2336695928

Beste Heer Dumortier,

Wie draagt er geen verdriet mee in zijn leven?
Wie heeft er geen onvervulde liefdes of trauma’ s van allerlei afmetingen?
De oververwende mens van deze tijd kan voor de eerste beste wind die hij niet kan laten een noodnummer bellen, zijn buurman aanklagen en een witte beweging op gang brengen.
Een volwassen mens bestuurt zo goed en zo kwaad mogelijk zijn eigen leven, past zich aan, verwerkt, en vooral…relativeert.

Om u dichter bij mijn bedoeling te brengen stuur ik hierbij een foto uit mijn kindertijd.
Ik ben niet dat jongetje op het paard, maar ik vond de foto tussen een collectie memorabilia van verre ooms en tantes.
De Silversteins hebben een zwervend bestaan geleid zoals mijn naam dat doet vermoeden.
Maar als kind vond ik deze foto werkelijk intrigerend omdat ik niet wist of het paard ECHT was terwijl ik naarmate ik ouder werd heel goed het canvas, het doek van het landschap kon onderscheiden en dus zeker niet met een heus vergezicht te doen had.
Maar hoe was dat paard in de studio gekomen, of was het paard een opgevuld wezen, en tenslotte: was het jongetje wel echt?

Ik kon urenlang naar de foto kijken en mij verdiepen in deze vragen.
Wie is er echt?
En zou je vanuit dat zogenaamde “echte” onecht worden, met andere woorden: zou het jongetje op een dag ook gewoon een geschilderd jongetje op een doek kunnen zijn?
Zou je dus kunnen transformeren naar wat wij levenloos noemen, maar wat waarschijnlijk een heel ander leven leidt?
Zo zou ik kunnen verdwijnen in een schilderij, niet door erin te springen zoals een aantal kinderverhalen al hebben geprobeerd, maar door een deel van haar te worden, door het leven van dat schilderij tot het mijne te maken.
Ik hoop dat ik u hiermee een stap dichter bij mijn werkelijk doel heb gebracht.

Uw genegen Theodore Silverstein