dyn007_original_234_491_jpeg_20344_88a3c0ab0e02dc132d00dc2cd95eee3a

Toen je vandaag of gisteren de beelden van Aguissola zag, beoefende je een of andere manier van ‘beelden lezen’, want net zoals letters zijn beelden tekens die door het beschouwen betekenis krijgen, of loslaten.

Die lectuur is ten zeerste verbonden met de achtergrond of de cultuurstand van de beschouwer.
Ook de leeftijd speelt een rol: kinderen bekijken op een heel andere manier beelden dan volwassenen.

De tijd dat de magie van het beeld een zekere macht verleende aan de kijker en de afgebeelde zijn ziel kon verliezen, ligt nog niet zo ver van ons verwijderd.

Een anders aspect is de subjectiviteit van het beeld waarvoor de meeste monotheïstische religies schrik hebben, het beeld kan niet de godheid benaderen, laat staan vervangen (afgodsbeeld) en is dus door zijn natuur te wantrouwen.
Dat is een strekking die tot aan de beeldenstorm en waarschijnlijk tot op de dag van vandaag het wantrouwen blijft voeden tegenover de ver-beelding van bijvoorbeeld pornografische (of wat daarvoor moet doorgaan) beelden.
Het lijkt een morele veldslag, maar het is een psycho-analytisch verweer tegen de kracht van oer-beelden, prototypes waarten wij ook als ‘moderne’ mensen niet gewapend zijn, zij kunnen immers erg diepe atavistische kentrekken in ons wakker maken.

Beeld-lectuur is een ingewikkelde kwestie, en die strekt zich uit van de interpretatie van pictogrammen, over het brede veld van letters en leestekens, tot aan de lijnen, volumes en vlakken van grafische expressies.

braine3Daarom dat ik je vandaag de Franse fotograaf (of fotografische bewerker) ALIKI BRAINE voorstel, in Parijs geboren in 1972, werkend heden ten dage en levend aanwezig in Londen.

Over zijn werk zegt hij:

‘Aiming to use photography as a way of harnessing and containing expansive images of landscape, sky and water, I am concerned with showing the photograph as an object. The photographs are often cut, re-photographed, blurred, folded, or selectively enlarged, thus pulling the viewer away from the image and pointing to its surface. Although my images are all ‘originals’, and taken by me, they are treated as if they had a prior existence, through subsequent treatment they acquire a new identity. The violation of the immaculate surface aims at opening up the image and acknowledges our reading of it as object, representation and symbol. Despite these afflictions the works remain attached to the beautiful and the romantic.’

Het idee van de vorige leven van een foto vond ik heel mooi, net alsof je een doek (van een andere schilder bijvoorbeeld) zou herbewerken.
Aliki de foto een nieuwe identiteit waarin je dus ook andere manieren van beelden lezen worden aangereikt.

‘The violation of the immaculate surface’, dat klinkt heel baldadig, maar het is best mogelijk er het werk van een chirurg in te zien, die onder de oppervlakte van de huid binnendringt in de geheimen van het lichaam.

Door dat proces kun je de foto lezen als een object, als een representatie en als een symbool.
En ondanks die ingrepen moet je geen bloederige massa verwachten, maar blijft de fotograaf gehecht to the beautiful and the romantic.

De valkuilen zijn duidelijk, en menig jong kunstenaar trapt er met open ogen in bij gebrek aan inhoud en teveel aan vorm.
Hij verwart effecten met affecten, en met eenvoudige programmaatjes -je hoeft nog geen kenner van de geheimen van fotoshop te zijn- ga je het beeld te lijf en presenteer je de uitkomst als zieleroersel.

dyn007_original_650_444_jpeg_20344_66e614bee13eb261fc51be2143b4c9e8

Het is een kwestie van eenvoud en maat, en dat wist mijn grootmoeder al want deze twee eigenschappen ontbraken vaak in de menselijke omgang, en dan zei ze : ‘Je kahler der Junker, je ärger der Prunker.’ waarmee haar gevoel voor tekort en teveel duidelijk werd aangegeven.

Het mengen van letters en leestekens met beelden, zagen we al bij Bernard Faucon, maar daar werden de teksten zelfstandige uitspraken terwijl ze bij Aliki onderdelen van het nieuwe beeld vormen.

Ziehier een mooie samenvatting:

‘These particular works, pictures of land, sea and sky, which in other circumstances might be seen as ‘innocent’ snapshots, are inflected by two recurrent strategies. The first demonstrates an interest in the way in which a textual presence influences the way we ‘read’ images, even when that presence is reduced to such basic linguistic tools as punctuation marks and phonetics, or to coded signs and emblems. The second is the use of the cut as a means of introducing these elements, a device which deliberately ruptures photography’s illusionism, forcing the spectator’s engagement with the print’s surface and with its objective presence.’

dyn007_original_587_394_jpeg_20344_50e39cc8d9cba8046da4a4871cf1c111

Het is een kwestie van kijken en lezen dus.
En bijna had ik in de bovenstaande tekst inflected vervangen door infected, beelden die geïnfecteerd zijn door andere taalvormen zodat uit die mengvorm een nieuwe nog niet benoemde taal ontstaat.

Of hoe je steeds weer opnieuw in het eerste leerjaar terechtkomt en leert lezen als een zevenjarige.

dyn007_original_480_382_jpeg_20344_677df9245299302a6f37020de7accbd4