Michael Mapes (1962, Fort Knox, Kentucky) studeerde in 1992 af met een Bachelor of Fine Arts en Master of Fine Arts aan de universiteit van Illinois. De volgende vijftien jaar bracht hij door met het produceren en ontwikkelen van creatieve producten voor zijn eigen product-ontwikkelingsbedrijf voordat hij in 2005 fulltime terugkeerde naar kunst. Vanaf dat moment hield hij talloze solotentoonstellingen in de Verenigde Staten, Londen en Nederland.

“Toen ik bovenstaande foto een paar jaar geleden deelde, moest ik er eigenlijk aan herinnerd worden dat ik insectenverzamelingen maakte. Entomoloog worden stond nooit op mijn lijstje. Ik kan me niet voorstellen dat ik wist dat het bestond. Ik tekende en schilderde de hele tijd. dinosaurussen, vogels, huisdieren en mensen. Ik was meer geïnteresseerd in het maken van kunst dan in een bepaald onderwerp. Ik heb jaren geworsteld met wat ik moest tekenen of schilderen. Ik maakte vooral portretten. Heel academische portretten.” (The Weirdshow 2023)

TWS –The level of detail in your artworks makes me think that obsession is a keyword to understanding your art. Is obsession something that you feel connected to?
MM –I feel connected though I don’t regard it as key to understanding the actual art. It has more significance with appreciating the process of making it. Creating very detailed artwork demands time and persistence. From the beginning, I liked the idea of making art that requires a high level of craft, in part, because I wanted to spend the time in the studio making it. As a holdover from my previous work, I wanted my art to be made by me, wherever possible. Given this approach, I was inspired (or forced) to dispense of hastiness and developed a patience. That patience was necessary as the work is so labor intensive. Eventually, I connected to my obsessive tendencies and channeled them as means to stay focused and productive for longer hours. (The Weird Show 2019)

"In wezen kanaliseerde ik het schrijfproces in een tekenmodus. Bij toeval stuitte ik op de metafoor die nog steeds alomtegenwoordig is in mijn werk. Ik had een foto van een vriendin die ik had genomen in een Parijs café en een zakje naalden die ik jaren daarvoor van mijn moeder had gekregen. Ik perforeerde de afdruk en speldde de stukjes terug op de originele foto. Dat was mijn ontstaans-moment. Ik voelde intuïtief aan hoe ik dat idee in verschillende zinvolle richtingen kon brengen. Zodra ik het eerste afgewerkte werk had gemaakt, beschouwde ik het als mijn benadering. Dat was belangrijk voor mij." (The Weird Show)

MM -Ik wilde het onderwerp voorbij de oppervlakte uitdrukken. Het begrijpen van de relevantie van Gestaltprincipes was belangrijk voor mijn werk. Aangezien mijn eerste serie, “Human Specimens”, portretten waren, gaven deze principes gewicht aan inhoudelijke en compositorische overwegingen. Ik bedacht de term “biografisch DNA” om individuele elementen in het werk te beschrijven. Ik heb de composities zo uitgebalanceerd dat de werken zowel van dichtbij als van veraf betekenisvol kunnen worden ervaren - een verzameling details. Ik blijf manieren vinden om inhoud, compositie en metafoor te gebruiken om onderwerpen visueel weer te geven op manieren die uitnodigen tot aandacht voor detail, maar dat niet noodzakelijkerwijs vereisen. (The Weird Show)

Enkele bedenkingen:

De manipulatie van ‘het beeld’ is van alle tijden. Een bestaand beeld nodigt uit tot reactie. Dat kan gaan van een speels van kledij voorzien tot het vrij ruw demaskeren van staatskunst door er duidelijke ‘aantekeningen’ of ‘vervormingen’ op aan te brengen. Het familiale borstbeeld van Guido Gezelle liet menig gast schrikken die het ’s avonds in zijn sponde aantrof, het groen getinte vrij grote hoofd net zichtbaar boven de dekens.

Het biografisch DNA vond ik een mooi begrip om vanuit individuele onderdelen een nieuw beeld samen te stellen waarin die binnenkant ook innerlijke essenties of verbanden zichtbaar zou kunnen uitdrukken.

De oude drang tot verzamelen mag best de basis van wetenschappelijk en artistiek werk zijn. Hun verwantschap biedt ruimte om de ‘binnenkant’, ook ‘essenties’ genoemd, te duiden in een wereld waarin vooral de buitenkant en de geschatte waarde van belang schijnt te zijn. En het speelse is helemaal op zijn plaats in deze ernstige tijden. Het uitvoerig handwerk heeft zijn tijd nodig om gevonden, dienstbaar gemaakt en gemonteerd te worden. Het kan een antwoord zijn op de snelle digitale knip- en plaktechnieken om nog maar van dito mengmogelijkheden (A.I.) te zwijgen. De overdadigheid kan wel eens voor discussie zorgen.

Mapes begint elk werk met onderzoek naar het onderwerp en de materialen, en in veel van zijn meest recente werken staan muzen centraal, zoals modeontwerpster Emilie Louise Flöge die de levenslange metgezel van Gustav Klimt was. “Ik heb studies gemaakt, werken op kleinere schaal die me in staat stellen om na te denken over compositorische benaderingen voor grotere werken,” zegt hij over de serie. “Het verbindt het verleden met het heden op een heel persoonlijke manier. Een muze-vibe is geïnspireerd door het uitpluizen van de kunstgeschiedenis om onderwerpen te vinden die  met mij  en mijn werkproces resoneren.” (ibidem)

bezoek;

https://www.krausegallery.com/michael-mapes

Michael Mapes: Searching for the subject beyond the surface

Bezoek de website van Michael Mapes:

https://www.room62.com/

“Ik heb altijd van het uiterlijk van de wetenschap gehouden. Het uiterlijk kennen was makkelijker dan de wetenschap kennen. De esthetiek van de wetenschap, waarmee ik creatieve vrijheden neem, werd de metafoor in veel van mijn werk. Het meeste van mijn kunst wordt, op verschillende manieren en in verschillende mate, gezien door de lens van deze wetenschappelijke metafoor – Gestaltpsychologie, entomologie, forensische wetenschap, biologie. De pseudowetenschappelijke compositorische benadering is een effectieve ingang om te inspireren tot verdere beschouwing van het werk. Het feit dat het zo gedetailleerd is, zet aan tot onderzoek en nadenken – een soort reverse engineering van mijn reverse engineering. Dat kan belangrijk zijn bij het maken van het werk, maar ook om mensen te inspireren er tijd aan te besteden.” ( Michael The Weird show)