dyn002_original_336_544_jpeg_20344_10d4238a97c40e8ab798fa6b145e85db

Kleine tante Marie-Angèle heb ik nooit gekend.
Ze is lang voor mijn geboorte gestorven.
TBC.

Op een van de weinige foto’s die ik van haar heb zie je haar op haar ziekbed. Op de achterkant van de foto lees ik in haar handschrift:

‘Gent 1914-1918. Gedatenis van mijn 3 1/2 jaar verblijf te Gend op mijn bed.
Marie-Angèle.’

Ik zocht haar foto in een van de schoendozen vaak op als ik zelf ziek was, of teneergeslagen.
Alleen dus.
In mijn gedachten was ze een beeldje geworden zoals het mooie marmeren beeldje van Colton, hieronder.

dyn010_original_307_538_jpeg_20344_8d3a87bb1317adec0346b908de097edb

Ze zat daar met haar eveneens vroeg gestorven broertje.
Ze keken naar ons daar beneden.
Vooral dat kleine broertje was erg nieuwsgierig.
Marie Angèle houdt hem moederlijk vast, wil niet dat hij uit de hemel zou vallen.

Dat bijna tienjarige meisje op haar bedje, mijn kleine tante.
Mijn moeder vertelde mij dat ze haar hele leven een ijzeren corset droeg.
Iets met de longen.

Voor ze een beeldje werd, lag ze met haar poppen in dat sanatoriumbed terwijl buiten de grote oorlog woedde.
Mijn grootvader kwam onder één van de Luikse forten terecht en lag ergens in Duitsland te herstellen terwijl de kleine tante in Gent op genezing hoopte.

Hun kleine oorlog.

Ze was een kleine heilige, zei mijn moeder.
Kleine heiligen doen het goed bij de mensen: heilig Hermanneke uit Wijnegem, Dominiek Savio, Maria Goretti, hoe ze ook geleden hadden of in bekoring waren gebracht, God had ze zo lief dat hij hen van de aarde plukte en ze voor altijd bij hem mochten zijn.

dyn007_original_581_350_jpeg__c3005e78cc6206108866f1d3f1d20700

Ik vond Marie Angèle er niet zo heilig uitzien.
Ik vond haar mooi.
Heel kwetsbaar.
Ik was iets jonger dan zij.
Ik wilde graag bij haar en haar poppen liggen.
In een groot bed.
Een bed dat midden op de velden stond,
of in een geheimzinnig bos.

Haar broertje lag tussen ons in.
En aan elke kant van ons een pop.

Wie de eerste ster zag, kreeg een kusje.
Natuurlijk zag Marie Angèle de eerste ster.
Venus.
De avondster.

We gaven haar een kusje.
Voorzichtig.
Dat ijzeren corset, weet je wel.

Mijn kleine tante sliep vlug.
Haar broertje met zijn hoofdje tegen haar schouder.

Elke pop van vroeger dagen heb ik lang Marie Angèle genoemd.