Ook al komt 9/11 (jullie zeggen 11/9) er weer aan, de New Yorkse kunst(en)wereld bruist.Bij James Cohan begint morgen een merkwaardige tentoonstelling met nieuw werk van Alison Elizabeth Taylor, en dan hebben we het niet over de filmdiva maar over een jonge vrouw die haar kijk op de Amerikaanse maatschappij niet onder stoelen of banken steekt.

Wie is van hout ?
Ik citeer de veel bekende boektitel van Jan Foudraine omdat in dit nieuwe werk de kunstenares vooral met marquetrie werkt, dunne laagjes fineer die hier de verf vervangen, een meubeltechniek die onder Lodewijk XIV zijn hoogtepunt kende en geassocieerd werd met luxe en privileges.

Mij doet het denken aan vervelende interieurs, dienborden en bezigheidstherapie.
Maar zij gebruikt dit medium om de onderliggende lagen van de Amerikaanse cultuur te duiden: herten langs de weg.
vanuit de auto wordt een wapen op hen gericht.
The deer hunter.

‘The people in her works live out their lives in the culturally barren subdivisions and suburban sprawl of the American west. Culture’s castaways, they indulge in modern life’s distractions: sex, video games, oversized cars, guns and drugs.’

Daar heb je ze dus allemaal op een rij.

Tegelijkertijd heb ik de indruk dat voor ‘de zuiveren’ van hart (la pureté dangereuse’) de wereld een schouwtoneel is waar zij niet bijhoren.
Ik bedoel: onze moraliserende hypocriete tijd zwaait met het vingertje in de lucht, en dat vingertje vindt in deze taferelen alleen maar zijn versterking: het wordt een arm, een hamer die ergens op wil timmeren, maar…wie is van hout?

Ik kan me niet van het gevoel ontdoen dat allerlei critici te weinig empathie opbrengen voor ons aller tekort, en juist in dit onbegrip voor elkaar ontstaat de koude, niet in de correctie van wat er mis zou lopen.

De personages zijn inderdaad van hout.
Hun kleurloosheid zet zich door in hun wezen.

Ze hebben weinig of geen kontakt met elkaar.

‘On one hand, the opulence of the medium highlights the banal and the abject in her dystopic vision of modern life. On the other hand, Taylor pays respect to the innate humanity of her characters through her choice of this extraordinarily demanding craft.’

Haar sociale commentaren zijn sterk.
Maar in mijn ogen zijn ze te veel de genoegdoening er niet bij te horen, beter te zijn.

De koude in haar werk was minder aanwezig in haar vroege oeuvre, maar hier moet juist die kleurloosheid de hardheid van de inhoud versterken.

Natuurlijk verander je de wereld niet met kunst.
Amerikanen weten dat.
Jullie in Europa geloven in de helende werking ervan, maar ik denk dat we hier helaas al een stapje verder zijn gegaan: het tekort aan toekomst wordt zichtbaar.