Je denkt: ik heb dit allemaal al gezien.
Maar heb je ’t wel gezien?
Of keerde je na een oogopslag terug in je boek of krant?
Het zichtbare is vaak het meest ongeziene.

Werk van DEBRA GOERTZ, werkend in New York, gelinkt met andere grote namen als Hopper, Sorolla en Caillebotte waaraan je ook al eens een bijdrage hebt gewijd.

En natuurlijk valt je de relatie tussen foto, cinema en schilderen op.
Toen je mij langs de telefoon over je morgentochtje vertelde, moest ik aan Goertz denken.
Man brengt kleindochter naar school, wacht tot vrouw het kind naar de speelplaats heeft gebracht en ziet terwijl de andere kinderen en volwassenen aankomen.
Dat zijn inderdaad honderden uitgangspunten voor een aantal schilderijen of foto’ s.

Het zichtbare is het meest ongeziene.

‘In one way, each painting taken by itself is an attempt to reconcile the stillness of a “frozen moment” with the feeling of some passage of time, the juicy, obviously hand-manipulated surface of a painting with the myriad printed images that surround us every day.
She often explores a single subject over and over from different points of view and at different times.

Je kunt je dag zelf ook verder invullen met duizenden prenten die wel gezien hebt, maar toch ongezien bleven.

In mijn schetsboek heb ik er gisteren zo’n 45 snel omlijnd, van de hotelkamer tot de tentoonstellingen, de straat, de metro, het restaurant, de duisternis, tot ik weer terug op mijn hotelkamer was.

Hiernaast zie je Harlem-station.
De gecoupeerde man met zijn hondje moet wellicht die trein op, of haast hij zich naar de uitgang?

‘Consequently, her small panels hung together become a sort of storyboard where any change in their order will completely alter the narrative. She is also concerned with the subject of privacy which occurs again and again in her voyeuristic compositions.

Dat soort of storyboard zou iedereen kunnen maken.
Vandaag 7 september, waar ook ter wereld.
En inderdaad, je kunt vrijelijk de plaatjes verwisselen, je kunt je eigen ervaringen grondig verinnerlijken en ze een andere diepgang geven.

Wat niet gebeurd is, begint te gebeuren.
De grens tussen verlangen of afkeer en het banale is smal.
De twintowers staan nog recht, de tijd is duidelijk voor een bepaalde kalenderdag, maar de tijd is tegelijkertijd duidelijk een uitvinding, een poging om ons bewustzijn met herinnering en verwachting te verzoenen.

Het banale verliest zijn banaliteit door die andere kijk.
Dat zou je levenskunst kunnen noemen.
Het is geen escapisme.
Je beloert het leven waarin je meespeelt, al dan niet gewild, en je brengt zelf verbanden en nieuwe vragen aan.

De kleur is belangrijk, de tinten, en het veel geroemde licht.
In het licht van de tijd.
Zo verzoen je twee van de meest vluchtige elementen: tijd en licht.
En het was de heer Einstein die het verband tussen beiden duidelijk maakte en het begrip ‘energie’ er als sluitsteeen bijvoegde.

De banaliteit en de relativiteit der dingen, het leven wacht voortdurend om gezien te worden, om ont-dekt te worden.

Ik kijk, kijk en blijf kijken.