steve carver4.jpeg

 


27. Drie dialogen


(de tekst tussen haakjes geeft het gedachtegoed weer van de spreker ook al blijkt ook zijn woorden een heel andere inhoud.)


1. In het stedelijk zwembad

Michiel en Bram na tweemaal de lengte van het bad te hebben gezwommen, nipt door Bram gewonnen.

Michiel:


Ik moest die mevrouw ontwijken, anders… (te veel piano, te weinig beweging!)

Bram:


Leg het maar uit, makker. Ik ben gewoon beter. (ik had hem moeten laten winnen, sufferd die ik ben!)

Michiel:


Van de hoogste wipplank? (hopelijk zegt hij neen, dank u, ik ben niet zo goed in duiken.)

Bram:


Met plezier. Jij eerst. Ik kijk en geef punten. (tien, tien, tien, en nog eens tien, alleen al voor dat moordbroekje van hem!)

Michiel:


Dubbele salto en tweemaal halve schroef? (ik zal al blij zijn als ik niet plat op mijn buik in ’t water kom!)

Bram:


In slow motion indien mogelijk. (en met mij in je armen, mond op mond, vanop de hoogste verdieping van de Eifeltoren! Een duik die drie dagen en drie nachten duurt terwijl Queen Tie your mother down zingt.)

Michiel:


Kijk me niet zo medelijdend aan. See you in heaven. (Hij heeft ogen buiten concurrentie, en met zo’n prachtlijf zal ik het moeilijk hebben als hij ook op Hannah valt.)

Bram:


Ik verwittig alvast de reddingsbrigade! (please, voorzichtig, voorzichtig, kom terug!)

Met een sierlijke salto komt hij net op tijd nog met gestrekte armen in het water. Hij blijft met opzet veel te lang onder en komt dan als drenkeling boven. Help, help, roept hij overdreven. Bram duikt het water in en neemt het slachtoffer in een professionele drenkeling – greep mee naar de kant.

Michiel:


( met half verstikte stem) Was het dat wat jij verlangde, geliefde broer van mij? (Zalig! Stel dat hij Hannah was. Dimmen, Michiel of uiterlijke kentekenen ter hoogte van de onderbuik zullen hem de wenkbrauwen doen fronsen!)

Bram:


Je gaf je totaal, lieverd. Laat mij je naar de kant brengen waar de juichende massa je zal huldigen. (Get your heart beatin’ baby, got my timin’ right, got my act all tight, it’s gotta be tonight my little schoolbabe.–Queen, zelfde song als hierboven.)

Michiel:


Thank you. Ik kan nu weer op eigen kracht mij op de oever hijsen om het volgende uur handtekeningen uit te delen. (Al zou ik nog wel een tijdje door hem willen gered worden. Hij sterk en zacht tegelijkertijd. Hannah, ik ben kansloos!)


Ze zitten bij elkaar. Bram geeft hem inderdaad drie maal tien punten en verklaart zich verloren zodat hij geen poging meer moet wagen.

Bram:


Niet te veel volk vandaag. (Nog veel te veel om met jou alleen te kunnen zijn. Alleen de onderwater – verlichting aan, en wij dolphins by night, huid tegen huid, jongensvissen van dezelfde soort in het stadsaquarium.)

Michiel:


Ik zie je wel kijken naar dat meisje links van de badmeester. Nu springt ze in ’t water en komt ze onze kant uit. (Altijd je eigen gegluur in de ogen van iemand anders duwen, fraai! )

Bram:


O, ik dacht dat het een jongen was. (Stomme hetero’s!)

Michiel:


Is er iets met jouw ogen of zit het wat lager fout? (Inderdaad, ze lijkt op een jongen.)

Bram:


Wil je eens kijken of er iets mis mee is? (Gedurfd maar met niveau. Stel je voor dat hij ja zei!)

Michiel: 


Naar je ogen of…? (Hoor mij zeg, de halve homo. Ik moet toegeven dat ik hem best in zijn blootje zou willen zien. Die vreemde mengeling van vrouwelijk – mannelijk.) Dankuwel, meneer. Ik geloof u op uw woord. Kom, we gaan achter dat zeemeerminnetje aan!

(springt in het water)

Bram:


Maar het is een jongen! (Land of hope and glory, er is nog leven voor de dood!)(springt ook in het water)

Enkele lengtes verder ontdekt ook Michiel dat zijn zeemeerminnetje meer mannetje dan minnetje is. Hij draait zich proestend naar Bram.

Michiel:


’t Zal aan MIJN ogen liggen vrees ik. (Als hij dit aan Hannah gaat vertellen!)

Bram:
Of is er misschien iets lager fouts? (Fielen van alle gezindheden verenigt u, ’t is één pot nat!)

Michiel:


Ik beken. Ik wil mij nu dadelijk outen. (Stel je voor! Ik heb er trouwens nog nooit over nagedacht.) Kom hier lekker dier! De grote zwembadverkrachter heeft u in zijn klauwen.

De twee jongens beginnen een hevige stoeipartij. Het zeemeermannetje draait zich om en speelt mee. 
De badmeester kijkt toe, denkt aan zijn jongensjaren, zucht (heimwee, melancholie, ingelepelde aversie) en ziet tot zijn opluchting een groep meisjes het bad binnenstormen.

 

steve carver 5.jpeg