hortus conclusus (236)

239_89be80777b94c79bc84df8d1407ff8a8

“Iedere maand ziet een vrouw haar vrije wil opnieuw het onderspit delven.
De menstruatie werd vroeger in het Engels ‘the curse’, de vloek genoemd, een toespeling op de verbanning uit het paradijs waarbij de vrouw om Eva’ s zonde werd veroordeeld tot een pijnlijke bevalling.”

Menstruatie, menstruatiebloed, het was in de meeste culturen met veel taboes omgeven.
Orthodoxe joodse vrouwen moeten zich nog steeds na de onreinheid van de menstruatie wassen in de mikwe, het rituele bad.

“Vrouwen hebben altijd de symbolische last gedragen van de onvolmaaktheid van de man, van het feit dat hij geworteld is in de natuur.
Menstruatiebloed is bezoedeling, de moedervlek van de erfzonde, het vuil dat bij de transcendentale religie van de mens moet worden afgewassen.”

En zegt Paglia, het is niet alleen het bloed, maar de stukjes weefsel, de kwallige moederkoekachtige organismen uit de vrouwelijke zee die ons verontrusten.
Dat is de chtonische baarmoeder waaruit we allemaal zijn voortgekomen.
We voelen allemaal een evolutionaire walging van slijm, onze biologische oorsprong.
“het is het lot van de vrouw iedere maand geconfronteerd te worden met de afgrond van tijd en wezen, die afgrond die zij zelf is.”

Men heeft met de schuldige vinger naar de bijbel gewezen omdat daar de vrouw als schuldige wordt aangeduid in het kosmische drama van de mens.
“Maar door een mannelijke medeschuldige mee op te voeren, de slang, de vijand van God, draait het boek Genesis om de feiten heen en drijft de vrouwvijandigheid niet ver genoeg.
De bijbel ontwijkt defensief de ware tegenstander van God, de chtonische natuur. De slang is niet buiten Eva maar in haar.
Zij is de tuin EN de slang.

“De emancipatiebewegingen van onze tijd ruimen de stereotypen uit de weg die de sociale vooruitgang van de vrouw belemmeren en weigeren het daemonische van de voortplanting te erkennen.
De natuur is slangachtig van aard, een bed kronkelende ranken van klim-en hangplanten, zoekende tastende vingers van rottend organisch leven, iets wat Wordsworth ons “mooi” heeft leren noemen.
Biologen hebben het over het reptielenbrein van de mens, het oudste gedeelte van ons zenuwstelsel, een overblijfsel uit de oertijd, toen het doodde om te overleven.
Ik durf zelfs beweren dat een vrouw die aan premenstruele spanningen lijdt geneigd is kortaf te zijn of zeer driftig wordt, signalen opvangt uit dat reptielenbrein.
In haar wordt de latere weerspannigheid van de mens manifest.
De hel breekt los, de hel van de chtonische natuur die door het eigentijdse humanisme ontkend en onderdrukt wordt.
In iedere vrouw met premenstruele spanningen die probeert zich te beheersen, bestrijdt de luchtcultus de aardcultus.”

En nu komen we terug waar we daarstraks vertrokken zijn:

“De mythologische identificatie van de vrouw met de natuur is juist.
De mannelijke bijdrage tot de voortplanting is kortstondig en van voorbijgaande aard.
Maar de vrouw is daemonisch compleet, als ontologische eenheid heeft ze niets en niemand nodig.Haar lichaam is een ommuurde tuin, de middeleeuwse hortus conclusus waar de natuur haar duivelse toverij bedrijft.
De vrouw is de oerschepper, de echte Eerste beweger.
Zij maakt van een klodder afval een zich steeds verbeidend web van bewust leven, dat zweeft aan de slangachtige navelstreng waarmee zij iedere man aan het lijntje houdt.”

Feministen beweren dat vrouwelijke archetypen door mannen bedachte politiek gemotiveerde vervalsingen zijn. Een erg simplistische redenering.
De historische afkeer van de vrouw heeft een rationele grond: walging van de geëigende reactie van de ratio op de grofheid van de zich voortplantende natuur.
Rede en logica zijn, bij de gratie van angst, het domein van Apollo, de voornaamste god van de luchtculten.
Ik zal aantonen dat de westerse persoonlijkheid en de westerse verworvenheden, ten goede of ten kwade, goeddeels apollinisch van aard zijn.

de grote tegenstander van Apollo, Dionysus, is heerser over het chtonische, met de vruchtbare vrouwelijkheid als eerste wet.

En nu kun je je afvragen of de gelijkwaardigheid van het mannelijke en het vrouwelijke inde symboliek van het verre oosten cultureel even efficiënt was als de hiërarchische positie van het mannelijke boven het vrouwelijke in het Westen.
Van welk systeem heeft de vrouw uiteindelijk meer voordeel gehad?
De westerse wetenschap en industrie hebben de vrouw van slavernij en gevaren bevrijd.
Huishoudelijk werk wordt door machines gedaan. de vruchtbaarheid wordt beheerst door de pil.
Bevallen is niet langer een dodelijk risico.
En de apollinische lijn van de westerse rationaliteit heeft de moderne agressieve vrouw voortgebracht die kan denken als een man en aanstootgevende boeken kan schrijven.

De spanningen en het antagonisme in de westerse metafysica hebben de hoge geestesvermogens van de mens enorm ontwikkeld.
De westerse cultuur berust voor een groot gedeelte op een vertekening van de realiteit, maar de realiteit MOET ook vertekend worden, d.w.z. aangepast aan de verbeeldingskracht.
het apollinische heeft ons tot grote hoogten gevoerd.

