HET RITME VAN HET VOORBIJE

heller-5

 

Edward Wadsworth droomde van een nieuw ritme.
“Rhytms of Modern Life’, zoals de houtsnede hiernaast uit 1918 wil bewijzen.

Op de andere prent zijn we een oorlog verder.
1942 dus, gemaakt in Frankrijk bij het geluid van het geschut bij de terugtocht van de Engelsen uit Duinkerken.

De vormelijkheid van het moderne vindt zijn exponent in de machine, het gestroomlijnde, de mens voorbij.

De reusachtige schroeven hebben naast hun utilitair uitzicht de schoonheid van een kunstwerk.
Op het droge wordt dat zichtbaar, maar tegelijkertijd ontneem je daardoor hun werkelijk doel: een weg banen door de oceanen.

Een vreemd idee, in het gekristaliseerde verleden, uitgeloogd en vaak verdroogd, merk je de schoonheid.

Toen je vanuit Zwitserland belde, zag ik je weer door de velden dansen in de onbereikbare zomer die voorbij heet.
Maar de prenten in mijn hoofd, de schroeven op het droge, herkennen de zee.

dyn009_original_512_424_jpeg_20344_591272a075ff9de69b949da57ebc1bc9