881_7126ab847b837e8c30cdd75bd1117271

Zijn pa werkte in een matrassenbedrijf, werd daarna partner in het elektrotechnisch bedrijf van zijn broer te München waar de familie vanuit Ulm naar verhuist.
Hij, Albert wordt er in 1879 geboren, en zijn zusje Maya in 1881.

Zijn moeder speelde voortreffelijk piano, en Albert volgde vanaf zijn zesde vioolles.
Op school was hij een stille jongen, beetje traag maar een goede leerling.
Zijn oom-ingenieur gaf hem wiskunde-opgaven en een jonge huisvriend, Max Talmud zorgde ervoor dat hij populair-wetenschappelijke werken in handen kreeg en discussieerde met hem uren over wetenschap

In 1885 verhuizen ze met het bedrijf naar Italië en komen in Pavia terecht.
Albert bleef alleen in München om er zijn gymnasium af te werken.
Hij stuurt zijn eerste wetenschappelijk opstel naar oom Caesar Koch in…Antwerpen.
Een jongen alleen in München.
Hij wordt er een beetje depri van en besluit zijn studies af te breken, zeker met de dreigende militaire dienst voor ogen, en de Duitse nationaliteit te verzaken.

Als hij ingangsexamen gaat doen bij de beroemde Zwitserse Eidgenossische Technische Hochschule (ETH) slaagt hij voor alle wiskundige en wetenschappelijke vakken, maar zakt hij voor de rest.
Daarom volgt hij de kantonschule te Aarau, een kleine stad ten westen van Zürich.
Hij is er kostganger bij de directeur en ervaart in de school een grote hartelijkheid.
In 1896 haalt hij zijn “Matura” (secondair) en hij zegt zijn Duitse nationaliteit op.

Als ik nu de naam Albert Einstein vernoem, wordt het vervolg duidelijk.In dit zgn. wonderjaar (2005) wordt zijn 50ste sterfdag herdacht (1955) en de honderdste verjaardag van zijn voornaamste publicaties (1905) waaronder de relativiteitstheorie.

Het dubbelportret dat ik je hierbij meestuur zorgt voor de nodige geheimzinnigheid.
Tussen de baby en de wereldster en cultfiguur ligt de gewone mensentijd, en de gewone mensenruimte, van Ulm naar Pavia, van Pavia naar Zürich, en ga zelf maar verder.

Ik buig me niet over de vraag waarom hij nu juist die grote figuur is geworden en bijvoorbeeld niet Lorenz, maar wel zie ik de eenzame jongen in München rondlopen, hem zakken voor de menswetenschappen (ik heb totaal geen verbeelding, schreef hij!) en hem openbloeien in Aarau.
Meer dan het verstand zal de menselijke omgeving beslissen of het jongetje kan zijn wat in hem verscholen lag, of zou platgedrukt worden door de idiotie van de meerderheid.

Beide foto’ s dragen dat mysterie mee van te worden wat je zou kunnen zijn.
En of dat nu op het gebied van de quantumfysica is of met huishoudkunde heeft te maken, doet niets ter zake.

Zelf schrijft hij op 67jarige leeftijd it over zijn vroege kindertijd:

“I encountered a wonder of such a kind as a child of 4 or 5 years when my father showed me a compass. That this needle behaved in such a determined way did not fit into the way of incidents at all which could find a place in the unconscious vocabulary of concepts (action connected with “touch”). I still remember – or I think I do – that this incident has left with me a deep impression. There must have been something behind things that was deeply hidden. To things which man sees from childhood on in front of him he does not respond to in such a way, he does not wonder about the falling of bodies, about wind and rain, not about the moon nor about the moon not falling down and not about the difference between the animate and inanimate.”

En vanuit deze ervaring nog dit fragment van een brief die hij aan een 19jarige schreef die worstelde met “de zin van het bestaan”.

“Ik was onder de indruk van de ernst waarmee je worstelt om een doel in het leven te vinden, zowel voor jezelf als voor de gehele mensheid. Naar mijn mening is er geen redelijk antwoord indien de vraag zo gesteld wordt.
Wanneer we over doel van een handeling spreken bedoelen we eenvoudigweg de vraag: welke behoefte willen we bevredigen met behulp van deze handeling, of welke niet gewenste gang van zaken kunnen we met de handeling voorkomen? We kunnen natuurlijk in heldere bewoordingen spreken over het doel van een handeling vanuit het standpunt van een gemeenschap waartoe het individu behoort. Ook in dit geval heeft het doel van de handeling op z’n minst ten dele te maken met het bevredigen van verlangens die individuen in de gemeenschap er op nahouden.

Maar wanneer je vraagt naar het doel van de maatschappij als geheel of naar het doel van het geheel van een persoon, dan verliest de vraag zijn zin. Dit is in nog sterkere mate het geval wanneer we vragen naar de zin van de natuur in het algemeen. In die gevallen namelijk lijkt het volkomen arbitrair, of zelfs onredelijk, iemand te veronderstellen die wensen heeft die in verband staan met de gebeurtenissen.

Desalniettemin voelen wij allemaal dat het wel degelijk zeer redelijk en belangrijk is onszelf af te vragen hoe we ons leven zouden moeten proberen te leven. Naar mijn mening is het antwoord deze: zoveel mogelijk streven naar de vervulling van de wensen en behoeften van een ieder van ons, en het streven naar harmonie en schoonheid in menselijke relaties. Dit veronderstelt een grote hoeveelheid bewust denken en zelfscholing. We kunnen niet ontkennen dat de verlichte Grieken en oude Oosterse wijzen op een hoger niveau stonden op dit allerbelangrijkste gebied dan waar wij toe komen op onze scholen en onze universiteiten.”

We zijn dan in 1950, een heilig jaar.
In 2005 heeft de tekst nog niets aan actualiteit ingeboet.