dyn006_original_307_460_jpeg_20344_28dfaf580dda4e3884a18f593c6cb000

Lieve Vriendin,

Van geboorte een Zweed, het depressiejaar 1929 als geboortejaar, Claes Oldenburg is een van de grote Amerikaanse pop artiesten en schepper van boeiende publieke beelden en monumenten.

Hierboven zijn ‘music room’, een installatie in het Whitney museum.
Hieronder zijn ‘French Fries and Ketchup’ (1963) uit vilt gemaakt.

dyn004_original_437_346_jpeg__3ac89e55d9e6020bb689923f3cae881a

Als kind al zijn we gebiologeerd door miniaturen en uitvergrotingen, van kleine speelgoedtreintjes tot reuze potloden, alsof hun verkleining of vergroting pas de details van het werkelijke model laat zien.

Vooral het uitvergroten ligt ons wel.
Je zou ook kunnen focussen, maar uitvergroten trekt ons meer aan, een werkelijkheid die ons overweldigt, die door haar grootte bedreigend en aantrekkelijk is.

Media werken met dergelijke uitvergrotingen.
Kijk naar de publiciteit waarin een bende brandweerlieden de binnenkant van de maag met een zuuroplossend middel volspuit of de prachtige scene in het hoofd van de premier uit ‘alles kan beter’.

In het Nieuws kun je dergelijke uitvergrotingen hanteren onder het mom van plaats- en tijdtekort, waar het gewoon een leuk aanscherpen van de smaak van lezer, kijker zal zijn.
Ze veroorloven zich ook alles om dergelijke uitvergrotingen dezelfde dag op het scherm of op papier te krijgen.
Je doet de deur open en er staat een dame met microfoon geflankeerd door cameraman, voor je neus.
Nieuwsgaring?

Ze weten natuurlijk wat het publiek lust, en dan moet je alle menselijke details wegknippen om het uitvergroot beeld van monster, zondaar, crimineel, en vul zelf maar in over te houden.

Dat je daarbij ook nog familie, kinderen en kleinkind hebt, het zal hun een zorg wezen.
Het ware monster moet immers gefundenes fressen binnenkrijgen of het haakt af, en afhaken wil zeggen centenverlies.

dyn008_original_524_297_jpeg__64985198aa9b6cc4744dd82614043d5e

Als je dan naar het werk van de landschaps-architecte Maya Lin kijkt, dit ‘Storm King Wavefield’ overvalt je een heel andere gedachte.

‘“My affinity has always been toward sculpting the earth,” schrijft ze in haar autobiografisch boek“Boundaries” (2000). “This impulse has shaped my entire body of work.”

Wellicht is dat het verschil tussen mannen en vrouwen, de uitvergrotende en de aarde vormgevende.

Ik wil je niet verhelen dat ik op dit ogenblik op haar golven zou willen inslapen want de wraakzucht en mediabelangstelling is een uitputtende way of life.

Het licht van deze dag, de bijna uitgebloeide seringen, de blauwe regen omgeven door licht groene blaadjes nu, zalft de wonden.

En de geliefden zo verwond voor de zoveelste keer.
Er moeten toch andere oplossingen bestaan voor al die pijn die wij veroorzaken en/of op ons dak krijgen.