839_88032c4e833b50b9b3b8bfb2898865af

Eens hij in Amerika is, wordt het drummen om door hem te worden geschilderd.
Hij wordt de grote portretschilder van de States en later ook erkend in Engeland en zelfs in Frankrijk.

Men spreekt zelfs van “Sargentolatry”, maar na zijn dood in 1925 wordt hij in Europa toch te vlug vergeten, of in de 19de eeuw geduwd, niet bij de impressionisten, niet bij wat dan ook, en wie niet in een hokje past, komt natuurlijk of aandacht tekort of wordt erdoor vertekend.

Jij bent in Florence, de stad waar hij is geboren.
Ik kocht het prachtige boek “John Singer Sargent” Carter Ratcliff, Abbeville Press, New York, 1982, heel toevallig samen met een aantal kunstboeken uit een Amerikaanse erfenis.
Beetje bij beetje hebben zijn beelden mij veroverd en ben ik gaan lezen en rondkijken.

De toewijding, de trouw aan zichzelf en zijn nergens bijhoren hebben me zeer aangesproken, en nu nog blijf ik me nog elke dag verbazen over de banden die er zijn met het verre en voorbije verleden waarin het licht de ware eros is die de chaos telkens anders overwint of met zijn nederlagen ontstellende ontdekkingen laat smaken.

Ik eindig met een mooi portret:
“Mrs. Edward L Davis and her Son Livingston”.

Je kunt er biografische en artistieke verhalen aan vastknopen, maar de stilte waaruit zij uit het doek naar ons kijken is veel betekenend.
Bijna glimlachen ze, maar vooral: ze houden elkaar vast.
Zoals wij hen vast-houden.
En de goden behoeden ons om ook elkaar te omarmen in de groeiende duisternis waarin het zachte licht telkens weer verlossing brengt.

Groet Sandro (Botticelli).