87e88-dyn001_original_437_580_jpeg_20344_f6aca7b1c01119b5ac1aea88c168f589

Meestal trekt het leven ons voorbij en beginnen wij het te be-leven in onze herinneringen.
De vraag naar de juistheid van die herinneringen doet vermoeden dat wij het heden veronachtzamen.

Als grootouder mag je vaak de dingen van alledag nog eens beleven, en je wilt de naam van je (intussen volwassen) kind roepen terwijl het haar kind is dat met de autootjes speelt en op dezelfde manier als dat vroegere kind tegen de dingen aankijkt.

5d10c-dyn001_original_323_400_jpeg_20344_82110f3e7e29cd8f314d4e3390599363

Dat is de genade van het grootouderschap.
Le temps retrouvé.

Wie niet zo lang heeft gewacht is de jonge Amerikaanse schilder (1956) PHILIP GEIGER.
Hij laat zich door de alledaagse dingen en personages rondom hem inspireren.

‘I start paintings from observation on board or canvas, thining with stand and turp using bristle brushes. I block in large relationships of color trying to state light and near and far. For me, the motif is found not set up. I search, making quick drawings in a notebook, moving myself not the objects or models. Once an idea has formed, I start directly on the support, most of the painting is completed from observation.’

Het licht dus, en de nabijheid of de verte.
En het motief vind je, voor je voeten, je moeten het niet organiseren.
Observation.

13be4-dyn001_original_400_346_jpeg_20344_c5bd54ead6ac93451fb459a1c0146ea1

Like the 18th century Dutch genre painter Vermeer, whose mysterious paintings of middle-class domestic scenes still speak to modern viewers, Geiger eschews a specific narrative in his paintings, challenging viewers to meditate on our society’s daily rituals and settings, and the meanings which may underlie seemingly mundane moments.

Dat specifiek ‘narratieve’ ontkent de schilder zelf:

I do not intend narrative in my work although people have found it there. The subject is important to me. I see my work as fiction, a moment of life in the world, found, not set up. That said, if there are expressive qualities in my work I feel that they come from the intensity and discovery of looking and forming.

‘A moment of life in the world’, daar raakt hij mijn eigen gulzigheid om al die momenten voortdurend te verzamelen en ze vaak op absurde wijze met elkaar in verband te brengen.

0b241-dyn001_original_580_433_jpeg_20344_39fec519a336dc50cc00f62db174f5e8

Intensiteit.
Ze wordt niet ontleend aan de hevigheid of de grootheid van het gebeuren.
Eeuwenlang dachten wij dat grote historische of filosofische gebeurtenissen het canvas waardig waren.
Maar Philip Geiger weet beter.
Wij leven in een schilderij, inderdaad.
Rond ons is het een wemelend actueel museum.
Nu het oog nog.
Het oog dat de modellen en de omgeving samenbrengt, hen met kleur en tonaliteit bezielt.

Je zou je kunnen afvragen waarom Geiger geen fototoestel gebruikt in plaats van penselen.
Maar ik denk niet dat hij snapshots maakt, geen onverhoedse overvallen op het dagelijkse leven.
Hij re-construeert het, hij werkt zelfs met professionele modellen, hij neemt de alledaagsheid als vertrekpunt, maar ze is als uitgangspunt een inspiratiebron en wordt dan gecondenseerd in zijn doeken, en op zo’n meesterlijke manier dat je denkt het gewone leven van alledag te mogen meemaken.

When the light is working in the painting I can work on it away from the subject inventing or completing the work. Models are paid. I do measure relationships simply but not in a systematic way. Intuitive seems to be the right word. I stop thinking when I am painting and try to let intensity carry the painting. Wholeness and thrill are what I am after.

Heel vrouwelijk dus.
De intuïtie.

d77c3-dyn001_original_400_326_jpeg_20344_0b373e993ac196f11b53ed9dc57570c6

De ‘actie’ of beter gezegd ‘de beweging’ in de doeken komt van de kinderen en de jongeren.
Volwassenen zijn verstild.
Ze wachten.
Ze lezen of zitten aan tafel.
Soms zijn er vrienden op bezoek, maar ook dan is er vaak veel stilte in de doeken aanwezig.

38e56-dyn001_original_372_500_jpeg_20344_cc601c9fcfc4f9637d680d788e25d33a

Of die verstilling iets van de personages vertelt, durf ik betwijfelen.
Het is eerder de beschouwer die de tijd heeft stil gezet, denk ik.

Ik denk aan de interieurs van Vermeer of Rysselberghe en je hoort dezelfde stilte in de kleuren.
De dingen zijn boven het moment uitgegroeid.
Ze zijn als herinnering of verlangen opgeslagen.

Want de tijd is kort.
De kinderen krijgen vlug zelf kinderen.
En het is opschuiven geblazen.

Daarom verstillen wij graag de tijd.
Zoals je kostelijke wijn naproeft, maar dan moet je hem in een tijdje onder het gehemelte houden.

Kijk rond vandaag en zorg voor veel sfeer in je leefomgeving, want daarin zullen we ons elkaar herinneren.