dyn001_original_384_507_jpeg_20344_2ac273000b03478d65f27a738607ab64

Is het je al opgevallen hoe vaak reportages en filmen vooral op televisie gebruik maken van fast motion, ik bedoel, het versnellen van de beweging om bijvoorbeeld een persoon snel te laten aankomen of weggaan?

Je went eraan, het wordt een manier om passages die er niet toe doen, sneller te laten passeren, waarbij ik me dan afvraag waarom ze er niet worden uitgeknipt om de montage met direkte opeenvolgingen op te bouwen?

dyn001_original_478_600_jpeg_20344_b24f73b550bcc889c981660399a5e887

Natuurlijk is het zeker een onderdeel van de angst.
Schrik omdat de kijker zou afhaken als je het verhaaltje niet van naaldje tot draadje vertelt, als je niet laat zien dat in de emoties van het leven zoals het is, mensen werkelijk, zoals het was, zich van punt a naar b begaven.

In mijn kindertijd werd er hartelijk gelachen om elke fast motion, en als je oude journaals bekijkt dan zie je door het toenmalige gebruik van 18 beeldjes per seconde (en nu dus 24) die houterige snelheid waarmee wij het filmische verleden zijn gaan associëren, zoals we dat doen met het gebruik van zwart-wit dat duidelijk de voorbije tijd moet aanduiden.

In deze tijdsversnelling gebruiken film en televisie ten overvloede een tweede stijlelement, the frozen moments, de bevroren momenten.

De eerste keer dat ik me daar bewust van werd was in le 400 coups van Truffaut waar hij in het eindbeeld de jongen, op weg langs de zee, bevriest en daarop uitzwart.
Nu worden deze frozen moments onderdelen van de montage, als versnelling, als optelsom van handelingen die snelheid en actie moetenbenadrukken.
Onderlijn dat met muziek en hoe gek ook, het zijn vrijwel stilstaande beelden die voor actie in de cinema staan.

dyn001_original_463_486_jpeg_20344_db2a5cfbc710360bd7e1e46e934cfcad

En dan zijn we bij de Schotse kunstenaar GRAEME WILCOX (1965) die in zijn schilderijen heel vaak van die frozen moments gebruikt maakt.

Boven ‘RACE FOT THE PRIZES’ en hieronder SWEET EQUILIBRIUM.

dyn001_original_258_400_jpeg_20344_d323aedb4d4065d3d7c205e86262fbde

‘Wilcox’s figurative works always hold something of the mysterious, playing with the tension of the frozen moment, and what might come next. He explores unusual colour harmonies, the constraints of personal expression and masculine conventions to create slightly unsettling scenarios, where the moral of the story is open to interpretation. His paintings of jugglers, hypnotists and suited men are like stills from an unknown film.

Het is inderdaad een erg mannelijke kunst.
Mannen zijn goed in ‘frozen’ moments, houden van actie, willen zich meten, zijn uit op prijzen (kinderlijk maar waar) en vragen zich niet af wat daar dan de gevolgen van zijn.

‘ The work also examines masculine conventions, constraints of self expression and relationships. The formal attire which appears in so many of the images seems to be imposed upon, rather than worn by the subject.’

Dat is het fotografische van dit schilderwerk, enerzijds de bevroren handeling, anderzijds de vraag naar het vervolg, als er dat al is, of spelen de personages een spelletje waarbij ze in feite niet betrokken zijn, een geregisseerd spel, een doe maar, en dan, bij de klap van de regisseur, staan jullie stil, bevroren.

Onbegeleide suggestie.
In beeldverhalen verwijzen de prentjes naar elkaar, of in afzonderlijke beeldgrapjes weet de kijker wat er gebeuren zal en is die begeleide suggestie nu net de kern van het grappige.

Wij zijn gewend om bij leven en welzijn dag en nacht begeleid te worden.
Ons welvaartsysteem ondersteunt de burger van bij de eerste beweging in de moederschoot tot bij het weer opgraven van ons intussen vrijwel vergaan gebeente en het verspreiden ervan in het knekelhuis.

De kunstenaar laat je los.
Zijn suggesties steunen nergens op, althans niet op een bekend scenario.
Dat maakt mensen wrevelig en onbehaaglijk.

dyn001_original_367_400_jpeg_20344_8aea5fe74267746bc35504e123d0274b

En dan zijn we bij een heel ander gevoel dan de nutteloze versnelde stapjes waarin wij de vaak de dagen doorbrengen.
Boven ‘Me but not me’ en hieronder ‘the art of self hypnosis’.

dyn001_original_353_430_jpeg_20344_589a46d994d3169532203177e3ac1287

Voel je je een beetje TE begeleid?

Ja, het is duidelijk dat ons spiegelbeeld ons niet in de ogen kijkt.
Laten we de moraal van het verhaal maar aan de lezer.
En de kunst van zelf hypnose, het vervalsen van motieven of herinneringen, het doelbewust manipuleren van je eigen werkelijkheid, mag overduidelijk zijn.

Hier is de snelheid weggevallen.
Het eindreultaat, alsof de doeken de uitkomst van een banale optelsom zijn: wat je ook doet, welk flitsend leven je ook denkt te moeten leiden, dit is een van de mogelijke gevolgen.

Verstilling en pathetiek, ze zijn in ieders leven voortdurend elkaars half broertjes.

Er blijven genoeg vragen open:
Waarom ons zelfbeeld wegkijkt, wat de reden van zoveel zelfhypnose mag zijn, en als je er bij stilstaat en die vragen in je eigen bestaan toelaat, heb je even tijd nodig om je eigen antwoorden in te vullen, weg van de cliché’ s dat het leven nu eenmaal dit en dat is en ons niet anders rest dan dit en dat, het is ons bekend.

Dus eindigen we vandaag met beelden.
Zonder bedoeling.
Ogen-troost, als je per se een einddoel wil.

En je moet geen beeld versnellen.
Ook al heet het drieluik hieronder ‘Halloween’,
het zal je een zorg wezen