Ze komt uit, studeerde en werkt in Texas, deze ERIN COONE, 1976.

Haar onderwerp is zijzelf.
Eindeloze rijen zelfportretten.

Ze lijkt streng, beetje arrogant, maar dat zijn de portretten.
Als ik haar vraag wat ze daarvan denkt, zegt ze:

“I just think that my neutral facial expression just looks pissed off,” zegt ze met een lach.
Waiters approach me gingerly assuming I am angry. Strangers in the grocery store tell me I look pensive.”

Veel reden om bang of boos te zijn heeft ze momenteel niet want haar werk verkoopt als zoete broodjes in de States.

Je betaalt momenteel tussen de $2000 en de $10.000 voor een werk, en in de art scene is men ervan overtuigd dat haar werk supersnel duurder zal worden.

Maar waarom die eindeloze serie zelfportretten?

“Of course, the figures themselves are very stylized,” zegt ze.
“And in that sense they aren’t specifically realistic. But I’m really only using myself because it’s easier for me to pose the way I want than it is if I try to use someone else.”

Een boeiend gegeven.
Je bent je eigen model, en waarschijnlijk vaak zonder jezelf te moeten zijn.
Je probeert te worden wat je wellicht niet was.

Haar man maakt een serie foto’ s van haar, en dan begint ze tegen een neutrale achtergrond rond die houdingen te werken.

“I want to show all of the emotion of a certain moment, but none of the context,” zegt ze.
“I’d rather people find their own stories in my paintings.”

Ze is gek op menselijke houdingen, ze probeert ze uit, ontleedt hun uitdrukkingsvermogen zonder ze daarom te bepalen, bijna om ze te openen naar de kijker.

Raadselachtige spiegels van de menselijke conditie, schreef iemand, en dat is mooi getypeerd.

Ik voel me Alice, behind the mirror, en ze lacht met mijn idee.
De achterkant van de spiegel, het zou een mooie titel voor een expositie zijn.

offering

speakno

 

 

 

 

 

 

 

Ze ontsnapt aan de grote symbolen, ook al schilderde ze een serie handen die iets te gemakkelijk naar abstracties verwijzen maar op zichzelf mooier zijn, dus zonder titel.

Maar ze is een prachtige aanleiding om te vertellen, om langs haar raadselachtige spiegel verhalen te ontdekken die in jezelf nog lagen te sluimeren.

In die zin storen titels van doeken mij vaak.
In eigen land omdat ze zich achter Engels-Amerikaanse begrippen verschuilen, en in de States omdat ze met woorden stamelen wat ze veel beter met vorm en kleur kunnen zeggen.

Ik zou dus de onzichtbaarheid nog doordrijven.
Nummers.
Of letters van het alfabet, en mocht je met Chinese of Japanse karakters beginnen dan ben je nog wel even zoet.

Zijn het de Goldberg Variationen?
Neen, ik hou het bij transformaties, transformaties van dingen die we kennen naar nieuwe nog onbekende gebieden, denkwijzen, zienswijzen.

Dat verschil is belangrijk.
variaties blijven tenslotte rond dezelfde werkelijkheid draaien, terwijl een transformatie de stap naar het onbekende zet vanuit de gekende werelden.

Hopelijk word ik morgen niet als kever wakker.

dyn005_original_469_350_jpeg_20344_ea7ebac206995613aab1a2d8f64e82e0