239_89be80777b94c79bc84df8d1407ff8a8

“Iedere maand ziet een vrouw haar vrije wil opnieuw het onderspit delven.
De menstruatie werd vroeger in het Engels ‘the curse’, de vloek genoemd, een toespeling op de verbanning uit het paradijs waarbij de vrouw om Eva’ s zonde werd veroordeeld tot een pijnlijke bevalling.”

Menstruatie, menstruatiebloed, het was in de meeste culturen met veel taboes omgeven.
Orthodoxe joodse vrouwen moeten zich nog steeds na de onreinheid van de menstruatie wassen in de mikwe, het rituele bad.

“Vrouwen hebben altijd de symbolische last gedragen van de onvolmaaktheid van de man, van het feit dat hij geworteld is in de natuur.
Menstruatiebloed is bezoedeling, de moedervlek van de erfzonde, het vuil dat bij de transcendentale religie van de mens moet worden afgewassen.”

En zegt Paglia, het is niet alleen het bloed, maar de stukjes weefsel, de kwallige moederkoekachtige organismen uit de vrouwelijke zee die ons verontrusten.
Dat is de chtonische baarmoeder waaruit we allemaal zijn voortgekomen.
We voelen allemaal een evolutionaire walging van slijm, onze biologische oorsprong.
“het is het lot van de vrouw iedere maand geconfronteerd te worden met de afgrond van tijd en wezen, die afgrond die zij zelf is.”

Men heeft met de schuldige vinger naar de bijbel gewezen omdat daar de vrouw als schuldige wordt aangeduid in het kosmische drama van de mens.
“Maar door een mannelijke medeschuldige mee op te voeren, de slang, de vijand van God, draait het boek Genesis om de feiten heen en drijft de vrouwvijandigheid niet ver genoeg.
De bijbel ontwijkt defensief de ware tegenstander van God, de chtonische natuur. De slang is niet buiten Eva maar in haar.
Zij is de tuin EN de slang.

“De emancipatiebewegingen van onze tijd ruimen de stereotypen uit de weg die de sociale vooruitgang van de vrouw belemmeren en weigeren het daemonische van de voortplanting te erkennen.
De natuur is slangachtig van aard, een bed kronkelende ranken van klim-en hangplanten, zoekende tastende vingers van rottend organisch leven, iets wat Wordsworth ons “mooi” heeft leren noemen.
Biologen hebben het over het reptielenbrein van de mens, het oudste gedeelte van ons zenuwstelsel, een overblijfsel uit de oertijd, toen het doodde om te overleven.
Ik durf zelfs beweren dat een vrouw die aan premenstruele spanningen lijdt geneigd is kortaf te zijn of zeer driftig wordt, signalen opvangt uit dat reptielenbrein.
In haar wordt de latere weerspannigheid van de mens manifest.
De hel breekt los, de hel van de chtonische natuur die door het eigentijdse humanisme ontkend en onderdrukt wordt.
In iedere vrouw met premenstruele spanningen die probeert zich te beheersen, bestrijdt de luchtcultus de aardcultus.”

En nu komen we terug waar we daarstraks vertrokken zijn:

“De mythologische identificatie van de vrouw met de natuur is juist.
De mannelijke bijdrage tot de voortplanting is kortstondig en van voorbijgaande aard.
Maar de vrouw is daemonisch compleet, als ontologische eenheid heeft ze niets en niemand nodig.Haar lichaam is een ommuurde tuin, de middeleeuwse hortus conclusus waar de natuur haar duivelse toverij bedrijft.
De vrouw is de oerschepper, de echte Eerste beweger.
Zij maakt van een klodder afval een zich steeds verbeidend web van bewust leven, dat zweeft aan de slangachtige navelstreng waarmee zij iedere man aan het lijntje houdt.”

Feministen beweren dat vrouwelijke archetypen door mannen bedachte politiek gemotiveerde vervalsingen zijn. Een erg simplistische redenering.
De historische afkeer van de vrouw heeft een rationele grond: walging van de geëigende reactie van de ratio op de grofheid van de zich voortplantende natuur.
Rede en logica zijn, bij de gratie van angst, het domein van Apollo, de voornaamste god van de luchtculten.
Ik zal aantonen dat de westerse persoonlijkheid en de westerse verworvenheden, ten goede of ten kwade, goeddeels apollinisch van aard zijn.

de grote tegenstander van Apollo, Dionysus, is heerser over het chtonische, met de vruchtbare vrouwelijkheid als eerste wet.

En nu kun je je afvragen of de gelijkwaardigheid van het mannelijke en het vrouwelijke inde symboliek van het verre oosten cultureel even efficiënt was als de hiërarchische positie van het mannelijke boven het vrouwelijke in het Westen.
Van welk systeem heeft de vrouw uiteindelijk meer voordeel gehad?
De westerse wetenschap en industrie hebben de vrouw van slavernij en gevaren bevrijd.
Huishoudelijk werk wordt door machines gedaan. de vruchtbaarheid wordt beheerst door de pil.
Bevallen is niet langer een dodelijk risico.
En de apollinische lijn van de westerse rationaliteit heeft de moderne agressieve vrouw voortgebracht die kan denken als een man en aanstootgevende boeken kan schrijven.

De spanningen en het antagonisme in de westerse metafysica hebben de hoge geestesvermogens van de mens enorm ontwikkeld.
De westerse cultuur berust voor een groot gedeelte op een vertekening van de realiteit, maar de realiteit MOET ook vertekend worden, d.w.z. aangepast aan de verbeeldingskracht.
het apollinische heeft ons tot grote hoogten gevoerd.

En dat is dan de derde stap.
Volgende dagen zullen w het over de daemonische archetypes van de vrouw hebben, met de FEMME FATALE als hoofdmoot. (deze schim van het slechte geweten van het Westen ten opzichte van de natuur)