NIEMANDS-LAND

dyn004_original_350_398_jpeg_20344_b17b2f53a10748dc9d1822f1bcc1ba47

Laat ons Guo Wei’ s werken ook eens vanuit de Chinese samenleving bekijken.
Een samenleving die wat de steden betreft razendsnel evolueerde naar een westerse stadscultuur waarin zaken doen en bijhorende glitter in schril contrast staan met de marxistische idealen, lijkt het.

dyn004_original_542_600_jpeg_20344_908f3dbe29b796ff15a913998a8d359b

De snelheid, bevorderd door datzelfde westen dat er nog goedkoop aan zijn kapitalistische trekken komt, deint uit naarmate je je van de stadscentra verwijdert.
De armoede van het platteland, de diepgewortelde tradities, de eeuwenoude cultuur, je kunt ze even aan het gezicht onttrekken door hollende productiebewegingen, maar achter dat rookgordijn blijft de mens net zo vereenzaamd achter als dat gebeurde in de hevigheid waarmee de industriële revolutie in het westen plaatsvond.

Ik probeer het met een eigen voorbeeld duidelijk te maken.
In 1991 regisseerde ik in Berlijn ‘Heen en Terug’ dat hetzelfde jaar in Tokio een auteursprijs had gekregen.
We zouden het stuk opnemen in de voormalige Oostduitse cultuurradio.
Ik logeerde in een vroeger Stasi-pension en kwam in een nog warm decor terecht van het net ter ziele gegane Oostduitse communisme.

Stel je de aftandse ruimtes voor, de archieven vol met strijdliederen, de collegae, vaak taalleraren die nog nooit in het land van hun gasttaal waren geweest, kortom, een Kafkiaanse atmosfeer waarin uiterst bekwame technici en acteurs een vrije productie maakten.

De muur was nog geen twee jaar verdwenen maar het culturele landschap lag er verlaten bij.
Als ik ’s avonds vanuit het centrum van Berlijn met de metro terugkeerde naar mijn pension kwamen treinbeambten ons verzoeken om samen te gaan zitten en zo de kans op beroving te verkleinen.

dyn004_original_350_391_jpeg_20344_3255debb759504c2e1f4ff9d4892a262

Een van de hoofdrollen werd gespeeld door een dertienjarige jongen, een voormalig lid van een elite-eenheid ‘Hörspiel-Kinder’, nu met basebalpetje getooid, die dadelijk na zijn laatste opnamedag boter bij de vis vroeg, cash geld dus, stevige marken.

Bij het drinken van rode porto -ook toen nog een zeldzame drank- bespraken wij dat tekort aan alternatieven.
Niemand van hen, en zeker ikzelf niet, had enig heimwee naar de communistische tijd waarin iedereen iedereen in’t oog hield, maar weldra zouden de studio’s door RTL worden overgenomen, en dat wil zeggen adieu cultuurradio, gedaan met radiodrama, er moet geld binnenkomen. Veel geld.

dyn004_original_543_600_jpeg_20344_44b65fed650391508322dc6ae6f7fd15

Het is het maanlandschap dat duidelijk (te) vlug tot beloofde (kapitalistisch)land moet veranderen.
Het is een veel gemaakte denkfout, eerst door het kolonialisme, nu door ‘bevrijders allerhande’ dat wij dictaturen onmiddellijk door het Atheense stadspolisidee, de democratie, kunnen vervangen.

Kijk nu naar Wei’ s kinderen.
Zijn ze nog van genetisch materiaal oosters, hun gewoonten, hun reacties, hun spelletjes zijn een metafoor van het westerse consumers-paradijs.
Hier in leven blijven wil zeggen, uitdagen, je laten zien, je bevestigen.

Onze roep naar wortelstokken is uiteraard hier zeker van toepassing.
De (lelijke) blauwe mao-jasjes zijn afgelegd, maar of de nieuwe kleren ook het autonome denken meebrachten, blijft een open vraag.

Ik stond er bij en keek er naar.