JAPANSE FOTOGRAFIE VAN NU, EEN VERS VAN VROEGER

 

dyn008_original_333_500_jpeg_20344_91346db1c7cff08f3ecd60cc20f9e97c

‘Heavy Light’ heet de tentoonstelling in The International Center of Photography in NY.
Dat heavy light wordt vertegenwoordigd door dertien hedendaagse Japanse fotografen, allen geboren in de dertiger en veertiger jaren.

“I’ve always wanted to be different since I was a kid, and I’ve always been knocked around for it” (eight years later) (2002) by Hiroh Kikai

Dat is het onderschrift bij de foto van de uitgegroeide piet piraat, die samen met de foto van de meisjes in lolita-stijl aan de andere kant, een duidelijke tendens vertegenwoordigt die ook bij ons in het westen niet onbekend is: de verlengde adolescentie, het niet willen volwassen zijn.

Deze ‘Goth-Lolita-subcultuur’ zou je kunnen verenigen met beelden van de restaurants of café’s waar als schooljongen verklede knappe jongemannen je bedienen.

Het kleine meisje en kleine jongen zijn, als jonge volwassene, is een duidelijke afwijzing van het leven om alleen te werken, waarin woorden als carrièrre en succes ons ook niet vreemd in de oren klinken.

Het is niet het ontlopen van de werkelijkheid, maar wel het ver-spelen (louter woordspeling!) ervan een spel dat je mogelijkheden geeft om op een andere manier deel te nemen aan de zelfstandigheid, kwaliteit die je geacht wordt te bezitten als volwassen burger.

dyn008_original_600_464_jpeg_20344_f0eafa8a2c0acd8f34fa7d31e7ead8d3

“Sword of Rancor” (1969) by Yukio Nakagawa
zo heet de mooi foto hiernaast, gemaakt in 1969.

Je kunt ook hier niet ontkennen dat de traditionele kijk op de werkelijkheid waarin zin voor detail en aandacht voor wat wij het ‘artificiële’ noemen, naar boven komt.

De stilte van de steen, het ranke blad, de rode bloemblaadjes, en dat alles in een voor ons bijna onleesbare combinatie, vormen een waar genot van een synthese die duidelijk het westerse spiraal-denken heeft losgelaten.

Hito wo yume to ya
omoishiruramu;
sumi suteshi,
sono wa kochou no
yadori nite

Die man zijn leven is slechts een droom
dat is wat we nu te weten komen.

Zijn huis heeft hij verlaten,
de tuin werd een thuis
voor vlinders.

Ik voegde er deze renga aan toe van de monnik Sogi, zen meester en dichter, op aarde van 1421-1502)

Ik wil ermee aantonen dat die dertien eeuwse dichter en de 20-21st eeuwse fotografen toch gelinkt blijven, zoals de kern van deze versvorm trouwens ook beelden linkt en aansluit bij wat ik ‘bespiegelen’ noemde.

Of je het verlangen naar de schoonheid, naar de essentie nu wil uitdrukken met de drang om je adolescentie te verlengen of met het vers waarin het verlaten van je huis gelinkt wordt met de tuin, de thuis voor vlinders, het zijn pogingen om uit het patroon te stappen waarin we het versteven denken huldigen.

Vlinders kunnen mooie meisjes of jongens zijn, opgelost voor de zwaarte van het jaartal.