628_a3605ae497f1daf5ba9f85dd09316268

Je engel heeft het stille huis bereikt, en in de late oktoberzon (ik denk aan de roman “de stille man”, “de laatste dagen van oktober doen me pijn.”) koester ik hem, de fijn besnaarde, de bijna onbereikbare mix tussen het hemelse en de aardse bekommernissen. (Ich habe viel Bekummernis, zingt Bach met zijn druk huishouden)

Onze kunstmatige scheiding tussen hemels en aards, tussen deugd en zonde, tussen verstand en gevoel, zijn vele andere culturen totaal vreemd.
Ik stuur je het prachtige Indische beeldje uit de 10de-13de eeuw, nu in mijn moederstad Sint Petersburg, dat “Maithuna” heet.
Het is uit een monoliet van rozige zandsteen gemaakt en vormde een deel van de decoratie van een Hindu tempel.

“Maithuna” is het sanskriet woord voor “vereniging”, “eenheid”.
In de yoga is het de seksuele vereniging, maar in het algemeen betekent het de daad van vereniging van twee of meer dingen tot één zijnswijze, en dit tot spirituele eenheid.
Dit is dus een uitweg uit het duale systeem waarin wij leven, een leven waarin platitudes uit soaps en eeuwige jeugd de vereniging van twee lichamen tot één moment van extase herleiden waar het in feite een rituele omhelzing is, een lijfelijke en spirituele toestand waarin de vreugde van het genieten zowel lijfelijk als spiritueel kan bereikt worden. (sensuele schoonheid)

In de Maïthuna-asana’ s is het de partner die telt, niet het eigen genot.
Dat in tegenstelling met de leer van de Kama Sutra die in feite voor de Indiase patriarchale elite was bedoeld en dus de seksualiteit vanuit de man benadert. (en waar de vrouw aan de orde komt hebben de Victoriaanse vertalers dit nog grondig gecensureerd)

Kijk naar dit prachtige beeld van een liefdevol koppel.
Hier zie je traditionele Indiase kunst naast de driedubbele S in de houding, de tribhanga, de grondslag van de oude Indische dans. (ik denk hier aan de spiraal houdingen waarop Anne Marie de Keersmaeker haar choreografie bouwt.)

“Three bends.” A standing pose in which the body’s center line passes through the left (or right) eye, the middle of the chest, and between the heels. The hips are shifted to the right (or left), the upper torso to the left (or right), and the head leans to the right (or left).”

In de danstaal spreken wij van open en gesloten houdingen, maar in de Indische dans is de continuïteit van deze eeuwige S-beweging een uitdrukking van de levensfilosofie die de steeds terugkerende kringen in de schepping en herschepping beschrijft.

Het wantrouwen tegenover het aardse is hen daarom ook onbekend omdat het aardse en het hemelse geen dualiteit maar juist die Maithuna vormen.

Je zou hopen dat wij zelfs in onze Westerse haast die inzichten zouden kunnen integreren, of is dat de utopie van een stille aardse ziel in het hemelse oktoberlicht?