murray_snakesAndLadders.png

 

40. Goochelen, loochenen en begoochelingen

Een bleek jongetje, verbonden aan een baxter, zat rechtop in zijn bed, hoge hoed op zijn hoofd, witte sjaal rond zijn nek, goochelstokje in de rechterhand, linkerarm met vuist naar twee verpleegsters gestrekt.


‘Denk je dat je vijftig frank nog in mijn hand zit. Voilà.’ 


Hij opende zijn handpalm, niets meer te zien.


’O, hier, achter je oor. Asjeblief.’


De twee verpleegsters klapten in hun handen. Wij keken toe met open mond.
Mijn ‘Innuendo’ – poster tot leven gewekt.


‘Of we wisten dat het hoegenaamd geen bezoekuur was? (neen) Hoe we waren binnengeraakt?(de deur was open) Dat we best voor de ronde van de dokters zouden verdwijnen, of…

‘
’Mijn zus en twee broertjes. Ik goochel ze straks wel weg,’ redde hij ons.


’Tien minuutjes, en als jullie betrapt worden, wij weten nergens van!’

We kusten hem voorzichtig.


‘Wie heeft er geklikt?’ wilde hij weten.


Hannah vertelde dat ze naar tante Fannie had gebeld om te horen hoe hij het stelde.


’Haar antwoord moest zijn: “dat valt best mee. De dokter heeft rust voorgeschreven. Hij is enkele dagen met zijn ouders naar een rustige plek. Midden volgende week is hij weer hier. Hij laat jullie van harte groeten.” Ik had het voor haar opgeschreven.

‘
’Tot aan ‘de dokter heeft rust voorgeschreven’ hield ze zich aan jouw tekst. Maar ik hoorde aan haar stem dat ze iets achterhield, dus heb ik haar gevraagd of er iets was gebeurd.’


‘Ze willen me hier gewoon een paar dagen binnenste buiten keren. Elias, het proefkonijn. Ik denk dat ik er geld voor ga vragen.’


‘Fannie zei dat er iets met je bloed niet in orde was.’


’Ze dachten dat het blauw zou zijn, maar helaas ik heb gewoon heel rood bloed. Geen koningskind dus. Ik heb van iets te weinig of te veel in mijn bloed, denken ze. Woensdag mag ik weg. . Ik verveel me hier dood.’


Hij zette zijn hoge goochelhoed af en liet zich in de kussens vallen. Bleek en toch met een koortsige blos op zijn wangen.


’Is de tuin van Eden afgebroken?’


We vertelden hem dat de bomen veilig waren.


’Weet je, in gedachten loop ik wel tien keer per dag de trappen op naar onze zolder. Ik sluit dan mijn ogen, volg de loopbrug tot aan de deur, en dan ben ik er. Ik hoor de balken kraken, ik wacht tot jullie er zijn. Ik heb al zeker tien verhaaltjes bedacht die we samen kunnen spelen.’

Hij trok het schuifje van zijn nachtkastje open en toonde ons een schrift met blauwe kartonnen kaft.


’Hierin staan ze. De woorden nog dicht bij elkaar. Soms maar één woord dat je nog moet oppompen. Tot het een dikke buik krijgt en er later honderd woordjes uit komen gelopen. Dat worden dan onze verhaaltjes.’


Er werd op de deur geklopt en een stem zei: ‘Dokters zijn op weg.’


’Als je niet te moe bent, komen we straks terug.’


’Bram, je moet me nog een verhaaltje vertellen.’


‘Rust nu maar. Wij zorgen voor de rest. Trouwens die goochelhoed stond je heel goed. ‘

‘Ik maak jullie heel kleintjes dan kunnen jullie in mijn hoed wonen en wordt hij onze nieuwe speelzolder tot ik genezen ben.’


We waren nog maar net de deur uit toen we de witte brigade de gang zagen inkomen.

‘Als jullie mij assisteren in de keuken, kunnen we samen eten en plannen maken om hem deze namiddag te verrassen.’


‘Met enkele telefoontjes zal deze programmawijziging geen problemen opleveren,’ zei Michiel. 


Ook Hannah kon zich vrij maken. 
Nu de mist was opgetrokken kleurde scherp koud zonlicht de stad.


We hoorden elkaar zwijgen.


’Zo ziek zal hij niet zijn als hij goochelsessies houdt voor het verplegend personeel,’ probeerde ik Hannah en Michiel te troosten.


’Hij speelt dat hij niet ziek is, gewoon omdat hij niet ziek wil zijn.’


’Maar als je je echt rot voelt, kun je ook niet meer spelen, Hannah.’


‘Dat spel van hem is misschien zijn manier om zijn pijn te verdoven.’


’Dan kunnen wij hem daarin helpen met een exclusief optreden van de achtste dag.

‘
Ik ging op de pedalen staan en maakte mij los uit het peloton.


’Volgen, volgen, volgen maar!’ riep ik naar de achterblijvers.


Een minuut of twee later reden Hannah en Michiel mij voorbij.


‘Volgen, volgen, volgen maar!’ kreeg ik nu van hen te horen.


Met Queen in mijn hoofd zette ik de achtervolging in

 

I’ ll face it with a grin


I’m never giving in


On -with the show-


I’ ll top the bill, I’ ll overkill


I have to find the will to carry on


On with the -


On with the show-


The show must go on…
 

53172.jpg