eenzaam

Beste Vriendin,

Vaak zoek ik naar een begeleidend kunstenaar om niet in het illustratieve te vervallen wanneer ik een kleine periode van ervaringen wil beschrijven.
Het zou net zo goed muziek kunnen zijn, maar sinds enige tijd heerst er een zekere doofheid voor dit medium in mijn innerlijk oor en hou ik het bij tekeningen en schilderijen, het beeldende dus.

Het werk van de Engelsman Simon Evans (1972-) die in Berlijn woont en werkt leek me vandaag uitstekend geschikt om de voorbije dagen te begeleiden.

Voor mensen met depressieve neigingen zijn de Ardennen in deze tijd van het jaar niet aan te raden.
Staat hier te lande de natuur al zo’n 30-50 dagen achter in vergelijking met vorig jaar, dan doen ze daar in de Ardennen nog graag een dertigtal dagen bij, te zien aan de resterende kerstversieringen die boven de donkere dorpen zijn achtergelaten, bungelend aan één draad zodat je elk ogenblik door een vallende ster kunt geraakt worden.

Neem daarbij een huis waar een ijverige Waalse ambachtsman de hele inboedel van een door het water geschonden beneden-kamer boven in de living heeft neergeploft terwijl het buiten motregent en de mist niet voor 2010 zal optrekken, en je hebt een perfect beeld van onze aankomst in dat illustere gebied

Maar je kent de geliefde.
Hoe ze eerst met haar kennersblik het slagveld overschouwt en dan met een begrijpende hoofdknik aan het werk slaat zodat na een uurtje de uitdragerij in een bewoonbaar pand is omgetoverd, inclusief lichtpuntjes en knusse hoeken.

dyn003_original_321_480_jpeg__d2209402c5f55ec986c8b1f8ca63365d

Het kleinkind is van dezelfde soort maar in de omgekeerde richting.
Haar bijna negenjarig hoofdje vol initiatieven kan van een opgeruimde bovenverdieping in enkele uren een ware uitdragerij maken.
Terwijl dus de eetplaats bewoonbaar werd ontstond op de halve bovenverdieping Alice in wonderland, een rijk waarin poppen en knutselmaterialen, knuffels en spellen de ruimte vulden.

dyn003_original_350_467_jpeg__de7be9060f2fe5b38613a65eac042360

Dat werd de volgende dag aangevuld met een dierenziekenhuis en aanverwante auto (met lof voor Playmobil) en een schrift waarin gedichten zouden komen want schriften hebben (buiten de school) een bijna magische aantrekking, een magie waartegen ik mezelf ook nog steeds moet verweren.
Diezelfde avond echter kregen we een eerste voorlezing uit eigen werk.
Ik heb haar schrift hier voor mij liggen terwijl de schrijfster deze morgen zuchtend naar school is getrokken.

ik vraag veel met mijn verjaardagen
maar toen ik 100 werd
hat ik 5000 dingen
maar toen ik 1000 werd
hat ik 50000 dingen
maar als ik ontelbaar werd
dan kreeg ik niets omdat ik ales hat

elk jaar kreeg ik normaal iets
maar ik gaf ales weg
ik hat aleen nog herinneringen.

Ik heb de oorspronkelijke spelling bewaard want die hoort bij haar wereldbeeld.
Het oranje schrift is intussen aardig gevuld geraakt.

dyn003_original_480_345_jpeg__3b12f4e1cf4f1e1dd763edb2edfd4d28

De laatste avond vond ze in huis een drietal lieve-heer-beestjes.
Die werden in een potje gezet met doorprikt papiertje afgedekt om ze ’s morgens, als het enigzins opgewarmd was, in de vrije natuur los te laten want binnen wachtte de beestjes een zekere hongerdood.

dyn003_original_480_338_jpeg__ef40229907df1ac98bc4d351f99d6275

Na het ontbijt stapte ze naar buiten en voor ze de diertjes de vrijheid gaf, las ze eerst uit haar schrift nog een afscheidsgedicht voor:

ik ga juli een voor een misen
roodstipje en zwart stipje
en tensloten ardka
samen hebben jullie
een klup opgestart
deen akrobate toere
de ene een googelaar
en de andere die eet maar

hier is het het beeter voor juli
vaarwel

Daarna werden ze vrij gelaten terwijl wij achter het keukenraam verbaasd en ten zeerste ontroerd toekeken.
De zon verscheen.
Tijd dus om terug te keren.

Naar de wereld.

En in haar schrift lees ik nog haar commentaar op mij toen ik haar tijdens de terugreis niet dadelijk begreep.
‘Opi je bent blind aan je oren’.

Inderdaad.