Peruvian artist Cecilia Paredes is the subject of her own richly patterned photographs, yet her figure is often difficult to locate at first. For each portrait she hangs boldly printed fabrics as the backdrop, which she then matches either with her painted skin, custom clothing, or both. Her torso, arms, and face fade into the background, as the curvature of her body and brown hair become some of the only indicators of her presence.

“I wrap, cover, or paint my body with the same pattern of the material and re-present myself as part of that landscape. Through this act, I am working on the theme of building my own identification with the entourage or part of the world where I live or where I feel I can call home. My bio has been described as nomadic so maybe this is also a need of addressing the process of constant relocation.”  (Colossal 2018  Kate Sierzputowski)

Een deel van wat ons menselijk maakt is ons vermogen om verder te kijken dan de smalle deur waardoor we de wereld binnenkomen – om voorbij de cultuur van onze geboorte te groeien door andere culturen, andere levenspatronen te herkennen. Toch is onze geboortecultuur ons altijd ingeprent; het mysterie van identiteit is nooit volledig opgelost. We komen altijd uit een tijd en plaats waarnaar we nooit kunnen terugkeren.

-Cecilia Paredes

 Ik ben een landschap,
 laten wij een landschap van mij maken,
 laten we in een auto aan komen rijden en uitstappen,
 laten we door een hek naar mij kijken.
 
 Een van ons moet zeggen:
 misschien is er wel een schat in dit landschap,
 laten we gaan graven,
 laten we goud vinden.
 
 We klimmen over het hek heen.
 We graven.
 We graven verbeten.
 We vinden goud.
 Goud! Goud!
 Maar wat kan goud ons eigenlijk schelen?
 
We leunen op onze schoppen.
 Hoog boven ons de wolken.
 Laten we tevreden zijn met niets,
 laten we weer verder rijden.
 De zon mag ondergaan in dit landschap,
 mag zijn laatste stralen over de velden laten glijden, tegen de heuvels op,
 over de toppen van de beuken.
 Wij rijden ergens anders heen.
 Wij zingen, onze raampjes zijn open, onze radio staat aan.
 
Toon Tellegen

Wist dus waar de morgen de wereld binnenkwam,
hoorde de  vroegte open zingen, en hoe de tijd
uit nacht als landschap werd uitgerold, licht
schreef schaamteloos avonturen op de kamermuur.

Weet dus waar de avond de wereld  gegrepen heeft,
ziet het voorbije wegkruipen, en hoe verleden tijd
 in een hoofd als landschap werd opgerold, licht
bleef schemering en wegen voor altijd uitgedoofd.

Zelf een landschap zijn, vlinders zullen je vinden.

Gmt

Knew thus where the morning entered the world,
heard the dawn sing open, and how time
rolled out of the night as landscape, light
wrote shameless adventures on the chamber wall.

Know thus where evening gripped the world,
sees the past creeping away, and how past time
 was rolled up in a head like landscape, light
remained twilight and roads forever extinguished.

Being a landscape yourself, butterflies will find you.

Gmt

"When the body is not incidental to the visual lexicon of the work but an extension of the meaning-making exercise, it becomes an embodiment of the narrative rife in political history that a woman has to endure. As an artist, Paredes is sensitive to attending to the feminine force with her works. Expounding on this, she says, “It is indeed a very interesting topic, I draw my inspiration, force and ideas from three main sources: history, mythology and literature, especially poetry. I found all my answers there. Trying to talk about the feminine gender, and we encounter Juno, the protector of the feminine gender. Trying to address patience, and we have Penelope and Marie Curie. And about wittiness, sharp mind and transcendence, we have Mercury and Nelson Mandela. And so on.” (Stirr 2022)