907_ea15b620b0b3e20f52e06ff33d4ae466

Herinner je de man met het karretje, de borstels en de schep met lange steel. Straatveger.
In burgerlijke huishoudens werd met dit beroep gedreigd bij ontstentenis aan goede schoolresultaten terwijl “bij de vuilkar werken” ook erg in was als voorbeeld van laagste sociale laddersport.

Nu schuimen allerlei mobiele stofzuigers de straten af en worden functies als milieu-arbeiders, onderhoudstechnici gebruikt om de straten proper te houden. Kinderen zouden er voor vechten om met zo’n jet stofzuigdinges te mogen rondrijden.

Die dingen maken echter lawaai, zeker als de onderhoudstechnicus onder je raam bezig is en het ding lustig laat doordraaien terwijl hij iets verderop een praatje staat te maken.

Je zou nu aan de bevolking een vraag kunnen stellen of wij dat lawaai wel willen?
U zult met mij het antwoord kennen.
Neen, dat willen we niet.
De vraag zou ook kunnen zijn of we propere straten willen.
Ja, die willen we wel.
En of we daar in de eerste plaats ZELF iets aan kunnen doen.
Hmmm.

Verkeerde vragen stellen bij een volksraadpleging zorgt voor op voorhand bekende antwoorden.
Nu kun je natuurlijk alles op alles zetten om straatveegmachines minder lawaaierig te maken, maar een voorlichtingscampagne en een scholenprogramma rondom het aandeel van ieder burger in het proper houden van publieke ruimtes lijkt me toch een stap verder dan het uitschrijven van een publieke aanbesteding waarin de minst lawaaierige wint.

Het is een grote kunst de juiste vragen te stellen.
Ma Europa heeft al zo’n ritje op de stier eerst op en daarna achter de rug.
Bind haar nu niet opnieuw vast met ja of neen stemmen over het te veel aan lawaai want we zijn intussen met velen. Misschien komt het beest niet meer terug en kunnen we onze tijd verdoen met op ons ma te roepen.
De vierentwintig of meer geitjes van Europa kunnen altijd weer de werkeloosheid oplossen door voor iedere straat een karretje met keerder te voorzien.