dyn006_original_350_532_jpeg_20344_efbd05986cc94b9430bded266ed18cce

Waar grootoom Jacob het felle motorspan vandaan haalde, is tot op de dag van vandaag een geheim gebleven.
Een van mijn talrijke ooms, oom Lion zie je op de foto hierboven, met voor hem zijn vrolijke zoon Andrej en in het zijspan zijn avontuurlijke moeder Julia.
Het lijkt wel of ze door de deur van de studio zijn binnengereden, of komen ze uit het geschilderde bos?

dyn006_original_350_544_jpeg_20344_1aed548751596edc0caaf1055611e5ab

Hierboven zie je Jacobs’ ouders op het stel.
Je zou hen niet dadelijk op een dergelijk span verwachten want ze hadden de naam en de faam de meest zachtzinnige mensen te zijn voor wie een onvertogen woord slapeloze nachten zou betekenen.

Was het nu omdat het zijn eigen ouders waren, of wegens de drukte, hun foto getuigt niet van enige cadreringskunst want bijna is moeder Jacob uit beeld verdwenen terwijl er aan de andere kant dwaze ruimte te over is.
Het zou natuurlijk kunnen dat Jacob de deur uit beeld wilde houden, eerlijk is eerlijk, want voor Jacob was de werkelijkheid meer waard dan de esthetica, dat zie je aan het motorspan.

Voor de kleine Andrej zal het leven op de motor bittere ernst worden al is hem dat hier nog niet aan te zien.
Hier wil hij na het maken van de foto onmiddellijk de wijde wereld intrekken, kijk naar zijn lachend gezicht, naar zijn ‘goesting’ om op avontuur te gaan terwijl Jacobs’ ouders met een minzame glimlach aan Jacobs aanmoediging hebben toegegeven.

Dat oom Lion weldra ander vrouwelijk gezelschap dan zijn moeder in het span zou meenemen zal niemand verbazen als je hem ziet zitten, de flierefluiter met pet, de man die nooit zacht sprak maar het leven luid verwelkomde.

Na de Russen kwamen de Duitsers.
Verwelkomd als bevrijders.
Hun koeriers reden ook met snelle motoren door de straten.
Een van die intussen grotere jongens was Andrej.
Ze vonden hem naast zo’n mooie motor, ver van de Boulevard Raina, 13.

De belangrijke documenten waren uit zijn tas verdwenen. Partizanen.
Met Lion als kapitein.

Kijk nu nog eens naar de foto, en hoe zijn hand op de schouder van de jongen ligt.
Achter hen het bos.


Enkele dagen naar het landhuis waar de traagheid in het landschap zichtbaar is.
Volgende maandag schrijf ik je weer.