ZOTTEN, ZIEKEN EN…CRIMINELEN

2 FIGUREN

 

Koppels.
Twee mannen, man, vrouw met kind.

Dr. Caufeynon laat op de eerste pagina van zijn werk L’ Homosexualité chez l’ homme et chez la femme‘ verschijnen:

“Par verdict d’ acquittement, le jury de la Seine (Cour d’ assises du 28 octobre 1907) a reconnu que les ouvrages du Dr. Caufeynon sont absolument scientifiques’.

dyn004_original_433_271_jpeg_20344_d319ad7f03f30fffc156875294dea42a.2

En Monique Nemer voegt er een andere commentaar aan toe, uit het Duits vertaald:

‘Au-dessus de la science, il y a la morale, qui est bien plus sacrée encore, qui ne permet pas de m’ étendre plus longuement sur cette matière.’

(J.L. CASPER, Traité pratique du médicine légale rédigé d’ après observations personelles, Paris 1862)

dyn004_original_270_399_jpeg_20344_f66861c935ea4cd8eee47e71459bf78d.2

En die ‘behoedzaamheid’ vind je nog steeds terug tot één jaar na de dood van Magnus Hirschfeld, als zijn Franse uitgever in een voorwoord bij Sexe inconnu over dit werk schrijft:

“Le lecteur saura opposer lui-même son propre jugement aux complaisances que l’ auteur manifeste trop ouvertement pour les partisans de l’ inversion sexuelle”.

En we zijn dan in 1936, of zoals Nemer uitroept: Ou, justement, on est en 1936!

In 1897 heeft de wetenschapper Dr. Magnus Hirschfeld in Berlijn het WhK gesticht, het Wissenschaftlich-humanitäre Komitee, de eerste socio-politieke organisatie om tegen de discriminatie van homoseksuelen op te komen, vooral dan tegen paragraaf 175 van het strafwetboek dat sinds 1872 voorziet dat iedereen die zich heeft ‘schuldig’ gemaakt aan ‘actes contre nature” entre hommes, voor vijf jaar zijn burgerrechten verliest.

Hirschfelds lijfspreuk “per scientiam ad justitiam” duidt aan hoezeer men van de wetenschap een bijdrage verwachtte om discriminatie tegen te gaan.

Maar zijn instituut voor wetenschappelijk onderzoek, gesticht in 1919, wordt in 1933 verwoest door de Hitler-Jugend: 20.000 boeken en 35.000 foto’ s worden bij een publieke ceremonie verbrand op het Opera plein, samen met de buste van Hirschfeld en een portret van Freud.

dyn004_original_371_285_gif_20344_1d7c3c56df67911beb4a647457a0b8ff.2

Het is een zenuwtrek die nog wel eens terugkomt, dat “koop niet bij Joden” zit diep in ieders ziel als we mensen op onze weg ontmoeten die we het licht niet in de ogen gunnen.

Tenslotte wordt de pathologie van de homoseksualiteit al dadelijk gecriminaliseerd, Laupts ziet dat duidelijk in de volgende zinnen:

“Où nos prédécesseurs voyaient des coupables, nous voyons des malades; où le philosophe d’ antan découvrait une faute, nous diagnostiquons, nous la tare ou l’ accident nerveux”

dyn004_original_433_433_jpeg_20344_67f612b9bb2f93ace915eefd04aa0b6c.2

Het ene tunnelzicht moet anderzijds niet onderdoen voor het andere.
François Porché schrijft in 1927 een studie over ‘L’ Amour qui n ‘ ose pas dire son nom’, en hij verbaast zich dan over de al dan niet afgelegde weg sinds het proces van Oscar Wilde:

‘A la répulsion visant l’ anomalie en elle-même, se joignait aux environs 1895, un interdit d’ ordre littéraire: il eût paru absolument inconcevable, et la pudeur publique alors n’ aurait pas supporté, qu’ un auteur s’ avisât de décrire de telles aberrations ou d’ en analyser le processus psychologique ouvertement”

Hij vervolgt zijn these en zegt dat la vue médicale erg vooruitloopt op de publieke opinie, en een ‘inverti’ zou nooit tegen vrienden zijn geaardheid durven bekennen of over zijn hartepijn kunnen spreken, en zelfs nu (1927) is dat nog erg zeldzaam.

Dat verbod op spreken heeft Gide maar al te goed gekend, en die schaamte of die ‘pudibonderie’ gold zelfs voor vrije geesten als zijn vriend en dichter Pierre Louÿs die bijna in paniek geraakt als Gide hem in 1889 iets wil toevertrouwen:

‘Gide a un aveu à me faire; je le sais, je sais lequel..Ah! pour notre estime à tous les deux! qu’il ne le dise jamais..Ah! tout ce qu’ il dira ne m’ apprendra rien, mais qu’ il ne le dise pas, qu’ il ait la pudeur de me laisser l ‘ ombre d’ incertitude d’ avant les aveux!
Cela le soulagerait peut-être…mais je ne veux pas qu ‘il se soulage aux dépens de notre estime à tous les deux; et jusqu’au bout j’ arrêterai la confession.’

En Nemer voegt eraan toe, een mooi besluit voor vandaag:

‘Que les homosexuels s ‘en étouffent, mais que leur “secret”, fût-il connu de tous, reste au fond de leur gorge.
Peu importe qu’ il soit su, voire qu’ on en cause, ici ou là, l’ essentiel est qu’il ne soit pas proféré à la premiére personne.
Injunction de Wilde, de Proust: “Ne dites jamais Je”…

Corydon is nu dichtbij.