Waterfallfamily_websiteDit is de waterfall-family.
De schilder: ANDREW SENDOR, geboren in 1977, studies eerst hier in de stad NY, daarna in Australië, en aan de Columbia university en dan weer terug in de stad waar hij nu leeft en werkt.

Hij vertrok vanuit een oude stereoscopische foto uit de 19de eeuw, bewaarde daarvan het landschap en de menselijke figuren, en actualiseerde de hele boel met zijn opstelling en aanvulling.

Collage-technieken en assemblages zijn erg in.
Ik denk dat het eigen is aan het einde van oude tijdperken: je maakt een soort synthese met voorwerpen en afbeeldingen uit de voorbije tijd, je speelt met waarden en je poneert een aantal vraagtekens.

Ik denk persoonlijk dat het een soort machteloosheid is om in zeer eigen (nieuwe) vormtaal te werken, om het zgn. ‘nieuwe’ tijdperk te betreden en er de eerste sporen naar jouw eigen inzicht van te vinden en te verwerken.

Machteloosheid is altijd een goed uitgangspunt geweest.
Het zet aan tot bezweringen.
Het geeft je zin om rituelen te verzinnen of te combineren waarmee je weer vat op de situatie denkt te krijgen, en juist die rituelen maken je machteloosheid nog duidelijker zichtbaar.

De waterval-familie heeft de tijd niet overleefd.
De waterval wel.
Maar de machteloosheid waarmee we door foto’ s proberen de tijd vast te houden wordt alleen nog onderstreept door de hevige gele verfstromen die de voorbije tijd met de onze verbindt.

Raphael05Hier zijn we op de zolder.
Een vertrouwd beeld van het onderbewustzijn.

Deze afbeelding is op plexiglas geschilderd.

De titel: Raphael.
Het perspectief is vertekend.
De mensen zijn inderdaad alleen nog kartonnen mensen.

Ze leven in het archief.
Op de zolder.
net onder het (schedel)dak.

‘The characters depicted in the paintings are inspired by photographic portraits, known as Cabinet Portraits, from the late 1880’s – the early 1900’s, primarily from America.
The photos are obtained from antique stores, flea markets, garage sales, and estate auctions, which represent memories – only the memories are lost and in a certain way have become ‘orphan memories’.
These orphan memories are transposed; placed within both factual and fantastical settings, adopting a plethora of new associations.’

Mooi is dat,
“orphan memories’.

Als ik diezelfde oude foto’s uit jouw winkel bekijk, overvallen mij dezelfde associaties, dat gevoel dat je weeskinderen bekijkt: ze zijn er al lang niet meer, ze zijn weeskinderen van het heden geworden, en dan komt het…zoals wij dat ook zullen worden en wij op onze beurt weer door onze ‘nazaten’ zullen bekeken worden.

Ze moesten lang stilzitten.
Vandaar hun bijna starre blikken.
Bevroren ogen.

Hun kostumes en andere uiterlijke kentekens wijzen nog op de tijd waarin zij thuis waren.
Maar nu behandelen wij hen als memories, als orphan memories.

Nochthans zijn wij hun kinderen.
Dat is een vreemd gevoel.
Het feit dat je een kind bent van een kind.

Het is maar één van de associaties die ik kan maken.
Het mooie van Sendors werk is dat het voortdurend oproept om verder tye fantaseren, om zelf te combineren en al kun je niet dadelijk je emoties duiden, ze zetten zich vast in onze ‘memories’, en daardoor worden ze minder orphan, want wij adopteren ze, gooien weer een lijntje uit naar hun sloep.

Hun kartonnen lijfjes gaan wellicht weer gloeien en misschien vinden wij meer vrede in het feit dat we ons in kartonnen figuren voelen veranderen.

Babybjork-01-01Atelier_websitelizardboymister_giantwolf_boy1GoatboysBackgroundduckboy_website