dyn004_original_321_492_jpeg_20344_29aa37401bc88732fcd8eb766f508bf1

De grootneven Friedmanns, Michael en Elias, waren in alle omstandigheden elkanders tegengestelde, al beweerde Isaak Friedmann, zelfs na het drinken van enkele glaasjes, dat zij beiden dezelfde vader hadden terwijl de moederlijke afkomst onomstotelijk buiten elke discussie stond gezien de deugd en de teruggetrokken levenswandel van Carolina Leewin (ondanks de naam).

Zoals Michael als kleine jongen hier tegen de muur is geplakt, blijkbaar bang om één stapje vooruit te zetten, zo was Elias, aan hieronder, mandoline losjes in de hand, een veroveraar die door alle muren heen zou lopen.

dyn004_original_364_565_jpeg_20344_62b29d9089281f420417394d357657b3

Wat fotograaf Oscar Svargs ook probeerde om de schuwe Michael tot enige ontspanning te bewegen, (hij moest zijn specialiteit ‘kinderportretten’ verdedigen!) het beeld werd tenslotte met een sierlijke auto aangevuld om enige mobiliteit te suggereren.

Aan de andere kant zijn we bij Elias aan de tweede vaas op het plantenverhoogje, nadat de eerste roemloos sneuvelde bij een zwaai met de mandoline en enkele seconden na deze foto hij zichzelf op het verhoogje wilde wurmen om daar dan luid ‘de avondklokken’ te vertolken, van eigen schunnige woorden voorzien.

Misschien juist door hun verschillend temperament konden beide broers het goed met elkaar vinden.
Wie een verkeerd woord of dreigende vinger naar Michael richtte, kon rekenen op een stevige repliek, al dan niet met handgemeen, van de vier jaar oudere Elias.

Denk echter niet dat Michael een slomerdje was, een kind waarvoor de wereld enkele maten te groot werd geschapen, zoals grootoom Georg dat zo mooi uitdrukte: leven in een te grote broek, daarmee kom je geen stap vooruit.

Michael was een observator.
Wat hij aan kracht en zwier mankeerde maakte hij ruimschoots goed door zijn observatie.
Als Elias te keer ging tegen zijn belagers dan zei hij zachtjes: je moet die grote stille op zijn neus slaan, Elias, dat is de plannenmaker.
En dan deed Elias dat, waarop de bende binnen enkele seconden afdroop.

dyn006_original_524_406_jpeg__98258053486a243960d3c756b30904be

Hier zijn we vele jaren verder.
Een bont gezelschap voor een vliegtuigje.
Je herkent de piloten aan hun stofbril en lederen kapjes.
De eerste van links is Michael, de stille, met zijn eeuwige vriend Markus, bijgenaamd ‘de ronde’.
Moet ik je laten raden wie Elias is?
Inderdaad.
De uitgedoste Romeinse soldaat, dat is Elias.
Uiterst links Wulf Schmul, de eigenaar van het vliegtuig.

Schmul had beide broers voor zijn luchtshow ingehuurd.
De stille en de ronde navigeerden, en Elias ging dan op de vleugels staan en probeerde de massa te vermaken met Romeinse acrobatieën, de mantel omhoog flapperend, de grote rode pofbroek (een deel van een Bourgondisch pagekostuum) ontlokte net zo veel gilletjes als zijn halsbrekende toeren.

Toen de Duitsers binnenvielen, konden ze Schmul overhalen om met vliegtuigje te ontsnappen voor het zou worden opgeëist.
De dikke was intussen met de Germannse rondbuikigen gaan verbroederen en had een postje op de Duitse ambassade gekregen waar hij met talent en verve ernstig spionagewerk verrichtte en de ontsnappers aan kaarten hielp.

Vooraan dus de stille Michaël, achteraan Schmul, en op de vleugel -nog steeds als Romein gekleed- Elias, stevig vastgemaakt voor de oversteek.
Enkele weken voor de Russen de Duitsers aflosten (ze noemden het ‘bevrijden’) vertrokken ze in de vroege morgenuren.

Sinds die dagen hadden we ook in Engeland familie wonen.