De spiegeling van de metalen voordeur met zicht op de winterse binnenkant van het huis. Naar buiten. Naar de tuin als bewijs: de maand mei est arrivé! ‘Ce moys de may’. De Blauwe Regen (Wisteria) overvloediger dan alle vorige jaren zal je verwelkomen.

Ce moys de may,
ma verte cotte je vestiray.
De bon matin me lèveray,
ce joly moys de may.
Un sault, deux saults, trois saults,
en rue je feray,
Pour voir si mon amy verray.
Je luy diray qu'il me descotte;
Me descottant le baiseray.

This month of May
my green skirt I'll wear
early in the morning, I'll rise
in this lovely month of May
one hop, two hops, three hops
into the street I'll make
to see if I'll see my friend
I'll tell him to remove my skirt
while he removes it, I'll kiss him.

Eerste Editie - Clément Janequin: 	1529 in 31 Chansons musicales a quatre parties (No.21) 

Uit de tijd toen wij nog waren opgehokt:

It Is a Small Plant

William Carlos Williams. (USA 1883-1963)

It is a small plant	
delicately branched and	
tapering conically	
to a point, each branch	
and the peak a wire for	        
green pods, blind lanterns	
starting upward from	
the stalk each way to	
a pair of prickly edged blue	
flowerets: it is her regard,	        
a little plant without leaves,	
a finished thing guarding	
its secret. Blue eyes—	
but there are twenty looks	
in one, alike as forty flowers	        
on twenty stems—Blue eyes	
a little closed upon a wish	
achieved and half lost again,	
stemming back, garlanded	
with green sacks of	        
satisfaction gone to seed,	
back to a straight stem—if	
one looks into you, trumpets—!	
No. It is the pale hollow of	
desire itself counting	        
over and over the moneys of	
a stale achievement. Three	
small lavender imploring tips	
below and above them two	
slender colored arrows	        
of disdain with anthers	
between them and	
at the edge of the goblet	
a white lip, to drink from—!	
And summer lifts her look	        
forty times over, forty times	
over—namelessly.

Het is een kleine plant	
delicaat vertakt en	
conisch toelopend	
naar een punt, elke tak	
en de top een draad voor	        
groene peulen, blinde lantaarns	
die vanaf	
de stengel in elke richting naar	
een paar blauwe	
bloemetjes: het is haar aanzien,	        
een plantje zonder bladeren,	
een afgewerkt ding dat	
haar geheim bewaart. Blauwe ogen-	
maar er zijn twintig blikken	
in één,  zoals veertig bloemen	        
op twintig stelen. -Blauwe ogen	
een beetje gesloten bij een wens	
bereikt en weer half verloren,	
terugkrabbelend, omkranst	
met groene zakken van	        
tot zaad geworden tevredenheid,	
terug naar een rechte stengel - alsof
 iemand in je kijkt, trompetten!	
Neen. Het is de bleke holte van	
het verlangen zelf dat telt	        
steeds maar weer het geld van	
een oudbakken prestatie. Drie	
kleine lavendel smekende punten	
daaronder en daarboven twee	
slanke gekleurde pijlen	        
van minachting met helmknoppen	
ertussen en	
aan de rand van de bokaal	
een witte lip, om van te drinken!	
En de zomer verheft haar blik	        
veertig keer, veertig keer 
opnieuw - naamloos.

William Carlos Williams. (USA 1883-1963)

In Eastern cultures, wisteria is a symbol of longevity and immortality. It is often associated with virtues like persistence and endurance. In Chinese folklore, wisteria is linked to the legend of the ‘White Snake,’ which tells the tale of a love that transcends time and earthly boundaries.

In the Western world, wisteria is a symbol of romance, poetry, and the beauty of love. Its delicate, cascading flowers evoke a sense of nostalgia and dreaminess, often found in romantic novels and literature.

Ōkyo, geboren in Kyoto, werd sterk beïnvloed door zowel Chinese als Nederlandse artistieke tradities en nam de technieken daarvan over in zijn creaties. Hij ontwikkelde het megane-e perspectief om schilderijen of prenten te maken. Wanneer deze schilderijen bekeken werden door een kijkdoos (nozori karakuri in het Japans) of een Nederlandse bril (Oranda megane in het Japans), een lens en spiegel, creëerden ze een driedimensionaal effect. Misschien raakte Ōkyo wel gecharmeerd van dit ingenieuze Europese apparaat in de tijd dat hij in een speelgoedwinkel in Kyoto werkte. In die tijd, tijdens de sakoku, oftewel het bewuste isolement van Japan ten opzichte van de rest van de wereld, was de enige officiële verbinding die Japan had met de buitenwereld de Nederlandse VOC, oftewel de Verenigde Oost-Indische Compagnie, gevestigd op het eiland Dejima in de baai van Nagasaki. (CCDA)

Wisteria by Philip Levine (USA 1928-2015)


The first purple wisteria
I recall from boyhood hung
on a wire outside the windows
of the breakfast room next door
at the home of Steve Pisaris.
I loved his tall, skinny daughter,
or so I thought, and I would wait
beside the back door, prostrate,
begging to be taken in. Perhaps
it was only the flowers of spring
with their sickening perfumes
that had infected me. When Steve
and Sophie and the three children
packed up and made the move west,
I went on spring after spring,
leaden with desire, half-asleep,
praying to die. Now I know
those prayers were answered.
That boy died, the brick houses
deepened and darkened with rain,
age, use, and finally closed
their eyes and dreamed the sleep
of California. I learned this
only today. Wakened early
in an empty house not lately
battered by storms, I looked
for nothing. On the surface
of the rain barrel, the paled,
shredded blossoms floated. 

Wisteria
door Philip Levine (1928-2015)

De eerste paarse blauwe regen
die ik me herinner uit mijn jeugd hing
aan een draad buiten de ramen
van de ontbijtkamer ernaast
bij Steve Pisaris thuis.
Ik hield van zijn lange, magere dochter,
dat dacht ik tenminste, en ik zou wachten
naast de achterdeur, onderdanig,
smekend om aangenomen te worden. Misschien
waren het alleen de bloemen van de lente
met hun misselijkmakende geuren
die me besmet hadden. Toen Steve
en Sophie en de drie kinderen
inpakten en naar het westen verhuisden,
ging ik lente na lente door,
leeg van verlangen, half slapend,
biddend om te sterven. Nu weet ik
dat die gebeden werden verhoord.
Die jongen stierf, de stenen huizen
werden donkerder en donkerder door de regen,
ouderdom, gebruik, en sloten uiteindelijk
hun ogen en droomden de slaap
van Californië. Ik leerde dit
pas vandaag. Vroeg wakker
in een leeg huis dat de laatste tijd niet
gehavend door stormen, zocht ik
naar niets. Op het oppervlak
van de regenton, verbleekte,
versnipperde bloesems. 

Het geheimschrift
van dit blauw
verenigt
vergift en vergeven:
tranen en de dauw
met zuiderwind
geschreven.