Hier stuur ik je een marmeren beeldje van een vrouwelijke figuur.Onbekende maker, maar met de naam van de verzamelaar aangeduid: The Bastis Master.

Datering tussen 2600-2400 BC.

<Het is een van mijn rustplaatsen in het Metropolitan Museum.

Je schreef gisteren terecht over dat sacherine symbolisme dat in de hedendaagse beeldende kunst woedt, en dat de armetierigheid van de de zgn. kunstenaar duidelijk maakt: nihil habeo, nihil dabo.
Ik heb niks, ik geef niks, om het met de woorden van een Mozartiaanse canon te zingen.

Telkens als religies hebben uitgediend zie je dat de seculieren in hetzelfde bedje ziek worden als het bedje van degenen die ze verketterden.

Als ik ’s nachts naar jullie persoverzicht luister via mijn computer valt het mij op dat jullie hoofdredacteuren net zo goed dominees hadden kunnen zijn.
Er wordt met het vingertje gezwaaid dat het een lieve lust is: neen Toni Mari, eerst de kijkers dan de centjes (terwijl die eerst verdiende centjes en de kijkers en de belastingbetaler alleen maar ten goede kunnen komen, dacht ik op enige afstand van het vaderland, maar soit), te veel hormonen, stoute ministers van justitie die het geboefte vrijlaten, uit het land zetten en het dan weer zien terugkeren (schieten we ze beter naar de maan?) en de Chinezen die over de rode loper ons land moeten binnenrollen (wie, wat, hoe was dat ook weer met die executies en mensenrechten?) en ga zo maar door.

Hier zijn de krantencommentaren van de grote dagbladen erg politiek gefundeerd, en als ik de stijl van de kunstbijlages vergelijk met de ‘nieuwtjes’ uit het vaderland dan valt me telkens weer de kleinstedelijkheid op waarmee de dingen bij jullie worden becommentarieerd.

Dus terug naar de essentie.
Zeg niet dat dit prachtige marmeren beeldje ontstond uit onkunde.
Zoals je van kinderen zou kunnen zeggen dat ze vitalistisch tekenen en schilderen vanuit diezelfde onkunde, het nog niet beheersen van figuratie en perspectief, enz.

Ik denk dat er inderdaad begaafde kinderen zijn die hun tekeningen en schilderijen best kunnen meten met hun grote broeders zoals er kinderen zijn die Chopin niet alleen met vingertechniek ten gehore brengen maar zelfs iets van zijn weemoedigheid en onrust weten te vertolken.
Zo vonden wetenschappers dat Pollock’s drip-werken telkens weer gebruik maken van hetzelfde patroon dat zich tot in het detail herhaalt.

Ook in die vroege tijden had je prutsers en…kunstenaars.
Dit beeldje is van een ware kunstenaar.
Hij vat de figuratie in de essentie samen maar vergeet niet dat er details zijn die er toe doen. (de armen, vingers, tenen bv.)

Zowel in het woord als in het beeld is de concentratie op deze essentie gericht.
Er is zeker een wetenschappelijke verklaring voor: ze ligt in het feit dat onze hersenen zich goed voelen bij het waarnemen van deze essenties.

Er zijn sindsdien 5000 jaar voorbij gegaan, en de essentie is gebleven.

Kijk naar de harpspeler die ongeveer even oud is.

De vervloeing tussen figuur en instrument,
de lijnen van het geheel die de klank van het ogenblik hebben vastgehouden.

Er staat geen leeftijd op de schoonheid.

En wie ze gemaakt heeft, en hoe lang dat duurde, en wat zijn innerlijke en uiterlijke strijd was eer hij dit resultaat bereikte, het heeft allemel geen belang.

Ze kijken ons over die brug van eeuwen aan.
We zijn dichtbij elkaar.