dyn008_original_393_500_jpeg_20344_2566c2f217736cc42fee21b46cd87d31

Zeer beminde Vriendin,

Rijke vaders geven hun volwassen kind wel eens een auto.
Niet zo rijke vaders houden het bij een fiets die overigens ook al een hele brok uit het budget wegslikt, als het een ‘ware’ fiets mag zijn, een oma-fiets bijvoorbeeld, gedecoreerd met zwart-witte koeienvlekken en voorzien van hedendaags comfort zoals daar is: een verende voorvork, een beschermde kettingkast en dies meer.

We bezochten dus diverse fietsenzaken en net toen we een keuze hadden gemaakt terwijl we ons van de ene naar de andere zaak verplaatsten, was de winkel in kwestie gesloten gezien ook fietsenwinkels toch nog een beetje weekend willen genieten en dus om zestien uur de droomtrappers aan het gezicht onttrekken.

Vermits ook deze maandag de oma-fiets onbereikbaar is wegens wekelijkse sluitingsdag, trof je een beeld aan van vader en dochter die het woord ‘dju’ niet luidop zegden maar des te meer uitstraalden.

dyn008_original_500_332_jpeg_20344_820e0c6bcab7056bb14e8cf104cb3e44

Teleurgestelden smijten zich wel eens in de drank, en op weg naar de afspanning op de grote markt kwamen we langs een boekenwinkel waar de dochter-met hartenpijn (niet wegens de fiets, maar om een meer menselijk verschijnsel dat liefde heet en waar je ook wel eens de pedalen kunt verliezen) een mooi schrift wilde kopen om daarin verdriet en verlies met eigen letters de baas te kunnen.

dyn010_original_495_396_jpeg__92eeab14b438f35b674a0f094bd55016

Terwijl zij haar schrift koos en ik haar de dichtbundel van Toon Tellegen kocht, ‘Hemels en vergeefs’, met een titel die elke menselijke poging tot vriendschap in twee woorden samenvat, kwam ik bij de koopjes bij het boek ‘Hermann Hesse, Thomas Mann, een briefwisseling’ uit dat voor slechts 11,90 euro mijn (tijdelijke) eigendom werd.

Zo kun je op zoek gaan naar een fiets en bij een boek uitkomen.
Twee grote geesten, elkaars tegengestelde, de ene introvert, de andere voornaam en werelds (om de achterflap te citeren) waren levenslang vrienden van elkaar en uitten dit door onderandere brieven naar elkaar te schrijven.

Ik weet het, elk verdwenen verschijnsel, zoals briefschrijven, wordt vaak met valse romantiek omhuld, alsof alleen literaire zielen en verliefden (een synoniem?) deze edele kunst beoefenden, in een mooie kamer gezeten, het kostbare papier uitgerold op een voorname secretaire, de blik gericht op een schilderij waar Eros vleugeltjes worden samengebonden, terwijl mijlenver het doel van deze schriftuur al dagen de landwegel in het vizier houdt om daar de ‘gele wagen’ te zien aankomen die door berg en dal de schrijfsels vervoert.

Maar toch…(een van mijn vele grafschriften)
Ik hou van mails, jaja, de snelheid om in één seconde vrienden in Japan bij de rijsttafel lastig te vallen, het is best leuk, vooral als het om boekenbestellingen en schadeclaims gaat, maar wie de braaksels kent die je bij krantenrubrieken aantreft, oprispingen door fantasieloze redacteuren opgewekt, wie de scheldkannonades en doodsbedreigingen aan den lijve heeft ondervonden, de scheten en boeren die hun remsporen via de computer naar den volke verspreiden, kan toch enig begrip voor het ouderwetse schrijfproces opbrengen, al zijn braaksels en allerlei vormen van reflux ook daar vaak wel eens aanwezig wanneer de dol gedraaide vriend of vriendin zo nodig moet.

Maar schrijven met de pen geeft uiteraard de mogelijkheid om je denken te vertragen, om één of twee versies te maken, om te schrappen, om in te korten, om je ‘vergeefsheid’ met waardigheid en stijl tot dat sprankeltje hoop en vonkje liefde te bekeren.

Uit de voortreffelijke inleiding van ‘Briefwisseling’ (Volker Michels) citeer ik een fragmentje uit Thomas Mann’s brief wanneer Hesse zijn 75ste verjaardag viert:

‘Ga niet voor mij dood! In de eerste plaats zou het wijsneuzig zijn, want ik ben “het eerst aan de beurt”. En dan: ik zou u in alle verwarring vreselijk missen.’

Waarop Hesse antwoord:

‘Zou u, vriend voor mij “het tijdelijke zegenen” (een mooi woord dat op de keper beschouwd nies anders doet dan het vergankelijke prijzen), dan zou ik gewoon heel bedroef worden.’

Zoveel eenvoud en schoonheid heeft papier nodig.