476_rails

Goede Theodore,

Een van mijn vorige patienten wilde een wolk zijn.
Hij heeft een leven lang gezocht tot hij de formule vond.
Hij bereidde zelf het recept van de uiteindelijke maaltijd, at hem met smaak op en liet daarna de wind van zijn leven.
De chemische samenstelling daarvan verteerde het lijfelijke omhulsel en de wat kruidige wolk die overbleef bedwelmde de politiediensten die na twee maanden de kamer openden.
Toen ze weer bijkwamen, zongen ze zachtjes de eerste maten van Mozarts requiem en hebben ze hun leven in dienst van God gesteld door lekebroeder bij de Capucijners te worden.
Met hun zessen vieren ze nog elk jaar de dag van de wolk.
Is het dergelijke onzichtbaarheid die u nastreeft?

Uw begrijpende
Dumortier G., psychiater