botero_bathroom

Als ik echt zwarte dagen meemaak (het is tenslotte herfst!) dan zoek ik vaak FERNANDO BOTERO op (1932) en zijn levenslust, zijn visie op de wereld is een heilzaam medicijn.

Zijn kijk op de wereld onderstelt: hoogte, eenzaamheid en levenslust.

Hij werd in 1932 in Medllin, Colombia geboren.
Hoogte, zei u?
Wel, Medllin ligt in het hart van het Andes gebergte.

Eenzaamheid?
Zijn vader stierf toen het jongetje vier was, en het joch werd voorbestemd om stierenvechter te worden toen hij 12 was (1944)

Levenslust?
In plaats van het tegen de stier op te nemen, tekende hij voortdurend de corrida’ s, de toeschouwers, de gebeurtenissen in en om de arena.

1f8a4-dyn002_original_372_500_jpeg_20344_471703252c8ab365780327f364c04b56

Misschien was deze vorm wel zijn uitgangspunt: de peer.
Haar vorm was voor mij altijd een verwijzing naar zijn wereldbeeld.

De vrouw in het bad.
De peer.
De ronding vanuit de zwaartekracht, dat wil zeggen: onderhevig aan de aarde.

04f2a-dyn002_original_420_480_jpeg_20344_6672afab27fca3dec366ac9b2e5f514e

Daardoor worden zijn menselijke vormen nooit wan-staltig.
Integendeel: hun rondingen stralen gratie uit.

a4a57-dyn002_original_424_600_jpeg_20344_98e072f08fb56d53a67bda8cb8a77ff5

Van daar hun troostende waarde.
Hoe we ook zijn, we moeten onze ‘ronding’ terugvinden, onze hechting aan de aarde.
Naar hemelse sferen opstijgen staat nog niet op het programma.

b7092-dyn002_original_395_500_jpeg_20344_6a4641723bcec29fa34b180a0c19c720
De mens is een kruipdier, een aardbewoner.
Je kunt dat spottend opnemen, of hem met milde barmhartigheid in zijn blootje zetten en hem wijzen op de rondingen, de levenslust.

5960a-dyn002_original_507_600_jpeg_20344_5d4033e9c169d4d6df2da13a591957bc

Botero neemt in 1948 voor het eerst deel aan een tentoonstelling.
Zijn tekeningen worden gepubliceerd in de krant El Colombiano.
Vanaf 1949 raakt hij geïnteresseerd in werk van de monumentale schilders in Mexico zoals Orozco en Siqueiros.
Hij schrijft een scriptie over Picasso en wordt om die reden van school gestuurd, omdat Picasso als een subversieve revolutionaire kunstenaar werd beschouwd.

Voor het theatergezelschap Lope de Vega maakt hij in 1950 decorontwerpen. Hij verhuist in 1951/52 naar Bogotà, de hoofdstad van Colombia. In die tijd heeft hij ook zijn eerste solotentoonstelling en wint de tweede prijs op de Salon van Colombiaanse kunstenaars. Met het prijzengeld maakt hij zijn eerste reis naar Europa.

Hij bezoekt Barcelona en Madrid. In het Museo del Prado is hij gefascineerd door Velazquez en Goya. Het jaar daarop maakt Botero kennis met de Franse kunst in Parijs en met de Italiaanse Renaissance in Florence. Hij is vooral onder de indruk van Ucello, Masaccio en Piero della Francesca.

91f89-dyn002_original_445_500_jpeg_20344_96790c0919b58c1cf5da3a3ac7af1766

Links zijn portret van Velasquez, rechts de Mona Lisa als twaalfjarige.

Het zijn geen spotprenten, noch minder karikaturen.

Zijn vervormingen horen thuis in zijn wereldbeeld: de zin voor rondigen, het wegnemen van leeftijdsgrenzen, er zijn bijvoorbeeld geen kinderen als kinderen te zien in zijn werk.
Iedereen is volwassen, de kinderen zijn dat ook maar ze hebben nog een kleinere gestalte.

De spelregels zijn voor iedereen hetzelfde, al denken we ze voortdurend moeten beschermen en kleineren.
Bij Botero horen we samen.

fd6e4-dyn002_original_338_480_jpeg_20344_9cc4361a22beb12e5bab48e8a10a7d49

Zijn figuren lijden niet onder hun zwaartekracht.
Ze zijn lenig, vol zwier, het leven zet hen voortdurend in beweging en zij scheppen er duidelijk plezier in.

da890-dyn002_original_650_809_jpeg_20344_354d4823875eac5c395be4982bff5f4d

Eind jaren vijftig wordt hij docent aan de Academie van Bogotà.
Na een tentoonstelling in Washington verhuist hij in 1960 naar New York.

De grote doorbraak komt met de aankoop in 1961 door het MOMA (Museum of Modern Art) van zijn versie van Leonardo da Vinci’s Mona Lisa op 12-jarige leeftijd.
Tentoonstellingen volgen in New York en in Europa o.a. in München, Hannover en Baden-Baden. In Duitsland ontwikkelt hij een fascinatie voor Albrecht Dürer. Eind jaren zestig begin jaren zeventig exposeert hij in Europa bij galerie Claude Bernard in Parijs en hij besluit hier te gaan wonen en werken.

7bcb4-dyn002_original_580_473_jpeg_20344_27bd4b9335e40e46c03e21cb2b67c404

Teruggekeerd in zijn vaderland wordt Botero in die periode bijna ontvoerd in Bogotà en een van zijn bronzen beelden, Vogel, wordt in 1995 opgeblazen in Medellín. Botero schenkt een nieuwe versie aan zijn geboortestad, die wordt als een vredesteken geplaatst naast de resten van het vorige beeld.

351a4-dyn002_original_391_500_jpeg_20344_978ef2b41a0d7227e2560bd4d47e9927

De verfijning is meer dan zijn uitgeronde figuren zijn kenmerk.
Hij heeft een enorme zin voor details.

dd2a7-dyn002_original_343_500_jpeg_20344_f9ec738d769ec619edd17b591a4ca413

Kijk hierboven naar de dame in het park.
Zij is maar een onderdeel in het natuurgebeuren.
Haar weerspiegeling in het water, de monumentale plantengroei, de kleurschakeringen, ze getuigen van een rijk doorvoeld palet naast een zin voor de mooiste humor die er bestaat: de humor om jezelf te zien in de anderen.

Hij is geen enkeling.
Hij kent zijn medebroeders uit het verleden en het heden.
Hij bewijst hen de nodige eer.
Hij weet dat hun onderlinge themata steeds weer zullen terugkeren.

7d28d-dyn002_original_500_393_jpeg_20344_730a2cc50697f6d3740816d6b00810e8

Zoals de vrouw die omgeven door sinaasappelschijfjes een brief leest, alsof er een gewenst verband zou bestaan tussen de zoetheid van sinaasappel en de inhoud van de brief.

Wie het leven in “partjes” geniet, beseft de smaak van het moment.
Het neemt de melancholie niet weg.
Maar onze rondingen zijn aards.
En onze zwaartekracht is misschien wel een vertrekpunt voor een luchtreis, al is dan de ruimte slechts het hoofd, maar het beminnelijke lijf zal het geweten hebben.