Cox painted Gray and Gold shortly after the United States joined the Second World War, and its image of amber waves of grain threatened by ominous storm clouds likely has symbolic overtones. The painting's foreground features an intersection of two dirt lanes, as well as a telephone pole emblazoned with political campaign posters. The artist seems to imply that American democracy is at a crossroads during this time of combat against the spread of fascism in Europe and Asia. Interestingly the work was inspired by the landscape around Cox's hometown of Terre Haute, Indiana, a location nicknamed "The Crossroads of America" due to the junction of major north-south and east-west national highways within its city limits. The museum purchased this painting out of a traveling exhibition entitled "Artists for Victory," which consisted of works by artists who wanted to assist in the war effort. The exhibition opened at the Metropolitan Museum of Art in New York on the first anniversary of the bombing at Pearl Harbor. 
(The Cleveland Museum of Art)

Cox schilderde Gray and Gold kort nadat de Verenigde Staten zich aansloten bij de Tweede Wereldoorlog en de afbeelding van amberkleurige golven graan die worden bedreigd door onheilspellende stormwolken heeft waarschijnlijk een symbolische lading. Op de voorgrond van het schilderij zie je een kruispunt van twee onverharde rijstroken en een telefoonpaal met daarop politieke campagneposters. De kunstenaar lijkt te suggereren dat de Amerikaanse democratie zich op een kruispunt bevindt in deze tijd van strijd tegen de verspreiding van het fascisme in Europa en Azië. Interessant genoeg werd het werk geïnspireerd door het landschap rond de woonplaats van Cox, Terre Haute, Indiana, een locatie die de bijnaam “Het kruispunt van Amerika” kreeg vanwege de kruising van belangrijke nationale snelwegen in noord-zuid en oost-west richting binnen de stadsgrenzen. Het museum kocht dit schilderij van een reizende tentoonstelling getiteld “Artists for Victory”, die bestond uit werken van kunstenaars die wilden helpen bij de oorlogsinspanningen. De tentoonstelling opende in het Metropolitan Museum of Art in New York op de eerste verjaardag van het bombardement op Pearl Harbor. (Cleveland Museum of Art)

Deze vormgeving kon schuilen bij de Amerikaanse trend ’towards a new objectivity’.

Art historian John I. H. Baur described Cox's work as an exemplar of "hard, immaculate-related realism" in his 1951 study Revolution and Tradition in Modern American Art for the Library of Congress. Michael D. Hall, describing Cox's work in an essay to accompany the Flint Institute of Arts's exhibition in 2003, Great Lakes Muse: American Scene Painting from the Upper Midwest, 1910 - 1960, said "His own signature landscape vistas are imaginary Midwestern places filled with emptiness-visual contradictions suffused with momentous and ominous signs."

American Scene Painting from the Upper Midwest, 1910 - 1960, zei: "Zijn eigen kenmerkende landschapsvergezichten zijn denkbeeldige Midwesterse plaatsen gevuld met leegte - visuele tegenstellingen doordrenkt met gedenkwaardige en onheilspellende tekens."

En dan kun je beter de kunstenaar zelf aan het woord laten:

Good painting offers a mysterious pleasure that one cannot quite put his finger on because the painter, through honesty and hard work, has actually painted his own personality in a familiar subject; and any person’s personality or character or soul, or whatever your word is for it, is something of an enigma.

— John Rogers Cox, 1951

Is in onze levenswijze het landschap nog zo nabij dat je het ervaart als een mogelijk verlengde van de levens die wij leiden of lijden? Ik herinner mij de lange wandelingen met mijn grootvader. Net om de hoek van het grote stadskerkhof was je ‘op den buiten’. Weides, akkers en korenvelden. Of ik de blauwe korenbloemen mocht plukken? Nog een beetje verder en dan kun je drie kerktorens zien. Wolken. Of hij met zijn door de oorlog beschadigde ogen nog de wolken kon zien door zijn donkere brilglazen? Hij haalde zijn schouders op en zei dat ik de wolken mocht vertellen. Van het kleinste onnozelste wolkje maakte ik een drijvende bergketen, en de kuddes schapenwolkjes zouden we naar de bleke maansikkel duwen. Je neus in de kelkjes van de haag- of akkerwinde steken en dan inademen. Ik liet me honderd keer beetnemen. Met plezier. Frambozentijd, en helaas kondigde de rijpe bramen het einde van de vakantie aan.

Schuif de dag toe, kind
en steek de sterren aan.
God is de mensen moe.
Tijd om te slapen:
loop rond in je dromen.
en wacht op de morgenster
om diep zuchtend van plezier 
het nieuwe licht te proeven.

Gmt

In our way of life, is the landscape still so close that you experience it as a possible extension of the lives we lead or suffer? I remember the long walks with my grandfather. Just around the corner from the big city cemetery you were “on the outside”. Meadows, fields and cornfields. Whether I could pick the blue cornflowers? A little further and then you could see three church towers. Clouds. Whether, with his war-damaged eyes, he could still see the clouds through his dark glasses? He shrugged and said I could tell the clouds. From the smallest silly cloud I would make a floating mountain range, and the flocks of sheep clouds we would push toward the pale crescent moon. Sticking your nose into the calyxes of the hedge or field bindweed and then inhaling. I let myself get bit a hundred times. With pleasure. Raspberry time, and unfortunately ripe blackberries announced the end of the vacation.

Shove on the day, child
And light the stars.
God is tired of people.
Time to sleep
Walk around in your dreams.
And wait for the morning star
To sigh deeply with pleasure 
taste the new light.

Gmt