En dat is dan de derde stap.
Volgende dagen zullen w het over de daemonische archetypes van de vrouw hebben, met de FEMME FATALE als hoofdmoot. (deze schim van het slechte geweten van het Westen ten opzichte van de natuur)


zwangerschap,en dat “wonder” van de geboorte (235)

109_771fd7a46709236549aa8983d7286ee5

“De cycli van de natuur zijn de cycli van de vrouw.
De biologische vrouwelijkheid is een opeenvolging van zich telkens herhalende cirkels die op het zelfde punt beginnen en eindigen.”

De vrouw hoeft niets te worden, alleen maar te zijn.
En haar stabiliteit is de voor de man een groot obstakel want ze blokkeert zijn zoeken naar een eigen identiteit.
Hij moet zich van haar bevrijden, zich losmaken van haar en als hij dat niet doet zal hij weer in haar opgaan.

De hereniging met de moeder noemt Paglia een sirenenzang die door ons fantasieleven rondspookt.
Eens was er de totale gelukzaligheid, nu alleen de strijd.
Dat Lost Paradise is gebouwd op die vage herinneringen aan het leven voor de traumatische scheiding bij de geboorte.

De westerse opvatting van de geschiedenis als drijvende kracht naar de toekomst, een idee van de Voorzienigheid die zijn climax vindt in de komst van de Messias is een mannelijke formulering.
“Ik meen dat geen vrouw dergelijk idee had kunnen ontwikkelen, want het onttrekt zich aan de cyclische aard van de vrouw waarin de man voor geen prijs gevangen wil raken.

Mannen willen een evolutie met een happy ending, een fallische piekervaring.
Mannen weten waarom. (ah ja?)

Een vrouw droomt niet van een transcendentale of historische mogelijkheid om aan de natuurlijke cyclus te ontkomen omdat zijzelf die cyclus is.
Getrouwd zijn met de maan, de maand, menses, menstruatie.

“In de Oudheid wist men dat de vrouw gebonden is aan de kalender van de natuur, een vaste afspraak die ze niet kan afzeggen.
De vrije wil is de hybris, de hoogmoed want (tot kort) heeft de vrouw zich niet tot een geloof in een vrije wil laten verleiden.

“Hoe meer de vrouw naar persoonlijke identiteit en autonomie streeft, hoe meer zij haar verbeeldingskracht ontwikkelt, des te zwaarder zal haar strijd met de natuur zijn- dus met de onverbiddelijke fysieke wetten van haar eigen lichaam.
En hoe meer de natuur haar ook zal straffen: waag het niet je te bevrijden! je lichaam behoort jou niet toe.”

En die natuur bekommert zich niet om het individu, alleen om de soort.
Het vrouwelijke lichaam is een chtonische machine, onverschillig ten opzichte van de geest die het bewoont.

“In organische zin heeft het slechts één opdracht: zwangerschap, kortom datgene wat velen onder ons juist levenslang proberen te voorkomen.”

Zwangerschap, zegt Paglia, toont het deterministisch karakter van de vrouwelijke seksualiteit aan.
Het lichaam en de identiteit van iedere zwangere vrouw wordt overgenomen door een chtonische kracht waarop zij geen greep heeft.
Bij een gewenste zwangerschap is dat een offer dat de vrouw graag zal brengen, bij een ongewenste zwangerschap door verkrachting of een ongelukje, is het een verschrikking.
“De ongelukkige vrouwen die het overkomt, kijken rechtstreeks in het duistere hart van de natuur.
Want een foetus is een goedaardige tumor, een vampier die moet stelen om te kunnen blijven leven.
Het zogenaamde wonder van de geboorte is gewoon een kwestie van de natuur die haar zin krijgt.”

En dat is een tweede stap. Verder?


één stap vooruit: vrouw en natuur (234)

044_d1129acf37896a8c9a0857fbf9b277a8

Wil ik nog te vlug thuis zijn?

Goed, laten we dan met kleine berichtjes werken om het over vrouwen te hebben, of over vrouwelijkheid, mannen dus niet uitgesloten.

Eerste stap:

Vrouw en natuur.
Deze identificatie noemt Paglia de meest verontrustende en problematische aspect van de historische kwestie.
Feministen zeggen: neen, die relatie heeft niet bestaan, het is een mythe.
Met Paglia durf ik beweren: het is een werkelijkheid.

Zijn allerlei soorten filosofie, kunst en wetenschap, politiek door mannen uitgevonden?
Ja.
Heeft de vrouw het recht te grijpen wat ze grijpen kan en met de man te wedijveren op zijn eigen voorwaarden?
Best mogelijk.

Maar er zijn grenzen aan wat een vrouw aan zichzelf en haar betrekkingen met een man kan veranderen, zegt Paglia.
ieder mens moet de strijd met de natuur aanbinden maar die strijd is voor de ene sekse al zwaarder dan voor de andere.

Met wat geluk betekent dat geen beperking van de prestaties van de vrouw, dat wil zeggen van haar verrichtingen in de door de man gecreëerde maatschappelijke context.
Maar dat betekent wel een beperking van de erotiek, dat wil zeggen van ons fantasieleven in de seksuele context, die de sociale context soms wel overlapt, maar daar niet identiek aan is.

Aldus Camille paglia.Nu naar boven voor stap twee.