109_771fd7a46709236549aa8983d7286ee5

“De cycli van de natuur zijn de cycli van de vrouw.
De biologische vrouwelijkheid is een opeenvolging van zich telkens herhalende cirkels die op het zelfde punt beginnen en eindigen.”

De vrouw hoeft niets te worden, alleen maar te zijn.
En haar stabiliteit is de voor de man een groot obstakel want ze blokkeert zijn zoeken naar een eigen identiteit.
Hij moet zich van haar bevrijden, zich losmaken van haar en als hij dat niet doet zal hij weer in haar opgaan.

De hereniging met de moeder noemt Paglia een sirenenzang die door ons fantasieleven rondspookt.
Eens was er de totale gelukzaligheid, nu alleen de strijd.
Dat Lost Paradise is gebouwd op die vage herinneringen aan het leven voor de traumatische scheiding bij de geboorte.

De westerse opvatting van de geschiedenis als drijvende kracht naar de toekomst, een idee van de Voorzienigheid die zijn climax vindt in de komst van de Messias is een mannelijke formulering.
“Ik meen dat geen vrouw dergelijk idee had kunnen ontwikkelen, want het onttrekt zich aan de cyclische aard van de vrouw waarin de man voor geen prijs gevangen wil raken.

Mannen willen een evolutie met een happy ending, een fallische piekervaring.
Mannen weten waarom. (ah ja?)

Een vrouw droomt niet van een transcendentale of historische mogelijkheid om aan de natuurlijke cyclus te ontkomen omdat zijzelf die cyclus is.
Getrouwd zijn met de maan, de maand, menses, menstruatie.

“In de Oudheid wist men dat de vrouw gebonden is aan de kalender van de natuur, een vaste afspraak die ze niet kan afzeggen.
De vrije wil is de hybris, de hoogmoed want (tot kort) heeft de vrouw zich niet tot een geloof in een vrije wil laten verleiden.

“Hoe meer de vrouw naar persoonlijke identiteit en autonomie streeft, hoe meer zij haar verbeeldingskracht ontwikkelt, des te zwaarder zal haar strijd met de natuur zijn- dus met de onverbiddelijke fysieke wetten van haar eigen lichaam.
En hoe meer de natuur haar ook zal straffen: waag het niet je te bevrijden! je lichaam behoort jou niet toe.”

En die natuur bekommert zich niet om het individu, alleen om de soort.
Het vrouwelijke lichaam is een chtonische machine, onverschillig ten opzichte van de geest die het bewoont.

“In organische zin heeft het slechts één opdracht: zwangerschap, kortom datgene wat velen onder ons juist levenslang proberen te voorkomen.”

Zwangerschap, zegt Paglia, toont het deterministisch karakter van de vrouwelijke seksualiteit aan.
Het lichaam en de identiteit van iedere zwangere vrouw wordt overgenomen door een chtonische kracht waarop zij geen greep heeft.
Bij een gewenste zwangerschap is dat een offer dat de vrouw graag zal brengen, bij een ongewenste zwangerschap door verkrachting of een ongelukje, is het een verschrikking.
“De ongelukkige vrouwen die het overkomt, kijken rechtstreeks in het duistere hart van de natuur.
Want een foetus is een goedaardige tumor, een vampier die moet stelen om te kunnen blijven leven.
Het zogenaamde wonder van de geboorte is gewoon een kwestie van de natuur die haar zin krijgt.”

En dat is een tweede stap. Verder?