meisjes in zonlicht philip leslie hale

Wij gingen openbloeien,
de meisjes in het licht
en de jongens
kleurenzot
en licht genoeg
om honderd jaar te worden,
riepen:
blijf staan meisjes,
blijf in dat licht
tot het nooit meer licht zal worden.

Gehoorzaam, toen nog wel,
stonden zij in gezelschap
van het duizendkruid terwijl
ligustergeur ons besmette
en wij beseften
dat god alleen een vrouw kon zijn
of in de jonge dagen,
toen de goden nog op de besneeuwde Olympus woonden,
ook een jongen
die durf en sierlijkheid vermengde
tot de botte jaren hem een harnas zouden tuigen.

Winden kwamen en seizoenen smolten
en de meisjes bleven in het geheugen
van de oude mannen
telkens de gierzwaluwen
de zomerluchten opensneden.

Er zijn dan dagen dat het niet donker wordt,
tuinen borrelen van gemurmel en de klank
van glazen waarin vergeten wordt geschonken.

Daar wachten de mannen
op de maan,
en zal er hier en daar een oude wolf
janken als de wijn het cement van jaren
heeft verbrokkeld.
De meisjes
brengen een glaasje water
of een kleenex,
zij zullen morgen weer op post zijn.

MuMA_-_Vallotton_-_La_valse tanz dance dans-580x710

-schilderij: Meisjes in het zonlicht, Philip Leslie Hale 1897 (USA)- en ‘La Valse’ van Felix Valloton, 1893 (Frankrijk).