steve carver 3.jpeg

 

26. Kreten en gefluister


1.


Er begon nu een tijd van wonderlijke ontmoetingen, al dan niet gepland of enigszins geforceerd om de natuur een handje te helpen.


Of ik ook wel eens ging zwemmen? Ja, toevallig op Brams vrije avond. Hannah? Helaas, bezet door tekenacademie. 


Met Bram over haar spreken kon best leuk zijn. De wederzijdse gevoelens aftasten, diplomatisch uitvissen of we niet dezelfde aspiraties hadden. Indien niet hem als bondgenoot inwijden, en indien wel? Een eerlijke strijd zodat zij kon beslissen. Duelleren zonder degens, gewoon met de juiste blik op het juiste moment. Leer je mij foto’s ontwikkelen? Of beter nog: zal ik je model zijn? Naakt? Moet kunnen. Op een schaars verlicht kamertje door de camera en haar prachtige groene ogen bespied…De fotografe houdt haar adem in. Zoals jij daar ligt, zo…
’Michiel, jouw beurt. Lees verder.’


‘Euh…’


2.


Wiskundig gezien heb ik heel weinig kans in de liefdesloterij. Te veel zogenaamde hetero’s. Zeggen we één op twintig (pessimistisch) of in ’t beste geval één op tien. (hoop doet leven) ‘Weet je het zeker, jongen? En al die vriendinnetjes dan?’


‘Pogingen om me te vermommen als de meerderheid maar anderzijds de zusterzielen, de meiden die een vriendinnetje met aanhangsel tegenkomen.’


‘De puberteit is een onzekere passage de vie. Het kunnen experimenten zijn.’


‘Lieve ma, de adolescentie, de jonge volwassenheid, de tijd van paarvorming, de jonge gezinnetjestijd, de tijd van het opgroeiend grut, de vereenzaming als iedereen het huis uit is, de overgangsjaren, het gevecht tegen de ouderdom, de angst voor de dood, zie jij één levensfase waarin je zeker kunt zijn tenzij de tijd van de volslagen apathie net voor je honderd en tiende verjaardag?


’Het zal wel mijn schuld zijn. Te weinig vaderfiguren in je leven, te veel moederlijke genegenheid.’


’Ah ja? En wie is er dan voor jouw meeslepend hetero – gedoe verantwoordelijk? Er zijn er nu eenmaal in soorten, ma. En pas op, wellicht ontdekken we dat we met zijn allen een beetje van alles zijn, niet gehinderd door politieke en zedelijke correctheid noch menselijk opzicht. Herinner je die warme liefde voor je Spaanse vriendin, hetero – moeder van mij.’


Deuren.(open)


’Dag Brammie van mij. Kunnen we deze avond eens lekker samen televisiekijken. Ik heb die vergadering gecanceld, en…(…)O. Wat naar. Ga je net deze avond zwemmen?(…) Met een vriend? Met een ‘vriend’ of een ‘vriend’?(…) Sorry, sorry, gewoon menselijke interesse voor mijn nakomeling. Veel plezier dan maar, ik kijk wel alleen televisie. Ik zal eraan moeten wennen, nietwaar?


Deuren.(dicht)


’Heb ik iets verkeerds gezegd?’

3.


Waarom zit Bram hier niet als model? Waarom zijn academie – modellen zo vreselijk lelijk en banaal? Zozo, dat heet expressiviteit. Natuurlijk. Een afhangende bierbuik, een verschrompeld geslacht, billen als bergen (mijn god waarom schreeuwt niemand het uit?) een onverzorgd gebit met daaronder een dubbele kin. Haar, haar en nog eens haar. (ik ben al uitgekleed, dokter.)


Ik overdrijf. Deze man verdient hier zijn bete brood zoals dat heet. Jonge mannen poseren liever op hun brommers.


’Juffrouw u als esthete beseft toch dat de Franse revolutie al een tijdje gepasseerd is? In een democratie, juffrouw, hebben wij aandacht voor de gewone sterveling.’


’Lieve aftandse naar look ruikende leraar van mij, mijn geliefde jongen Bram is ook maar een sterveling zoals u en ik. Maar hoe hij thuis is in dat lijf van hem! Hij is een danser, meneer. We zouden onze houtskool in onze mond steken als hij zich voor ons zou uitkleden. Zie je ons al zitten? (houtskool is een uitstekend middel tegen diaree!) Ook een vuurtje? Al die smeulende houtskoolstaafjes als wierookstokjes voor zijn schoonheid!’


‘Meer schaduw in de liesstreek, juffrouw.’


‘Jawel, meneer.’


Niet spaarzaam zijn met struikgewas, Hannah. Een ruwe bast verraadt vaak een tedere ziel.

ste e carver 6.jpeg

de kunstwerken, ook die van de volgende aflevering, zijn van Steve Carver.