221_8afd7631fafa72f98f061ab88bc6458b

En om Camille terug aan het woord te laten, deze voorlopig laatste bijdrage.
De rest vind je in het boek:
“Het seksuele masker, kunst, seksualiteit en decadentie in de westerse beschaving”, Prometheus Amsterdam 1992”
Het is een vrij dik boek waarmee je iemand op allerlei manieren “te lijf” kunt gaan.

De verdedigingsmiddelen van de man dus.
“De man is seksueel in verschillende gebieden ingedeeld.
Genitaal is hij veroordeeld tot een eeuwig lineair patroon van focus, doel, gerichtheid.
Hij moet leren richten.
Zonder dat zou hij bij het urineren of ejaculeren zichzelf en zijn omgeving bevuilen al s een klein kind.
De erotiek van de vrouw is verspreid door haar hele lichaam.
Haar behoefte aan een voorspel is en blijft een beruchte bron van misverstanden tussen de beide seksen.
De concentratie van de man op het genitale is een beperking, maar ook een intensivering.
Hij valt ten prooi aan oncontroleerbare ups en downs. De mannelijke seksualiteit is inherent manisch-depressief van aard.(…) Mannen bevinden zich in een voortdurende toestand van seksuele spanning en onrust, ze worden continu opgejaagd door hun hormonen.
Zowel in het seksuele als in het dagelijkse leven worden ze steeds voortgedreven-hun eigen ik en hun lichaam voorbij.
Ergens voorbij zijn betekent: niet meer in het centrale middelpunt van het leven staan.
Mannen weten dat zij seksuele bannelingen zijn.
Zij zwerven over de aarde opzoek naar bevrediging, hunkerend en verachtend en nooit verzadigd.
Een vrouw hoeft hen dat rusteloze zoeken niet te benijden.

De mannelijke genitale metafoor is er een van concentratie en projectie.
De natuur geeft de man concentratie om hem te helpen zijn vrees te overwinnen.
De man benadert de vrouw in uitbarstingen van krampachtige concentratie.
Daardoor krijgt hij het waanidee dat hij de oermysteries die hem hebben voortgebracht tijdelijk beheerst.
Hij ontleent er de moed aan om weer terug te komen.
Seks is voor de man metafysisch, voor de vrouw niet.
Vrouwen hoeven door middel van seks geen probleem op te lossen.
Lichamelijk en geestelijk zijn zij zichzelf genoeg.
De natuur heeft de man gezegend met een zalige onbewustheid van zijn eigen belachelijkheid.
Zijn doelgerichtheid is zowel een gave als een last.
Bij de mens is de seksuele concentratie het instrument waarmee de man de gevaarlijke chtonische overvloed aan emotie en energie, die ik met de vrouwelijke natuur identificeer, verzamelt en met geweld fixeert.
In de seksualiteit wordt de man de kloof ingedreven die hij juist tracht te ontvluchten.
Hij maakt de reis naar het niet-zijn en weer terug.

Door concentratie via projectie overal voorbij, tot in het onbekende.
De mannelijke projectie van erectie en ejaculatie is het paradigma van alle culturele projectie en conceptualisering- van kunst en filosofie tot fantasie, hallucinatie en obsessie.
Vrouwen hebben altijd minder geconceptualiseerd, niet omdat mannen hen daarvan hebben weerhouden, maar omdat vrouwen dat niet nodig hebben om te kunnen bestaan.

De metaforen van concentratie en projectie van de man zijn echo’ s van zowel lichaam als geest.
Zonder die concentratie en projectie zou hij hulpeloos staan tegenover de macht van de vrouw.
En zonder die dingen zou de vrouw de hele schepping allang hebben geabsorbeerd. Er zou geen cultuur zijn, geen systeem, geen piramides van de ene hiërarchie op de andere.
De aardculten moeten het wel afleggen tegen de luchtculten als de geest zich ooit wil vrijmaken van de materie.
De androgynie, die door sommige feministen wordt gepropageerd als een pacifistische blauwdruk voor een seksuele utopie, hoort eerder bij het contemplatieve dan bij het actieve leven.
Het is het aloude prerogatief van priesters, sjamanen en kunstenaars.
De feministen hebben de androgynie gepolitiseerd als wapen tegen het masculiene principe, maar het is de uitschakeling van de mannelijke concentratie en projectie.

Als de seksuele fysiologie het patroon levert voor onze perceptie van de wereld, wat is dan de oermetafoor van de vrouw?
Dat is het “mysterie”, het verborgene.
De seksualiteit van de vrouw is met geheimzinnigheid omgeven.
Het lichaam van de vrouw bevat een cel van de oernacht, waar alle kennis, alle wetenschap ophoudt.
Erotische dansen door mannen zijn niet te vergelijken met bijvoorbeeld de striptease, een rituele dans van heidense origine.
Bij vrouwen blijft ook bij het einde van haar dans nog steeds iets verhuld, namelijk de chtonische duisternis waaruit wij voortkomen.


De stap naar de Kunst vind ik zo boeiend dat ik er een volgende keer nog één bijdrage aan wil wijden, want deze vrouw heeft pit en inzicht, en het was 1992 toen haarboek furore maakte, en nu, 13 jaar later lijkt het wel alsof zijn teruggekeerd naar de jaren vijftig.
Ook die terugval zal later een bijdrage waard zijn.