bezige Bij)
Het medium: radio. (Klara)
De hoorbare makers: Koen Peeters, auteur, Koen Broucke, historicus, schilder en pianist.
De methode:
Ze spreken af in Oostendse hotels, flaneren urenlang op de dijk, en gaan in achterafstraatjes en oude huizen op zoek naar sporen van mensen die ofwel in Oostende woonden, of er aanspoelden. Van Ensor tot Claus, van Snoek tot Proust. In de reeks ‘Kamer in Oostende’, naar het gelijknamige boek, volgen we schrijver Koen Peeters en schilder, pianist en historicus Koen Broucke langs hun eigenaardige zwerftochten.(Klara vermelding)
Elke zondag omstreeks 9.30u een aflevering tijdens ‘Espresso’ op Klara.
Duurtijd: circa 10’ Hierboven de 6de aflevering: Constant Permeke.

De eerste acht afleveringen zijn nog allemaal te beluisteren en te downladen:

marine kl

Terwijl de landelijke televisie (1 en Canvas) is ingedommeld of meer belang hecht aan herhaalde aankondigingen van oeroude overbekende filmen in plaats van boeiende onbekende prenten te zoeken en in te leiden, brengt radio Klara elke zondagmorgen rond 9.30u in Espresso beeldrijke radio in ‘Kamer in Oostende’
Met aangepaste en goed gemonteerde muziek, geluiden en live-stemmen brengen beide heren beeldrijke radio die je best meer dan één keer kunt beluisteren.
Ze zijn voorzichtig met het onderwerp, verliezen zich niet in eindeloze weetjes, maar brengen net die details naar boven die kenmerkend voor het onderwerp zijn.
Ze kunnen ook heel mooi zwijgen en de stilte of muziek en geluiden laten spreken. De goed gedoseerde combinatie vormt de kern van een reeks zeldzame radio-juweeltjes.
Zouden ook best nog eens in de nachtradio een plaatsje kunnen vinden.
De technische montage is helemaal wat ze moet zijn: verzorgd tot in de puntjes. Ere ook aan die medewerkers.
Ze zijn simpel te downladen zodat je ze meermaals kunt beluisteren op alle mogelijke plaatsen.


Om het nog eens hier te bewijzen hun mooie eerste aflevering over James Ensor.’

‘Broucke begint weer over zijn schedels, zijn obessie. Dat Ensor als kind in de duinen groef en plots op menselijke beenderen stootte.
Broucke vermoedt in Oostende een geheim ossuarium, een onbekend ondergronds reservoir.’ (Uit Kamer in Oostende, Koen Peeters)

Klara Kamer in Oostende aflevering 1 James Ensor



Met bewondering! (inclusief voor het boek!)

ROTATIE, een gedicht van Dunya Mikhail



Ik voel de rotatie niet van de Aarde,
zelfs niet als ik de steden
achterwaarts zie bewegen
door het treinvenster,
een na een.

Zelfs niet als ik terugkeer
telkens weer naar dezelfde plaats
waar vogels de morgenden oppikken
met hun bekken en ze openspreiden
als nieuwe cirkels van licht.

Zelfs niet als ik slaap
en jou levend zie in mijn droom
en dan wakker wetend dat de doden
nu niet opstaan uit hun dood.

Zelfs niet als ik mezelf
hetzelfde hoor zeggen keer op keer
alsof deze woorden roeiriemen waren
snijdend door de rivier
die we de een na de ander doorkruisen
met onze onvertelde verhalen
naar diezelfde kust, in stilte.



I don’t feel the rotation of the Earth,
not even when I see
the cities moving backward
through the train’s window,
one by one.

Not even when I return
each time to the same place
where birds pick up the mornings
with their beaks and spread them away
as new circles of light.

Not even when I sleep
and see you alive in my dream
and then wake knowing the dead
didn’t rise yet from their death.

Not even when I find myself
saying the same thing over and over
as if those words were oars
cutting through a river
we cross in turns
with our untold stories
to that same shore, in silence.

A Poem by Dunya Mikhail
From Her Collection In ‘Her Feminine Sign’


Dunya Mikhail was born in Iraq (Baghdad) in 1965 and came to the United States thirty years later. She’s renowned in the Arab world for her subversive, innovative, and satirical poetry. After graduation from the University of Baghdad, she worked as a journalist and translator for the Baghdad Observer. Facing censorship and interrogation, she left Iraq, first to Jordan and then to America (Detroit).


In an NPR interview, Mikhail said, “I feel that poetry is not medicine- it’s an X-ray. It helps you see the wound and understand it. We all feel alienated because of this continues violence in the world. We feel alone, but we feel also together. So we resort to poetry as a possibility for survival. However, to say I survived is not so final. We wake up to find that the war survived with us.”


hein gravenhorst lichtreflex