1907183229

Beste Theodore

Uiteraard kan men bij de geboorte van een kind uitroepen horen als: de ogen van zijn vader, de mond van zijn moeder, en ander fraais.
Ik wil de genetica niet ontkennen.
Tenslotte is het om het overleven van onze genen te doen, en ik zie ook wel dat de manier waarop wij dat overleven gestalte geven vaak een onhandige camouflage is van zelf verzonnen etiek die de machthebbers kan bekoren.

We laten ons dan ook graag verleiden tot “de wederkomst” waarmee wij niet alleen smachtend uitkijken naar de uiteindelijke Verlosser, maar ook onszelf een tweede of zoveelste kans gunnen.
De poes in huis, het vliegje of de adelaar in de steenblauwe lucht, het zal je lot maar wezen na een gezapig leven als kroonpretendent of makelaar in koffie.

Onzichtbaar worden is dus een veranderen van status of van biologishe eigenschappen want de toekomst als kiezelsteen zal niet dadelijk iemand aantrekken.
Ik denk dat we moedig het lot van de kortstondige doortocht in het overleven der genen moeten dragen en als mijn vak dan troost mag bieden bij opgelopen desillussies, dan mag ik daar al zeer tevreden over zijn.

Onze zichtbaarheid is so wie so erg beperkt als we naar de sterren kijken en het licht waarnemen dat enkele duiznden jaren gelden daar vertrokken is en nu pas hier wordt waargenomen terwijl de bron al lang uit elkaar is gespat om het woord uitdrogen niet verkeerd te gebruiken.
Maak u dus wat minder zorgen om uw zichtbaarheid en krom de rug waarop de lading der dagen rust.

Uw tegemoetkomende Dumortier, psychiater.