After Daumier’s death, this drawing came into the hands of the Paris art dealers Boussod & Valadon, where Vincent Van Gogh’s brother, Theo, worked. Vincent seems to have recalled seeing it, writing to his brother on October 22, 1882:
“I remember very well being most impressed by a drawing of Daumier’s: an old man under the chestnut trees in the Champs Elysées. . . . What impressed me so much at the time was something so stout and manly in Daumier’s conception, something that made me think it must be good to think and to feel like that and to overlook or ignore a multitude of things and to concentrate on what makes us sit up and think and what touches us as human beings more directly and personally than meadows or clouds.”

Na Daumier’s dood kwam deze tekening in handen van de parijse kunstdealers Boussod & Valadon waarbij ook Vincent van Gogh’s broer Theo werkte.
Vincent heeft ze ook gezien en schrijft daarover aan zijn broer op 22 oktober 1882:
‘Ik herinner me dat ik ten zeerste onder de indruk was van een tekening van Daumier, een oude man onder de kastanjelaars van de Champs Elysées… Wat me daarbij zo beïndrukte op dat moment was iets, zo gedurfd en mannelijk in Daumier’s conceptie, iets dat me deed denken dat het goed was zo te denken en te voelen zoals dit en een boel dingen te overzien of te ontkennen en je te concentreren op wat ons aanspreekt en wat ons meer direct en persoonlijk raakt als menselijke wezens dan weilanden en wolken.’

( bron: Metropolitan Museum of art NY, Gallery 964)

Watercolor over black chalk, with pen and ink, brush and wash, and lithographic crayon.

daumier man in tuin

Wat Vincent bedoelde wilde ik graag verbinden met de betekenis van dit blog.
‘In de stilte’ zou makkelijk te vertalen zijn als allerlei gratuite bedenkingen vanuit de ‘gevoelige’ sector waarin het zogenaamde vergeestelijken van details of het bereiken van een ander bewustzijn-niveau het haalt op de goorheid van wat wij werkelijkheid noemen.
Het gaat wel degelijk, althans dat is de bedoeling, over hetgeen mij persoonlijk raakt en aanspreekt al ontken ik niet dat wolken en weilanden daar een plaats in kunnen vinden maar dan duidelijk in verband met het waardevolle van het alledaagse waarin ook gedurfde en nog niet algemeen uitgesproken meningen aan bod komen.

De stilte is de atmosfeer waarin ze best kunnen gedijen, uit het gehijg van de actualiteit of le dernier cri.
De stilte schept toewijding en concentratie zodat een zekere durf mogelijk wordt indien nodig maar vooral de blik op de essentie van beeld en taal kan gericht worden.
De essentie laat zich niet vlug vangen in een krantentitel; essentie heeft de stilte broodnodig om zichtbaar te worden.
Dat betrachten is alvast het doel, erin slagen vaak niet meer dan een eerlijke poging die door de lezer kan verder gezet worden.