apres_tant_de_mort...

ik zou zo graag ophouden met sterven
maar kraaien pikken mijn ogen uit.

Zo graag zou ik niet meer dood willen zijn
maar ratten knagen mijn oren weg.

Ik zou zo graag diep willen ademen
maar octopussen maken mijn longen zwart.

Ik zou zo graag naar je toe willen zwemmen
maar noorderwinden stollen het water tot ijs.

Was ik een musje, ik kroop weg onder dode blaren
maar jankende katten werpen mij in de lucht.

Ik wilde gewoon je schuilplaats zijn, je rinkelbel
maar je moeder heeft je uit mijn armen los gescheurd.

De echte dood kan niet niet tippen aan mijn duizend doden,
mijn zwart bruidsmeisje, mijn liefste, ontferm u over mij.

Op mijn koude steen staat een lach gebeiteld,
niemand weet hoe troostend dit lange liggen kan zijn.


Dit is het eerste prentje uit mijn virtueel album.
Sorry dat het een doodsprentje is.

De mooie foto is van Bernard Faucon