Ik beloofde je een ander verhaal in de Tilton Gallerie, Manhattan, New York.

Hier is er een overzichtstentoonstelling ter gelegenheid van de vijftig jaar van kunstenaar Joe Coleman wiens zelfportret mijn bijdrage opent.

Er zijn mensen wiens leven het onderwerp vormt van hun kunst.
Al vraag ik me steeds af of dat leven in die intensiteit is geleefd als ze ons voorgeven in hun werk, maar tenslotte is dat een vraag die niet meer meetelt eens je probeert via hun werk in dat leven rond te dwalen.
Het leven blijft tenslotte een droom wist Calderon de la Barca al, en met zijn moeder uit Mons-Bergen kon hij het weten.
Een nachtmerrie is ook een droom.

Ik laat de kunstenaar zelf aan het woord:

“I was born in Connecticut, number 99 Ward Street on the 11th month of the 22nd day of the year ’55. It’s fascinating for me because everything is double. It was a house that was across the street from the cemetery. The house itself, the foundation was built in the 1700s, so it had these wide floorboards and had this kind of comforting, haunted atmosphere to it.”

Voeg daarbij een vader verslaafd aan alcohol en geweld, een Ierse katholieke net geëxcommuniceerde moeder, en alle elementen uit het schilderij zijn aanwezig.

Hij komt terecht in een school voor ‘disturbed children’, speelt op het kerkhof en wordt gefascineerd door de Bijbel.

“I was raised an Irish Catholic and lived across the street from a cemetery. The themes of morality, disease, suffering, masochism, sadism and violence in my work can be traced to my childhood experiences and an early fascination with the Bible.
Many of my first sexual thoughts were inspired by the violent and sexy stories fom the Bible. I experienced alot of fear and confusion about The Bible, but one thing was becoming clear: there was something holy about violence and suffering.
My earliest efforts at art were pencil drawings of the stations of the cross interspersed with images of burnings and stabbings that I did around the age of eight. I used a bright red crayon to color the blood in. My introduction to painting came through a book about Hieronymous Bosch which had tip-in color plates of details of his paintings (much like the book you are now holding) THE MAN OF SORROWS is my tribute to Bosch who I feel a strong kinship with.”

96e77-dyn006_original_432_580_jpeg_20344_d6bd31234b7dcf77da8134588b70bbce

Hij vertrekt naar New York waar hij nu nog leeft en werkt, maar blijft buiten de kunst-scène, werkt als maximalist-minimalist, gewapend met een juweliersbril waarmee hij heel minitieus lijntje voor lijntje zijn hedendaagse iconen schildert.

Hij werd uit de school for visual arts buitengezet.
Zijn leraars noemden hem een ‘fascist’ en een ‘schizophrenic’.

Hij was bekend om zijn performances met ontploffingen en werd zelfs in Engeland aangehouden omdat hij een soort levende bom zou zijn.

311cc-dyn006_original_650_430_jpeg_20344_656301c255ca30cac767af77f2070748

Ik begrijp dan ook goed dat zijn tentoonstelling die donderdag opent in Upper East, Manhattan plaatsvindt en niet in de Chelsea-kunstzone van de stad.

Ik zag in Rotterdam een film over zijn leven: R.I.P. (Rest in Pieces) gemaakt door Robert Pejo en was dadelijk in dit vreemde leven geïntresseerd.

“Joe Coleman’s paintings are unflinching autopsies of the human condition. Wielding his single-hair brush like a scalpel, Coleman forces us to join him in a brutal project to document the frailties and cruelties of the flesh and the bizarre junctions between saint and sinner, sacred and profane, holy and horrifying.”

Een van zijn mooiste werken is dit dubbelportret: Mommy and Daddy waarin de gespletenheid van zijn kinderjaren en jeugd duidelijk wordt.

f4e12-dyn006_original_347_450_jpeg_20344_5b953f6b2588be9b8e4669f9c24d04db

‘Like Bosch, my fear is too great. I need to clarify it, border it and surround it with icons and charms to protect me from it.From the beginning art was a way for me to render visible the visceral reality of experience. Even when my paintings had no direct religious subject, they functioned like religion to help me come to terms with the chaotic and unjust nature of existence.’

Ik hoop dat ik deur op een kier heb gezet.
Binnengaan en al dan niet thuiskomen is nu aan de geduldige lezer en kijker.

In tortured self-portraits, apocalyptic “humanscapes” and portraits of historical figures from outlaw hero John Dillinger to Gangs of New York-era mercenary Albert Hicks to outsider artist Henry Darger, Joe Coleman packs his images with fascinating information and excruciating, hallucinatory detail.