Het zinnetje ‘het ligt in onze natuur’ is me bijgebleven.

Door een rare denkkronkel hebben wij de natuur altijd als iets BUITEN ons gezien: tegenover het geconstrueerde, de stad, de machine, staat in onze ideeën de natuur, en laat het dan nog een moeder natuur zijn.

Mijn foto is dus niet zo maar een foto, een post-ontbijtbeeldje.
Je zou hem kunnen behandelen met het ‘sacherine-symbolisme’ waarover de NY-times sprak toen de auteur over de nieuwe torens schreef, een symbolisme waaraan veel van wat wij hedendaagse kunst noemen, ziek is.

Dat is niet nieuw.
Buiten het feit dat de kunstenaars uit de voorbije tijden ook nog wezenlijk hun vak kenden, droop de kunst ten allen tijden van de overdreven symboliek.

Die is even verdwenen toen het impressionisme en zijn vervolg de plaats innamen van de zieleroerselen, maar met het post-post modernisme weer volop terug aanwezig.

Zoetstof-symbolisme is nog erger dan het gesuikerde voorbije symbolisme.
het vervangt wat op zijn beurt al een vervanging van de werkelijkheid is.

En er is voor symbolen, zoals daar zijn de nationale vlaggen, al heel wat bloed vergoten.

Laten we het dus bij de werkelijkheid houden.
Er ligt op een metalen tuintafel een bananenschil met lege blisters van medicamenten.
Dat is de werkelijkheid.

Laten we nu de sacharine in het beeld oplossen dan zou je kunnen spreken van natuurlijk (banaan) en onnatuurlijk (medicamenten), en erger nog: kijk eens wat de post-moderne mens nodig heeft, om te overleven, hoe ver hij van de natuur is weg gedreven, enz.enz.
Het oergevoel in de wijsvinger (kijk elke dag naar het televisienieuws) duikt op, de waarschuwende stem weerklinkt.

Ach ja, de weeë kussen van de muze op het arme dichters- en schrijvershoofd.
De bezoekende mythologische dames zouden beter het venster openstoten en de kunstenaar zijn blik naar buiten kunnen richten: daar is het leven, ventje, daar, niet in uw armzielig zieleroerseltje, niet bij mama, ik kan niet zonder jou, niet in het getormenteerde van onze povere geesten, maar het leven zelf speelt zich vaak BUITEN ons af.

En BUITEN dat is de natuur, en dat is de natuur zoals wij die waarnemen in bomen, bloemen, bossen en andere bedenksels, maar ook in wat de menselijke natuur intussentijd heeft voortgebracht: de schoonheid van de machine, de mogelijkheden van de computer, de helderheid van de wetenschap.
Ja, ook dat is natuur.

De prachtige vezel van de bananschil.
Bekijk ze maar eens, het is de moeite waard wanneer we het over ‘huid’ zouden hebben.
Maar ook de mogelijkheden van de medicatie: het leven van zijn onvolkomenheid verlossen, of minstens het ondragelijke verlichten.

Het ligt dus wel IN onze natuur dat wij de schoonheid van de architectuur met het gegeven landschap kunnen verzoenen of verluchten.

En over natuur gesproken, zo vriendelijk is die moeder nu ook weer niet.
Het is eten of gegeten worden, bekijk maar enkele natuurfilmen en het bloed druipt van je scherm.

Misschien is het woord verzoenen nog niet zo mis.
Ook dat ligt in onze natuur.
Naar het schijnt.